Versajski sporazum
Iz projekta Википедија
Nakon Prvog svetskog rata, mirovni ugovori zaključeni su sa svakom pobeđenom državom posebno. Konferencija mira održana je od 18. januara 1919. do 28. juna 1919. u Parizu, a kako su njene glavne sednice bila u palatama Versaja, za nju se ustalio naziv: Versajski sporazum. Glavnu reč na toj konferenciji imali su državnici velikih sila Antante, a zastupano je 27 država iz Antantine koalicije.
Mirovni ugovor sa Nemačkom zaključen je 28. juna 1919. u Versaju (Versajski sporazum). Ona je u skladu sa tim ugovorom morala priznati da je isključivi krivac za Prvi svetski rat, pristati da se Alzas i Loren vrate Francuskoj, da se u severnom Šlezvigu provede plebiscit, da se neki pogranični gradovi vrate Belgiji, da se u području Sara uspostavi 15-godišnja uprava Lige naroda i nakon toga provede plebiscit o njenoj konačnoj pripadnosti Nemačkoj ili Francuskoj. Nadalje, Nemačka je morala priznati pripajanje poljskih područja novostvorenoj državi Poljskoj i priznati joj preko koridora izlaz na Baltičko more prema luci Gdanjsk. Nemačke kolonije i nemačka imovina u tim kolonijama pripali su najvećim delom Velikoj Britaniji, a zatim Francuskoj, Japanu, Belgiji, Portugaliji, Južnoafričkoj Uniji i Australiji. Nemačka je od početka 1929. godine morala platiti ratne odštete u iznosu od 5 milijardi dolara, a ostalo, što je trebalo naknadno utvrditi, isplatiti u 30 godina. Osim toga, zbog šteta koje je nanela podmorničkim ratom, Nemačka je morala isporučiti pobedničkim državama gotovu svu svoju trgovačku mornaricu i za te države svake godine proizvoditi utvrđeni broj novih brodova. Nije smela uvoziti ni izvoziti oružje, nije smela imati podmornice, a radi vojske mogla je držati samo 104.000 vojnika u kopnenim i 15.000 vojnika u mornaričkim postrojenjima. Uz poništenje prijašnjih ugovora, Nemačka je morala priznati novonastale države u Evropi i obvezati se da neće pripojiti Austriju.
