Vikend
Iz projekta Википедија
Vikend predstavlja period od najčešće dva neradna dana u sedmici. Riječ „vikend“ je nastala od engleske složenice „Weekend“ što u prevodu znači „kraj sedmice“, ali se to u različitim kulturama interpretira na različite načine. U hrišćanskim zemljama to predstavlja subotu i nedelju, u islamskim četvrtak i petak, dok u Izraelu to predstavlja petak i subotu.
Vikendi tradicionalno predstavljaju dane za odmor, i najčešće su obavezni neradni dani. Ovo naročito važi za nedelju, ali mnogi poslodavci upošljavaju svoje radnike subotom, a neki čak i nedeljom. Pošto se na ovo gleda kao na poseban teret, ovi dani su obično više plaćeni nego ostali dani sedmice, ili se zauzvrat radnici oslobađaju odgovarajućeg broja radnih dana u ostatku sedmice.
[uredi] Istorija
Gledano religijski, ne postoji pravilo da subota i nedelja moraju biti neradni dani. Kod Jevreja, poslednji dan u sedmici je subota a kod hrišćana nedelja, dok je kod muslimana to petak. Kod sve tri grupe taj dan je „sveti dan“, i predstavlja odmor Boga, ne ljudi (u pravoslavnih deset božijih zapovijesti, četvrta zapovijest glasi „Šest dana radi, sedmi dan je odmor Gospodu Bogu tvome“, slično i u drugim religijama).
Kalendar francuske revolucije, međutim, predviđao je jedan u deset dana koji je neradan, dok je Kalendar sovjetske revolucije predviđao jedan u pet dana koji je neradan. Rani industrijski period u Evropi je predviđao šest radnih dana i sedmi (nedelja) neradni, a krajem devetnaestog i početkom dvadesetog vijeka, radnički pokreti su se izborili za pet radnih dana i poslednja dva neradna.
[uredi] Uticaj na ekonomiju
Sa jedne strane, pojavom vikenda kao perioda neradnih dana, radnici su dobili više slobodnog vremena. Ovo slobodno vrijeme se najčešće koristi za odmor i rekreaciju, ali i za putovanja i posjete. U toku ovako potrošenog vremena ljudi obično troše više novca na razonodu, što je u nekim državama svijeta dovelo do zakona da ni prodavcima nije dozvoljeno da rade ovim danima, radi smanjenja opšte potrošnje. Ovi zakoni se tokom vremena koriste sve manje i manje, u korist jačanja potrošačkog društva.
Sa druge strane, poslodavci su izgubili više dana u sedmici, čime se naoko gubi na produktivnosti, ali takođe postoje mišljenja kojim se time ništa ne gubi jer radnici dolaze svježi na posao nakon dva neradna dana, kao i da se na taj način povećava opšta potrošnja koja dovodi do veće zarade proizvođača[1].
