Voajerizam

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigaciju, pretragu

Voajerizam označava doživljavanje seksualnog zadovoljstva u potajnom posmatranju seksualnih odnosa, nagog tijela, donjeg veša, ili bilo čega drugog što posmatrač nalazi za seksualno privlačno. Ovo uživanje postaje poremećaj tek ako zakoči dalji razvoj seksualnog života i, umesto da pripremi puni genitalni odnos, postaje zamena za njega. Riječ je nastala od latinske riječi „voir“, što znači „gledati“, i bukvalni prevod od „voajer“ bi bilo „posmatrač“, uz pežorativni prizvuk.

Po Dijagnostičkom i statističkom priručniku za mentalne poremećaje, određene voajerske potrebe, fantazije i ponašanja se svrstavaju u parafilije.

Pravno stanovište[uredi]

U nekim društvima voajerizam se smatra iskvarenim ponašanjem ili čak seksualnim zločinom. U Ujedinjenom Kraljevstvu voajerizam bez saglasnosti svih strana se od 1. maja 2004. godine smatra seksualnim prekršajem. U nekim društvima, međutim, voajerizam se može tolerisati u zavisnosti od okolnosti (npr. adolescentsko „virenje kroz ključaonicu“ ili, u Engleskoj, „špijuniranje parova u parku“ isl.). Voajeri su obično muškarci, iako ima i slučajeva žena. U slučaju „R protiv Tarnera“ iz 2006. godine, branjenik je bio upravnik sportskog centra koji je snimio četiri žene za vrijeme tuširanja. Iako ništa nije ukazivalo da je optuženi pokazivao dotični snimak drugima ili dijelio drugima, on je osuđen kao kriv, i nakon žalbe i izražavanja kajanja, žalbena komisija je ipak potvrdila presudu od 9 mjeseci zatvora, da bi odrazila ozbiljnost zloupotrebe povjerenja i traumatičnog iskustva žrtava.

U Kanadi, u slučaju „Frej protiv Fedoruka“ iz 1947. godine, Vrhovni sud Kanade je odlučio da se voajerizam ne može svrstati u narušavanje reda i mira, a jedino skupština je mogla opovrgnuti tu odluku. To se desilo tek 2005. godine, kada se Kanadskom krivičnom zakonu dodao član 162. po kojem se voajerizam smatra seksualnim prekršajem[1].

Osobe koje su sklone voajerizmu, često mogu imati i sklonost ka nasilju[2]. Tako, voajeri često mogu posjedovati karakteristike koje su uobičajene, mada ne i sveobuhvatne, za seksualne prestupnike svih vrsta, uključujući sadističke i nasilne prestupnike, a te karakteristike su: pažljivost, metodično planiranje posvećeno odabiru i pripremanju opreme, posvećenost detaljima[3].

U Sjedinjenim Američkim Državama, video-voajerizam ima status prestupa u 9 saveznih država. Takav status je prouzrokovan slučajem Suzan Vilson, koju je snimao njen susjed, po čemu je 2002. godine snimljen film „Video voajer“ (Video Voyeur). U Sjedinjenim Američkim Državama statuti o voajerizmu su povezani sa zakonom o narušavanju privatnosti, ali se posebno odnose na nezakonito skriveno nadgledanje bez dozvole i nezakonito snimanje uključujući i emitovanje, distribuciju, objavljivanje ili prodavanje snimaka koji uključuju mjesta i trenutke kada je osoba osnovano očekivala privatnost i osnovanu pretpostavku da nije fotografisana niti snimana „ikakvom mehaničkim, digitalnim ili elektronskim uređajem, kamerom ili bilo kakvim instrumentom sposobnim za snimanje, čuvanje i prenošenje slika koji može biti korišćen za posmatranje osobe“[4].

Neke ustanove, poput škola i sportskih sala, zabranile su mobilne telefone sa foto-aparatima zbog narušavanja privatnosti u svlačionicama. U Saudijskoj Arabiji mobilni telefoni sa foto-aparatima su u jednom periodu bili zabranjeni u cijeloj državi, ali se prodaja ponovo dozvolila 2004. godine. U Južnoj Koreji po zakonu svi mobilni telefoni moraju pustiti glasan zvuk kad se njima fotografiše.

Vidi još[uredi]

Reference[uredi]

  1. ^ Član 162 Kanadskog krivičnog zakona, Pristupljeno 11. 4. 2013.
  2. ^ R.R. Hazelwood and J. Warren, "The Serial Rapist: His Characteristics and Victims," FBI Law Enforcement Bulletin, February 1989, 18-25
  3. ^ FBI, februar 1992., Pristupljeno 11. 4. 2013.
  4. ^ „Stefanin zakon“, Pristupljeno 11. 4. 2013.

Spoljašnje veze[uredi]


Star of life.svg     Molimo Vas, obratite pažnju na važno upozorenje
u vezi sa temama iz oblasti medicine (zdravlja).