Daljinska detekcija

Iz projekta Википедија

Upotreba satelita u daljinskoj detekciji

Naziv daljinska detekcija je slobodan prevod engleskog termina Remote Sensing. Daljinska detekcija predstavlja metod prikupljanja informacija putem sistema koji nisu u direktnom, fizičkom kontaktu sa ispitivanom pojavom ili objektom.

Kada se govori o daljinskoj detekciji obično se misli na uređaje (bilo da su oni na avionu, spejs šatlu, satelitu) za prikupljanje podataka o životnoj sredini. Ipak, avion koji vrši aerosnimanja, opservaciju Zemlje ili satelit koji prati meteorološke promene, ultrazvuk kojim se kontroliše stanje ploda u materici ili uređaji za osmatranje svemira, sve su to vidovi daljinske detekcije. I pored toga, u savremenoj upotrebi, termin daljinska detekcija se vezuje pre svega za avio i satelitska snimanja i ne obuhvata termine medicinsko snimanje i fotogrametrija.

Princip daljinske detekcije se svodi na sistematsko merenje određenog energetskog polja i tumačenje utvrđenih anomalija razlikama u svojstvima ispitivanog objekta. Na istom principu se, kod istraživanja u geologiji, zasnivaju i svi geofizički metodi ispitivanja. Geofizika meri gravitaciono, električno, magnetno i druga energetska polja i njihove anomalije tumači razlikama u geološkoj građi. Daljinska detekcija koristi elektromagnetno energetsko polje. Po svojoj suštini ona, svakako, pripada geofizičkim metodima istraživanja.

[uredi] Senzori

Uređaji za otkrivanje, registraciju i merenje zračenja elektromagnetne energije, sopstvene (emitovane) i/ili saopštene (reflektovane), nazivaju se zajedničkim imenom senzori. Osnovna podela senzora zasniva se na poreklu registrovane energije. Po ovom kriterijumu senzori se dele u dve kategorije:

pasivni senzori - registruju energiju koja dolazi od samog objekta, bez obzira na to da li je sam objekt poseduje ili emituje, ili pak reflektuje energiju saopštenu od nekog prirodnog izvora. Pasivni senzori, dakle, samo primaju energiju;
aktivni senzori - proizvode sopstvenu, veštačku energiju, šalju je ka objektu i registruju odbijeo zračenje. Za razliku od pasivnih, oni i šalju i primaju energiju.

Prema konstrukciji i načinu rada, senzori se mogu svrstati u tri osnovne kategorije, koje čine:

fotooptički sistemi (foto-kamera, oko);
elektrooptički sistemi (video i televizijske kamere, vidikon-kamere i skeneri);
mikrotalasni sistemi (radar).

Naziv radar je akronim reči Radio Detection And Ranging. Radar proizvodi mikrotalasno zračenje, usmerava ga ka objektu i registruje reflektovanu energiju kao signal zvan eho. Intenzitet eha za jedan tip radara zavisi od svojstava objekta. Proces detekcije kod radara je nezavisan od Sunčeve energije, te se podjednako uspešno primenjuje u danju i noću. Mikrotalasi prodiru kroz maglu i oblake, koji drugim senzorima predstavljaju velike smetnje pri snimanju.

[uredi] Primena daljinske detekcije

Daljinskom detekcijom se mogu proučavati opasna i teško dostupna područja. Mesta hazarda mogu biti požari ili područja zahvaćena uraganom. Koristeći daljinsku detekciju možemo bolje razumeti kretanja vode. Možemo vršiti merenja na Severnom polu i u dubinama okeana a ovakva snimanja osiguravaju da mesta koja se snimaju neće biti poremećena prisustvom čoveka.