Dositej Obradović

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigaciju, pretragu
Dositej Obradović

DositejObradović.jpg
Dositej Obradović

Informacije
Puno ime Dimitrije Obradović
Datum rođenja 1739/1742/1744.
Mesto rođenja Čakovo (Austrijsko carstvo)
Datum smrti 28. mart 1811.
Mesto smrti Beograd (Karađorđeva Srbija)
Dela
Najvažnija dela Život i priključenija
Sovjeti zdravoga razuma
Sobranije
Uticaji od Platon
Aristotel
Labrijer
Molijer
Lesing
Volter
Uticaj na Razvoj prosvete i nauke u Srbiji
Potpis

Dositej Obradovic Signature.svg

Dositej Obradović (svetovno ime Dimitrije) (Čakovo, 1739, 1742. ili 1744Beograd, 28. mart 1811[1]) je bio srpski prosvetitelj i reformator revolucionarnog perioda nacionalnog buđenja i preporoda. Rođen je u rumunskom delu Banata tadašnje Austrije. Školovao se za kaluđera, ali je napustio taj poziv i krenuo na putovanja po celoj Evropi, gde je primio ideje evropskog prosvetiteljstva i racionalizma. Ponesen takvim idejama radio je na prosvećivanju svog naroda, prevodio je razna dela među kojima su najpoznatije Ezopove basne, a potom je i sam pisao dela, prvenstveno programskog tipa, među kojima je najpoznatije „Život i priključenija“. Dositej je bio prvi popečitelj prosvete u Sovjetu i tvorac svečane pesme „Vostani Serbije“. Njegovi ostaci počivaju u Beogradu, na ulazu u Sabornu crkvu, iako je njegova izričita želja bila da bude sahranjen pored Hajdučke česme u beogradskom Košutnjaku.[2]

Biografija[uredi]

Dositej Obradović je rođen 1744. godine u Čakovu u Banatu, u zanatlijskoj porodici. Ime koje je dobio po rođenju je Dimitrije, ali ga je kasnije promenio u Dositej. Još kao đak čehoslovačke osnovne škole, odao se sanjarenju i verskom zanosu. Posle smrti njegovog oca, njegov tetak, da bi ga izlečio od sanjarenja i misticizma, izvodi ga iz škole i daje na zanat jorgandžija u Temišvar. Međutim, želja za naukom, koju je on gledao u crkvenim knjigama, ne ostavlja ga ni docnije, i čim mu se za to ukazala prilika, on ostavlja zanat i rodbinu i beži u fruškogorski manastir Hopovo.[3]

Kaluđer Dositej[uredi]

U manastiru ga srdačno prima iguman manastira. Nakon što se tu zakaluđerio, i promenio svoje svetovno ime Dimitrije u ime svog uzora, Dositej, počeo je ozbiljno da misli na pustinjački život. Međutim, kada je bolje upoznao manastirski život i kaluđersko bratstvo, video je da to nije za njega i da nije toliko jednostavno kako mu se do tada činilo. Pored toga, imao je uvid i u razne građanske knjige, iz kojih je uvideo da izvan crkve postoji i druga mudrost, upravo ono za čim je žudeo. U međuvremenu odlazi u Karlovce gde je jedno vreme radio kao sveštenik. Posle tri godine manastirskog života, napustio je manastir za sva vremena. Od tog trenutka nastaju njegova neprekidna putovanja radi studija.

Put po Evropi[uredi]

Kao učitelj i domaći vaspitač, ili kao manastirski gost obišao je skoro ceo Balkan i Malu Aziju, zatim Italiju, Nemačku, Francusku, Englesku, Austriju i Rusiju. U Smirni je proveo tri godine, kao đak čuvene grčke bogoslovske škole Jeroteja Dendrina. Tu i na Krfu dobro je naučio grčki jezik, književnost i filozofiju. Školu je morao da napusti zbog izbijanja rusko-turskog rata 1787. godine. Posle toga ponovo živi u Dalmaciji kao učitelj u Kninu, u školi na „Sinobadovoj glavici“, zatim u Zadru i Trstu. Iz Trsta je otišao u Beč, gde je proveo punih šest godina u učenju nemačkog jezika i kulture. Kao učitelj jezika odlazi iz Beča u Karlovce i Moldaviju. Mantiju je skinuo tek kada se upisao u Haleu da sluša filozofiju.[4] Filozofske studije nastavlja u Lajpcigu i tu počinje i sam da piše. Godine 1783. štampa svoje prvo delo „Život i priključenija“.

Putovao je još u Pariz, London i Rusiju, gde je bio pozvan za nastavnika jedne vojne škole.

Prvi srpski ustanak[uredi]

Prvi srpski ustanak ga je zatekao u Trstu. On se od početka stavlja u službu srpskih ustanika: prvo je skupljao priloge za njih, a je potom vršio razne poverljive misije između ustanika i Rusije i najzad konačno prelazi u Srbiju. Kao najprosvećeniji i najučeniji Srbin svoga vremena, postao je prvi srpski ministar prosvete, organizovao je škole, mirio i savetovao ustaničke vođe, i bio je Karađorđev lični sekretar i savetnik.

Umro je 1811. godine u Beogradu i sahranjen ispred Saborne crkve u Beogradu. Njegovo telo je dva puta izmeštano, 1837. zbog zidanja nove Saborne crkve umesto stare koja je srušena i drugi put 1897. da bi se njegov grob postavio naporedo sa grobom Vuka Karadžića koji je te godine prenet iz Beča. Tokom 2011. obeleženo je 200 godina od njegove smrti.[5]

Književni rad i kritički osvrt[uredi]

Dositej-priključenija1.jpg

Prvi njegovi rukopisni radovi samo su prevod ili prerada popularnih praktično-moralnih spisa novogrčkih i italijanskih. Tako, „Bukvica“ je jedan mali prevod iz Jovana Zlatousta namenjen pop-Avramovoj kćeri Jeleni iz Kosova polja niže Knina.[6] Dositej je tada (1765. godine) napisao prvu knjigu „na prost srpski jezik", i time udario osnov za svoj bogati i plodonosni književni rad. „Hristoitija“ prevod jednog novogrčkog dela iz XVIII veka, „Basne“ su prevod Ezopa, Fedra, Lafontena i Lesinga. Uz basne je Dositej dodavao svoja značajna „naravoučenija“, kao moralne komentare pojedinih basni.[7] Svoja glavna i najbolja dela počinje objavljivati od godine 1783.

Dositejevo prosvetiteljstvo[uredi]

Prvo je štampao „Život i priključenija“ u kojem je ispričao svoj život od rođenja do trideset i devete godine i svoju biografiju propratio refleksijama o potrebi škola i nauke i o duhovnoj zaostalosti kaluđera, koje oštro napada. Posle toga štampa „Sovjete zdravoga razuma“, izabrane misli i savete učenih ljudi s raznih jezika prevedene. To su moralni i polemični ogledi, puni prosvetiteljskih misli. Zatim objavljuje „Sobranije“, zbirku ogleda iz morala i praktične filozofije: o patriotizmu, o ljubavi k naukama, o laži, o čitanju, o umerenosti itd. Tu ima nekoliko moralnih priča, kao ona Marmontelova „Lauzus i Lidija“, ili Labrijerova „Irena"; tu je i više istočnjačkih priča moralne ili filozofske tendencije; tu je i Lesingova komedija „Damon“.[8] — Dositej je i prevodio sa raznih jezika: „Etiku“ od italijanskog pisca Soavija i „Slovo poučitelno“ od nemačkog protestantskog mislioca Colikofera.

Dositejev nacionalni program[uredi]

Prvi Dositejev štampani rad je „Pismo Haralampiju“, štampan u Lajpcigu kao poziv za pretplatu na „Sovjete zdravog razuma“. To je njegovo čuveno programsko pismo, gde su u vidu manifesta izložene njegove osnovne ideje. U obliku pisma jednome prijatelju, tršćanskom trgovcu, Haralampiju (inače Srbinu iz Hrvatske), Dositej izlaže da je nameran štampati za narod jednu knjigu na prostom narodnom jeziku za proste seljake. On je napisao da Jadranskog mora do reke Dunav živi jedan narod koji jednim jezikom govori:

Vikicitati „Ko ne zna da žitelji črnogorski, dalmatski, hercegovski, bosanski, servijski, horvatski (kromje muža), slavonijski, sremski, bački i banatski osim Vla(h)a, jednim istim jezikom govore? Govoreći za narode koji u kraljevstvam i provincijam živu, razumevam koliko grčke crkve, toliko i latinske sledovatelje, ne isključavajući ni same Turke, Bošnjake i (H)ercegovce, budući da zakon i vera može se promeniti, a rod i jezik nikada. Bošnjak i (H)ercegovac Turčin, on se Turčin po zakonu zove, a po rodu i po jeziku, kako su god bili njegovi čukundedovi, tako će biti i njegovi poslednji unuci Bošnjaci i (H)ercegovci dogod, Bog svet drži. Oni se zovu Turci dok Turci tom zemljom vladaju, a kako se pravi Turci vrate u svoj vilajet otkuda su pro'zišli, Bošnjaci će ostati Bošnjaci i biće što su nji(h)ovi stari bili. Za sav, dakle, srpski rod ja ću prefvoditi slavni(h) i premudri(h) ljudi misli i sovete želeći da se svi polzuju.“
({{{2}}})

VikzivornikLjubezni Haralampije

Verska trpeljivost među Srbima raznih zakona[uredi]

Dositejeva ulica u Beogradu

Misao o verskoj trpeljivosti i ravnopravnosti, koju je primio od filozofa XVIII veka, pomogla mu je da se uzdigne nad starinskim shvatanjem nacionalizma po veri. Proklamujući narodno jedinstvo odlučno i potpuno, on ipak ne propoveda šovinizam i isključivost, već neprekidno poziva i upućuje narod da primi od drugih kulturnih naroda ono što je kod njih bolje i naprednije. Cela se njegova delatnost upravo na to i svodi. On je jedno vreme verovao da će Josif II osloboditi Srbe od turskog ropstva, ali čim je video da je tu istorijsku ulogu preuzela Srbija sa Karađorđem na čelu, on dolazi u nju i na delu počinje sprovoditi ono što je ranije pisao i mislio.[9] Sa nacionalno-političkog gledišta značaj Dositijev je veliki. Da nije ništa drugo stvorio, to bi bilo dovoljno da uđe u red najvećih ljudi iz prošlosti Srbije.

Rad na popularizaciji nauke[uredi]

Mesto plemenskog i veroispovednog shvatanja nacije on je postavio novo i savremeno. Ali i u književnosti i našoj kulturi uopšte on stvara novo i ruši staro. Do njega, književnost je bila lokalnog, plemenskog ili veroispovednog karaktera, pisana pokrajinskim narečjem ili jezikom odgovarajuće veroispovesti. Dositej prvi svesno stvara pravu nacionalnu književnost na čistom narodnom jeziku, namenjenu najširim slojevima srpskog naroda. Do njega, na književnosti su poglavito radili crkveni ljudi za crkvene potrebe; on kida sa tradicijom i počinje unositi u narod napredne ideje sa Zapada, ono što je naučio i primio iz racionalističke filozofije XVIII veka. Njegovo znanje je bilo obimno i raznoliko: prošao je kroz duhovni uticaj verske mistike, ruske dogmatičke književnosti, grčkih crkvenih reformatora, nemačkog protestantizma i francuskog i engleskog racionalizma. On kupi i prerađuje velike istine, poučne i lepe misli iz svih vremena i od svih naroda, od Platona i Aristotela do Labrijera, Molijera, Lesinga i Voltera. Kao ubeđeni pristalica racionalističke filozofije, Dositej veruje u svemoć razuma i nauku ističe iznad svega. Učiniti nauku i filozofiju dostupnim svima ljudima, i onim u najzabačenijim selima, — to je on postavio kao najviše načelo. Svi njegovi radovi su uglavnom zbirke prevedenih i prerađenih „raznih poučnih stvari“, od „svega pomalo ali lepo“, kako sam kaže.

Spomenik Dositeju Obradoviću u studentskom parku u Beogradu, rad vajara Rudolfa Valdeca

Reformator vospitanija narodnog[uredi]

Kao praktičan mislilac i narodni učitelj, on nauku i književnost smatra samo kao sredstvo da se kod čoveka razvije „čovekoljublje i dobra narav“, sve svodi na vaspitanje mladeži i smatra „tu stvar najnužniju i najpolezniju človeku na svetu“. Kad govori o vaspitanju, Dositej ne misli samo na vaspitanje muške dece već i ženske. Mesto istočnjačkog i patrijarhalnog shvatanja ženine uloge u društvu on postavlja novo shvatanje u duhu racionalističke filozofije zapada: traži da i ženska deca uče ne samo čitanje i pisanje već sva znanja dostupna muškarcima, kako bi bolje odgovorila svojim dužnostima kao kćeri, supruge i majke i kako bi što više pomogla opštem prosvetnom i moralnom napretku.

Tumač težnji budućeg građanskog staleža srpskog[uredi]

Raskaluđer i pristalica evropske racionalističke filozofije, Dositej, oduševljeno je branio verske reforme Josifa II, koji je rasturao kaluđerske redove, manastire pretvarao u škole i bolnice i preduzeo čitav niz zakonskih mera protiv praznoverja, verske zaslepljenosti i ogromnog broja praznika. Njegovo delo Život i priključenija uglavnom je napisano u vidu oštre i smele kritike kaluđerskog reda. On ustaje protiv verskog fanatizma i isključivosti, protiv crkvenog formalizma i dogmatizma, jednom rečju protiv svega što je u suprotnosti sa pravim jevanđelskim učenjem i pravim hrišćanstvom. On je za versku snošljivost i za preobražaj crkve prema zahtevima zdravog razuma. Propovedajući takve ideje, Dositej nije samo sledbenik zapadne savremene filozofije, već ujedno tumač težnji i želja građanskog i svetovnog srpskog društva, koje se već i ranije počelo boriti protiv svemoćne teokratije crkvene. Zato je Dositej imao veliki broj čitalaca i u svoje doba bio najviše popularan kao kritičar crkve.

Narodni jezik u Dositejevim delima[uredi]

Grafit - misao Dositeja Obradovića

U pogledu jezika Dositej je preteča Vuka Karadžića, iako srpski narodni jezik on nije uzeo iz razloga knjiških i programskih, već prosto kao sredstvo da ga prosti „seljani i čobani“ mogu razumeti i da se prosveta lakše i brže širi. Istina, kod njega ima dosta gramatičkih grešaka, pozajmljenih reči i sintaktičkih oblika iz tuđih jezika, no to je sasvim razumljivo kod jednog pisca koji je rođen daleko od narodnog centra, koji je veći deo života proveo na strani i koji je prinuđen da stvara književni jezik od prostog narodnog jezika, još nerazvijenog i siromašnog. Pa ipak, njegov stil se odlikuje neobičnom jednostavnošću i toplinom, koja je bila prava retkost i kod savremenijih pisaca.

Racionalista i reformator evropski[uredi]

Dositej je nesumnjivo najpotpuniji i najizrazitiji predstavnik onog dela našeg naroda koji u racionalističkoj kulturi zapadne Evrope vidi svoj uzor i svoj ideal, prava suprotnost Vuku Karadžiću, koji je romantičarskim generacijama otkrio kult narodne pesme i običaja. Dositej je veliki reformator i prosvetitelj narodni, jedan od onih koji se retko susreću na početku jedne nove epohe i koji smelo kidaju sa tradicijama i otvaraju nove vidike. Pa ipak, on je sa potcenjivanjem gledao na osnove naše stare kulture i, kao ubeđen racionalista, verovao da se razumom može brzo izmeniti prošlost i nasleđe i stvoriti novi poredak i nova kultura.

Dositejeva zadužbina[uredi]

Kuća u kojoj je rođen Dositej u Čakovu, u Rumuniji, i danas postoji. Međutim, pošto se značajno promenio nacionalni sastav sela, i ta kuća je do pre koju godinu bila vlasništvo jedne rumunske porodice. Akcijom firme „Hemofarm“ iz Vršca je kuća otkupljena i preuređena, a zajedno sa Maticom srpskom i Institutom za književnost i umetnost je pokrenuta Zadužbina.

Dana 17. septembra 2004. je u Vršcu osnovana „Zadužbina Dositeja Obradovića“. Ciljevi zadužbine su:

  • proučavanje stvaralaštva Dositeja Obradovića i njegovog uticaja u prosveti i nauci
  • otkrivanje i prenošenje novim naraštajima osnovnih poruka delatnosti Dositejeve
  • organizovanje susreta mladih pisaca i darovitih učenika iz zemlje, zagraničja i dijaspore
  • pružanje pomoći mladim darovitim piscima i umetnicima oko obznanjivanja njihovih ostvarenja
  • pružanje pomoći darovitim studentima slavistike, srbistike i rumunistike
  • stvaralačko povezivanje lokalnih zajednica Temišvara, Vršca, Čakova i Sentmartona
  • izdavanje godišnje publikacije „Dositej“ u Dositejeve dane
  • dodeljivanje nagrade „Dositejev štap“
  • dodeljivanje nagrade „Dositej Obradović“ stranom izdavaču za poseban doprinos prevođenju književnog stvaralaštva i predstavljanju kulture Srbije u inostranstvu.

Nagrade imena Dositeja[uredi]

  • „Dositejeva nagrada“
  • Dositejevo pero"
  • Dositejev štap"
  • „Dositeja" - nagradu talentovanim i uspešnim učenicima i studentima koji dodeljuje istoimeni fond 1

Spisak kulturnih ustanova koje nose Dositejevo ime[uredi]

  • Osnovna škola „Dositej Obradović" u Beogradu
  • Osnovna škola „Dositej Obradović" u Novom Sadu 2
  • Osnovna škola „Dositej Obradović" u Somboru 3
  • Osnovna škola „Dositej Obradović" u Požarevcu 4
  • Osnovna škola „Dositej Obradović" u Vrbi 5
  • Osnovna škola „Dositej Obradović" u Kruševcu 6
  • Osnovna škola „Dositej Obradović" u Koraju 7
  • Osnovna škola „Dositej Obradović" u Nišu 8
  • Osnovna škola „Dositej Obradović" u Irigu 9
  • Osnovna škola „Dositej Obradović" u Klupcima (Loznica) 10

Reference[uredi]

Literatura[uredi]

  • Predrag Jašović: Recepcija književnog dela Dositeja Obradovića (=Biblioteka Mala akademija). Pančevo: Mali Nemo 2007.
  • Fischer, Wladimir. Dositej Obradović als bürgerlicher Kulturheld. Zur Formierung eines serbischen bürgerlichen Selbstbildes durch literarische Kommunikation 1783–1845. Studien zur Geschichte Südosteuropas 16. Olga Katsiardi-Hering, Max Demeter Peyfuss and Maria Stassinopoulou (eds.). Frankfurt/M.: Peter Lang Publishing. ISBN 9783631542149. 
  • Wladimir Fischer: Creating a National Hero: The Changing Symbolics of Dositej Obradović. In: Identität - Kultur - Raum. Turia + Kant, Wien 2001.
  • Petar Pijanović: Život i delo Dositeja Obradovića. Zavod za udžbenike i nastavna sredstva, Beograd 2000.
  • Gerhard Neweklowsky: Dositej Obradović - Leben und Abenteuer. Verl. d. Österr. Akad. d. Wiss., Wien 1998.
  • Milutin Tasić: Dositej Obradović. NIL, Beograd 1994.

Spoljašnje veze[uredi]

Sa drugih Vikimedijinih projekata :