Zvornik
Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
| Zvornik | |
 Pogled na Zvornik |
|
| Država |  Bosna i Hercegovina |
| Entitet | Republika Srpska |
| Opština | Zvornik |
| Položaj | 44° 23′ SGŠ 19° 06′ IGD |
| Vremenska zona | centralnoevropska: UTC+1 |
| Nadmorska visina | 146 m |
| Populacija (1991) - broj stanovnika - gustina |
14.584 st./km² |
| Poštanski broj | 75400 |
| Pozivni broj | 056 |
  Zvornik
Zvornik na mapi Bosne i Hercegovine
|
|
Zvornik je gradsko naselje u opštini Zvornik koje se nalazi u istočnom dijelu Republike Srpske (Bosna i Hercegovina).
Sadržaj |
[uredi] Geografija
Grad Zvornik leži na istočnim obroncima Majevice na nadmorskoj visini od 146 metara.
Zvornik ima povoljan geostrategijski položaj jer se u njemu ukrštaju važni putevi prema Sarajevu, Beogradu, Novom Sadu, Bijeljini i Tuzli. Skoro da je geografski lociran tačno na sredini puta za tri velika urbana centra: Beograd, Novi Sad i Sarajevo. Preko dva mosta na rijeci Drini odvija se drumski i željeznički saobraćaj sa svim dijelovima bivše Jugoslavije.
Opština Zvornik graniči se sa opštinama Bratunac, Milići, Vlasenica, (na jugu), Šekovići, Osmaci, Kalesija, (na zapadu), Lopare, Ugljevik i Bijeljina (na sjeveru), a na istoku rijekom Drinom i Srbijom.
[uredi] Klima
Klima na području opštine je umerena i kontinentalna. Leta su topla sa prosečnom temperaturom vazduha, najtoplijeg meseca jula je između 20 – 22 °C.
Zime su većinom hladne, a temperatura najhladnijeg mjeseca januara kreće se od 1 - 8 stepeni C. Inače, ovi predeli imaju jače izraženu kontinentalnu klimu. Trajanje vegetacionog perioda u proseku iznosi 150-200 dana sa prosečnim temperaturama od +16 do +18 stepeni C.
Po atmosferskim padavinama, teritorija opštine spada u siromašna područja. Prosečne godišnje padavine iznose oko 850 mm/m2 atmosferskog taloga u obliku kiše ili snega. Padavine su ravnomerno raspoređene u toku godine. Najintenzivnije su padavine u jesen i proleće. Srednja godišnja relativna vlažnost je 78%, a najmanja je u letnjem periodu, oko 60% dok se zimi kreće i preko 85%. Visina snega na pojedinim područjima bude i do 1,20 m sa čestim smetovima, što ugrožava saobraćaj i pričinjava štete na krovovima stambenih i drugih objekata.
Vetrovi su retki i slabi. Preovladavajuća su jugozapadna vazdušna strujanja i imaju ujedno i najveće brzine. Maksimalna brzina vetra je zabeležena iz južnog pravca i iznosila je 100 km/h, i uglavnom pričinjavaju štetu na krovovima i dalekovodnim stubovima.
Magle su karakteristične uz doline, uz reku Drinu, Sapnu i druge. Veoma su česte i pojavljuju se tokom cele godine sa najvećom izraženosti u proleće i jesen.
Dakle, što sa tiče klimatskih činilaca koji su od značaja za procenu ugroženosti od prirodnih i drugih nesreća, treba istaći sledeće: - da se temperatura vazduha odlikuje velikim kolebanjem u toku godine, - da je relativna vlažnost vazduha nešto povećana u odnosu na susedne krajeve i iznosi oko 78%, - da prosečne godišnje padavine iznose oko 850mm/m2 i da oko 107 dana otpada na vreme padavina, - da su vetar i vazdušna strujanja uopšte na teritoriji opštine karakteristična i kanalisana dolinom reke Drine i jugozapadnim pravcem i da praktično imaju najveću brzinu koja iznosi 3,4 m/sec, - da osunčavanje u toku godine traje oko 2005 h. ili 45% od mogućeg trajanja.
[uredi] Istorija Zvornika
U istorijskoj literaturi grad Zvornik sa svojom okolinom površno je obrađen. Danas ne postoji ni jedan istorijski rad u kome je naučno obrađena prošlost ovog grada. I ovo malo poznate prošlosti rezultat je više uzgrednog istraživanja pojedinih istoričara nego li plod sistematskog naučnog rada od najstarijih vremena do danas. I sa stanovišta arheoloških istraživanja grad je ostao gotovo nepoznat.
Poznato je da se ime grada u pisanoj formi pominje prvi put 1410. godine pod imenom Zvonik. Akademik Desanka Kovačević - Kojić, inače veoma dobar poznavalac Dubrovačkog arhiva, glavnog izvora prošlosti ovih krajeva, navodi u svom djelu „Zvornik (Zvonik) u srednjem vijeku“, „...da se ovaj oblik njegovog imena javlja u svim srednjovjekovnim izvorima“. Ne zna se tačno ni kada, ni ko je današnju tvrđavu a tada srednjovjekovni grad podigao. Grad je podignut na mjestu gdje planinski tok rijeke Drine prelazi u ravničarske krajeve. To mu je davalo veoma povoljan geostrategijski položaj kroz istoriju. Onaj ko je gospodario gradom, taj je kontrolisao Drinu i sve puteve od juga ka sjeveru i obrnuto. Nalazeći se na granici Podrinja i Soli, a u neposrednoj blizini rudarskih oblasti, Krupnja, Bohorine (Borine) i Zajače s jedne strane i na drugoj strani blizina Srebrenice i Sasa, grad je bio česta meta osvajača raznih vojski. I u doba turske uprave ovim prostorima grad je imao važnu ulogu. Zvornik je predstavljao odskočnu dasku za dalja turska osvajanja na sjever, a bedem za odbranu od napada Ugarske i Austrije.
Pretpostavlja se da je grad podignut krajem XIII ili početkom XIV vijeka. To je doba kada ovim krajevima gospodari srpski kralj Dragutin, tačnije od 1284-1316. godine, koji udajom svoje ćerke Jelisavete za bosanskog bana Stefana I Kotromanića marljivo radi na jačanju pravoslavlja, ne samo na ovim prostorima već i u čitavoj Bosni. Ako je grad podignut u ovom periodu, neminovno se nameće zaključak da je sa gradnjom zidina grada podignuta i crkva sa zvonikom koji je bio vidan sa mnogo strana i iz veće daljine, te je tako služeći okolnom stanovništvu kao objekat za orijentaciju, oglašavanje i obavještavanje, dao ime mjestu na kom se nalazio pa i gradu koji je tu podignut.
Zbog nedostatka istorijskih izvora bilo pisanih ili materijalnih, istoričari su prinuđeni da se koriste određenim pretpostavkama, legendama i predanjima da bi došli do koliko-toliko, relativno tačnih podataka. Takav je slučaj i sa srednjovjekovnim gradom Zvornikom. Ima pretpostavki i nagovještaja, doduše ne naučno utemeljenih i provjerenih, da na potezu Diviča, Donjeg i Gornjeg grada postoje i ostaci utvrđenja i građevina iz rimskog perioda. Međutim, ovog puta više pažnje posvetićemo srednjovjekovnom gradu.
Postojanje manastira na širem prostoru istočnog dijela Republike Srpske prije svega Tavne, Papraće, Lomnice i Ozrena, mogu nas uputiti na neke zaključke u vezi podizanja srednjovjekovnog grada Zvornika. Što predanje, što narodne pjesme, a istorijski izvori prije svega Pećki i Tronoški ljetopisi, saglasni su u tome da su sve to zadužbine Nemanjića. Podizanje Tavne vezuje se za kralja Dragutina i njegove sinove. Stefan Nemanja i njegov sin Sava, kao i kralj Dragutin pominju se kao osnivači Ozrena.
manastir Papraća po narodnoj pjesmi „Miloš u Latinima“ zadužbina je župana Vukana sina Stefana Nemanjića, a po tronoškom i pećkom ljetopisu Papraću je počeo zidati kralj Dragutin, a dovršili su njegovi sinovi Vladislav i Uroš. I podizanje manastira Lovnice tronoški i pećki ljetopisi vezuju za kralja Dragutina.
Takođe, pouzdano se zna da je kralj Dragutin 1284. na saboru u Deževu predao vlast svom bratu Milutinu, a on na upravu od ugarskog kralja Ladislava IV (brata njegove žene) dobio Mačvu i bosanske oblasti Usoru i Soli, te je on uz neke srpske oblasti upravljao i ovim područjem do 1316. godine kao „sremski kralj“. Drina je tekla po sredini njegove države. I Đoko Mazalić u svom radu „Zvornik (Zvonik) stari grad na Drini“ na 77. strani piše da je stari grad Zvornik podignut pred kraj 13. ili početkom 14. vijeka, dakle u Dragutinovo vrijeme.
Vjerovatno da je kralj Dragutin bio svjestan geostrategijskog značaja grada i da je u sklopu svoje velike graditeljske aktivnosti podigao i dograđivao grad Zvonik. Dragutinov biograf, arhiepiskop Danilo II, ističe njegovu veliku pobožnost i odanost Crkvi. Danilo pominje 1293. posebnu Eparhiju u ovom dijelu Bosne i njenog episkopa Vasilija kao i dvorsku radionici stvari za potrebe crkava i manastira, što nas navodi na zaključak da je to bilo vrijeme u kome je bilo podignuto mnogo pravoslavnih bogomolja.
Dragutinova djelatnost na učvrščenju pravoslavlja u sjeveroistočnom dijelu Bosne duboko se urezala u svijest ovdašnjeg srpskog naroda koji do danas sve stare crkve i manastire u ovom dijelu Bosne, pa čak i u cijeloj Bosni pripisuje kralju Dragutinu. Međutim, ako one sve i nemaju svoj početak u vrijeme ovog revnitelja pravoslavlja, njegov rad je stimulisao kasnija pokolenja koja su ideju o njegovoj revnosti oblačila u kasnije konkretne slučajeve. Uticaju pravoslavne crkve u Bosni Dragutin je doprinio i udajom svoje kćeri Jelisavete za bosanskog bana Stefana I Kotromanića krajem 1284. godine. Time je porastao ne samo uticaj pravoslavlja u Bosni već i svijest o krvnoj vezi srpske dinastije Kotromanića sa „svetorodnom“ dinastijom Nemanjića.
Prva polovina 14. vijeka je period dominacije Nemanjića na Balkanu i sasvim sigurno srpske vlastele na ovom području. U takvim okolnostima sigurno treba tražiti početak egzistiranja grada i tokom vremena morao je kao gradsko jezgro dobijati na značaju. Nesumnjivo je dakle da su srpska vlastela bila njegov osnivač i da je grad postojao i prije njegovog prvog pisanog pomena 1340. godine.
Kao i većina srednjovjekovnih srpskih gradova i Zvornik je morao imati svoju bogomolju. Predanja govore da je u gradu postojala crkva posvećena Sv. Petki Trnovoj, zaštitnici grada Zvonika. Nema podataka ni ko ni kada ju je podigao, ali bi sigurno obimnija arheološka istraživanja bacila više svjetla u vezi ove crkve, a samim tim i na porijeklo prvobitnog imena grada.
Na osnovu kazivanja srpskog stanovništva u Zvorniku i okolini, koje je zabilježio Vuk Karadžić, grad je tobože podigao neki „Zvonimir neznabožac“, 800 godina prije Hrista. U istoriji još se nije našao trag ovog legendarnog Zvonimira. Vladimir Skarić u svom radu „O geografskoj nomenklaturi BiH“ na 172. strani objašnjava porijeklo imena Zvečaj (mjesta-sela, jednog u Bosanskoj Krajini i drugog u zeničkom kraju). I na kraju se pita: „... da nije Zvečaj nazvan po zvonjenju zvona tvrđavske crkve, kao Zvornik (sada Zvornik)?“
Dakle iz svega ovog rečenog da li se može uopšte prihvatiti, kao naučno utemeljena pretpostavka ili teza da je grad Zvonik dobio ime po Zvoniku franjevačkog samostana ili crkve, imajući prije svega u vidu sledeće činjenice. Desanka Kovačević Kojić navodi da se Dubrovčani prvi put javljaju u Zvorniku 1412. godine i da se njihova naseobina u gradu razvijala od 1415. do 1432. od kada pokazuju manje interesovanje za Zvornik a više za Srebrenicu.
Ne zna se tačno ni kako je grad dobio svoje prvobitno ime Zvornik i s tim u vezi postoji više pretpostavki: jedna od takvih je i ona da je grad dobio ime po tome što teren na kome je grad podignut, kada se gleda sa donje obale Drine, ime zvonast oblik. Po drugoj verziji grad je dobio ime po zvoniku franjevačke crkve. Međutim, u popisu manastira bosanske vikarije iz druge polovine XIV vijeka ne pominje se niti crkva niti samostan, a grad je tada već postojao.
Pouzdano se zna da je franjevačka crkva podignuta u periodu od 1415. do 1432. godine, a prvi put se pominje u dubrovačkim izvorima 1423. godine. Dakle, grad je već postojao kada je podignuta pomenuta franjevačka crkva. Osim toga, i crkva i samostan nalazili su se van zidina grada oko 2 kilometra sjeverno, što dalje nameće pitanje: kako nešto što je starije, u ovom slučaju je to grad, može dobiti ime po nečemu što je mlađe, a to je zvonik franjevačke crkve?
U nedostatku pisanih dokumenata sigurno je da bi eventualna arheološka istraživanja potvrdila neku od pomenutih teza kako je grad dobio ime.
Sadašnje ime Zvornik pominje se prvi put 1519. godine u ugovoru o miru što su ga sklopile Ugarska i Turska, ali se ime Zvonik još i dalje, sve do u XVII vijek pominje. Sama riječ zvornik nema svoje etimološko porijeklo. Novo ime se vjerovatno uklapalo u tradicionalnu tursku politiku zametanja i brisanja svega onoga što ima bilo kakve veze sa slovenskim ili hrišćanskim porijeklom. Teško je povjerovati opstanku hrišćanskog imena grada u jednoj državi gdje je šerijatsko pravo temelj države, a islam glavna ideologija, kakva je bila Turska.
Sve do pada pod tursku vlast 1460. godine, grad Zvornik je često mijenjao svoje gospodare. Bili su to srpski, bosanski ili ugarski.
Prvi turski zapovjednik u osvojenom gradu bio je Alibeg Mihajlović. Turci su ubrzo ovaj grad pretvorili u jaku pograničnu tvrđavu odakle su polazili svi turski vojni pohodi na sjever. Početkom XVI vijeka Zvonik postaje i novi administrativni centar turske uprave, tačnije postaje sjedište Zvoničkog sandžaka.
Zvornik je sve do 1852. godine ostao i sjedište Mitropolije i Zvorničkog sandžaka kada se i sjedište sandžaka i mitropolije premješta u Donju Tuzlu, a Mitropolija počinje nazivati Zvorničko-tuzlanska eparhija.
Grad je u vrijeme velikih tursko-austrijskih sukoba u tzv. Bečkom ratu veoma kratko, tačnije od 15. septembra 1688. pa do 1. avgusta 1689. godine bio pod austrijskom upravom. I za vrijeme čitavog srpskog ustanka od 1804. pa dalje, grad je bio glavno uporište turske vojske za napade na Srbiju ili odbranu od ustanika. I ustanici su bili svjesni značaja Zvornika i zbog toga je Karađorđe veoma često nastojao da ga se domogne. Iz tog perioda sačuvana su zapažanja francuskog generalnog konzula u Travniku 1807. godine u kojima stoji: „Zvornik je ključ Bosne, te ako ga Srbi otmu, onda nijesu više sigurni ni Travnik ni Sarajevo.“ Zvornik je pod turskog upravom bio sve do 1878. kada je i čitava Bosna i Hercegovina došla pod upravu Austro-Ugarske. Na više mjesta Bosne i Hercegovine pružen je organizovan otpor ulasku austrougarske vojske. Veoma žestok otpor bio je u Tuzli ljeta 1878. godine, a u njemu su učestvovali i zvornički ustanici sa 450 ljudi, svrstani u jedan odred, koje su predvodili major Risto Popović i kapetan Đorđo Nikolić, obojica iz Zvornika.
Austrougarska uprava trajala je sve do 1918. godine. Današnji svjedok tog vremena su stara arhitektonska zdanja: Andraševa vila, zgrada opštine, kasina i porodične kuće Nikolića, Kovačevića, Popovića, Jovičića, zgrada Srpske pravoslavne osnovne škole (danas štamparija) i druge.
Sa izbijanjem Prvog svjetskog rata 1914. godine za Srbe lijevo od Drine počinje još jedna golgota koja je trajala sve do jeseni 1918. godine, tačnije 28. oktobra, kada poslije 458 godina tuđinske vladavine Zvornik od strane srpske vojske biva oslobođen.
Austro-Ugarska je punih četrdeset godina vladala Bosnom i Hercegovinom što je nesumljivo ostavilo dubok trag i donijelo krupne promjene u svim oblastima života Srba, a prije svega na polju razvoja i jačanja nacionalne svijesti. Okupatorska vlast cjelokupnu svoju politiku usmjeravala je onako kako je odgovaralo ciljevima njene okupacije. Austrougarska vlast zatekla je u Bosni i Hercegovini veliku ekonomsku, kulturnu i prosvjetnu zaostalost. Od ukupnog broja stanovništva većina je bila seosko sa samo 3 % pismenosti.
Kad su Srbi u pitanju, kako u Zvorniku tako i u čitavoj Bosni i Hercegovini, najveće promjene primjetne su u sferi ekonomije i duhovnosti, tj razvoju i jačanju nacionalne svijesti. Slobodnim bavljenjem trgovinom i zanatstvom u gradu kao i ukidanjem kmetskih odnosa na selu, doprinijelo se sveukupnom poboljšanju statusa Srba. Trgovina, zanatstvo i zemljoradnja bile su glavne privredne djelatnosti Zvornika i okoline. Uspostavljanje trgovačkih veza sa mnogim gradovima monarhije imalo je za posledicu pojavu bogatih trgovačkih porodica u Zvorniku i to prije svih: Jovičića, Nikolića, Popovića, Blagojevića, Lazarevića, Ristića, Vidakovića, Kovačevića i drugih. Napredak je ostvaren i na polju razvoja prosvjete kroz otvaranje škola u Zvorniku, Kozluku, Skočiću, Branjevu i Drinjači, a jačanju duhovnosti kod Srba doprinosi i osvećenje kozlučke i drinjačke crkve.
Na granici sa Srbijom, Zvornik još vije dobija na značaju jačanja nacionalne svijesti, kroz protok ljudi, ideja i prije svega knjiga, kako svjetovnih, tako i duhovnih. Početkom vijeka osnivaju se i odbori Srpskog kulturnog i prosvjetnog društa Prosvjeta i Srpskog Sokolskog društva koji samo upotpunjuju sliku duhovnosti kod Srba Zvornika. U Zvorniku i okolini kroz svoje povjerenike odane ideji oslobođenja svih Srba, djeluje i Narodna odbrana, za koju se može reći da od brojnih odbora po tadašnjoj Bosni i Hercegovini je najjači bio onaj u Zvorniku.
Prvi među uhapšenim bio je starješina Srpskog sokola Risto Blagojević. On je uhapšen neposredno poslije vijesti o atentatu u Sarajevu i to na svečanom nastupu sokola kod osnovne škole, a pušten je tek 1915. godine. Događaj koji se dogodio u Sarajevu pokrenuo je čovječanstvo u novi ambis. Atentat je poslužio kao povod da se Srbima objavi rat do istrebljenja. U početku monarhija je nastojala da u južnoj pokrajini Srbe prvo izoluje i protiv njih propagandom usmjeri domaću neosvješćenu masu katolika i muslimana, a potom da se zloglasnim sudskim procesom srpske organizacije proglase izdajničkim, zbrišu i unište ljudi koji su u njima. Optužba protiv organizacija i ljudi vrlo je opšta i svodi se na ponavljanje starih fraza o velikosrpskoj propagandi. Dovoljno je bilo da je neko išao u Beograd, bio odlikovan, držao kakav govor i slično pa da bude okrivljen i osuđen.
U tom duhu Bosanska vlada izdaje zloglasnu naredbu od 7. oktobra 1914. godine po kojoj se isključuju iz podaništva i konfiskuje imanje onima koji se bez dozvole Bosanske vlade nalaze u inostranstvu samo ako su pod sumnjom da rade protiv monarhije. Porodice tih ljudi koji padnu pod gornju osudu protjeruju se preko granice bez igdje ičega. Takva kazna stigla je i Antu Erića - Nikolića, sina Perkana iz Čelopeka starog 34 godine, neoženjenog, koji je početkom rata pobjegao u Srbiju i ratovao u redovima srpske vojske.
Ovakvim kaznama podvođeni su prije svega ljudi iz pograničnog kraja prema Srbiji. Srbi činovnici otpuštaju se redom i sistematski, a bez ikakvog specijalnog povoda. Otpuštaju se profesori, nastavnici i učitelji iz škola. Zabranjuje se ćirilica. Tako je bilo i sa zvorničkim Srbima. Nastupaju četvorogodišnje patnje i Srba Zvornika, odvode ih u logore, vješaju, ubijaju, mobilišu u vojsku, otimaju imovinu... Prosto rečeno, bilo je dovoljno samo da ste Srbi i da vam vojni sud sudi, a kao razlog navode samo jednu od opštih fraza kao: radi izdaje, radi špijunaže, radi pomaganja neprijatelja itd. Osuda je često bila smrt, streljanjem ili vješanjem ili teška tamnica.
Više je nego indikativan primjer ne samo ličnog nego i porodičnog stradanja prote Petra Lazarevića koji je odveden i obješen u Tuzli, avgusta 1914. godine. Stradali su njegovi sinovi: Velimir, trgovac - umro u Pešti, Čedo, Milan i Lazar umrli su u vojsci, a sestra im Zorka u 25.-oj umire kod kuće. Majka Joka ostala je sa Jovom, nejakim Nikolom i kćerkom Ružom.
Slična je sudbina i zvorničkog gazde trgovca Sime Lazarevića koji je uhapšen u Tuzli i pješke doveden u Zvornik, gdje su ga ubili zvornički šuckori bacivši ga sa prozora jedne od kuća Jovičića. Njegova bogata magaza danima je pljačkana. Njegov sin Đorđo, doktor pravnih nauka i najobrazovaniji zvorničanin tog vremena, bio je uhapšen u Avtolcu i doveden u Zvornik 1915. godine i proglašen pobjeglim kad je Drina bila od brijega do brijega. Danas se ni jednom ne zna za grob. I Simina preostala četiri sina prošla su kroz Arad: Drago, razbolio se u logoru, došao kući i umro, Pero je sa bratom Vojinom bio na Solunskom frontu i preživjeli su rat, Jovan je umro u bolnici u Beogradu 1918. godine.
Životom je platio i drinjački sveštenik Timotije Popović koji je ljeta 1914. obješen u Karakaju, na mjestu gdje se danas nalazi benzinska pumpa, samo zato što je grupi njemačkih vojnika koja je bježala posle poraza od srpske vojske, ukazao gdje se nalazi bolji izvor pijaće vode.
 |
Ovaj članak, ili jedan njegov deo, treba još da se proširi. Pogledajte stranu za razgovor za razlog. Kada se poboljšavanje završi, možete skloniti ovo obaveštenje. |
[uredi] Stanovništvo
 |
Za više informacija pogledajte Demografija Zvornika |
| Stanovništvo opštine Zvornik | ||||||
| godina popisa | 1991. | 1981. | 1971. | |||
| Muslimani | 48,102 (59,16%) | 40,801 (55,25%) | 32,504 (53,36%) | |||
| Srbi | 30,863 (37,96%) | 30,064 (40,71%) | 27,769 (45,59%) | |||
| Hrvati | 122 (0,15%) | 104 (0,14%) | 107 (0,17%) | |||
| Jugosloveni | 1,248 (1,53%) | 1,970 (2,66%) | 49 (0,08%) | |||
| ostali i nepoznato | 960 (1,18%) | 906 (1,22%) | 481 (0,78%) | |||
| ukupno | 81,295 | 73,845 | 60,910 | |||
Na području opštine Zvornik po posljednjem popisu živi oko 80.000 stanovnika. Opština ima 43 mjesne zajednice. Pored grada Zvornika veća naseljena mjesta su: Kozluk, Karakaj, Pilica, Lokanj, Tršić, Drinjača, Čelopek, Roćević, Oraovac, Ulice, Branjevo, Ekonomija, i dr.
[uredi] Grb grada
Grb opštine Zvornik usvojen je 1996. godine i predstavlja rekonstrukciju starog grba i kombinaciju više simbola.
Simbol opštine je grb koji je kombinacija više simbola.
Zvono sa krstom i četiri slova "S" na plavoj podlozi u gornjem lijevom kvadrantu, simbolizuje prvobitni naziv grada (Zvonik), a 1410 godina, godinu naziva Zvornik.
Kula u gornjem desnom kvadrantum, na crvenoj podlozi je simbol grada.
Stilizovana glava vuka u donjem lijevom kvadrantu predstavlja vjekovnu težnju naroda za slobodu.
Vodeni talasi u donjem desnom kvadrantu, predstavljaju simbol rijeke Drine.
[uredi] Turizam
 |
Ovom članku ili jednom njegovom delu je potrebno prerađivanje.
To podrazumeva uklapanje potpunijeg i tačnijeg sadržaja, uklanjanje suvišnog i neodgovarajućeg teksta, dodavanje referenci i slična uređivanja, kako bi se dobio kvalitetan i enciklopedijski članak. |
Turistička ponuda ovog grada specifična je po tome što ima velike prirodne potencijale na kojima još uvijek nije razvijen masovni turizam, pa gostima željnim istinsko g odmora može ponuditi mir, ali i brojne sadržaje u ljetnjem i zimskom periodu. Iako je Zvornik danas na margini zbivanja, daleko od očiju medija i BiH javnosti, imamo običaj reći da mu je Bog dao toliko ljepote, spomenika, toliko istorije utisnuo u njega, i dobrih mu ljudi podario, pa ga čovjek, jednostavno, ne može zaobići. Još nešto Zvorničani vole podvući: ništa nam ne treba davati, samo se moramo izboriti da nam naše ne uzimaju. Imamo sve: industriju, vodu, šume, kamen, ljude, zaljubljenika u svoj grad. Turisti zaista imaju šta vidjeti u Zvorniku i okolini: rijeku Drinu, Zvorničko jezero bogato plemenitom pastrmkom i pogodnim za sportove na vodi, mogu se okušati u ribolovu i lovu, ljeti odmoriti uz jezero i rijeku, zimi skijati na obližnjem Igrištu.A uz ljepote prirode, koja ovdje nije bila štedljiva, gosti će sigurno obići brojne kulturne spomenika u gradu: zvorničku tvrđavu, Muzejsku zbirku, Andraševu vilu... Nezaobilazna izletišta su Kušlat, Vitinički Kiseljak i svakako posjeta Manastirima: Lovnica, Papraća, Tavna, Tronoša i u samom gradu posjeta Crkvi iz 1823. godine.
[uredi] Spoljašnje veze
- www.zvornik.net
- www.zvornik.esmartweb.com
- www.opstina-zvornik.org
- www.zvornik.blog.ba
- Zvorničko jezero
