Nikola I Petrović
-
Ukoliko ste tražili drugu osobu, pogledajte članak Nikola Petrović (višeznačna odrednica).
 |
Ovom članku ili jednom njegovom delu je potrebno prerađivanje.
|
| Nikola I Petrović | |
|---|---|
|
|
|
| Datum rođenja | 19. oktobar 1840. |
| Mesto rođenja | Njeguši (Crna Gora) |
| Datum smrti | 2. mart 1921. |
| Mesto smrti | Antib (Francuska) |
| Titula | Knjaz Crne Gore |
| Period | 13. avgust 1860 — 28. avgust 1910. |
| Prethodnik/ci | Danilo Petrović Njegoš |
| Titula | Kralj Crne Gore |
| Period | 28. avgust 1910 — 26. novembar 1918. |
| Naslednik | Danilo Petrović Njegoš |
| Poreklo i porodica | |
| Dinastija | Petrović-Njegoši |
| Otac | Mirko Petrović Njegoš |
| Majka | Anastasija Martinović |
| Supružnik/ci | Milena Petrović Njegoš |
| Potomstvo | Zorka Karađorđević Milica Nikolajevna Anastasija Nikolajevna Danilo Petrović Njegoš Jelena Savojska Ana od Batenberga Sofija Mirko Petrović Njegoš Ksenija Petrović Njegoš Vjera Petrović Njegoš Petar Petrović Njegoš |
Nikola I Petrović Njegoš (Njeguši, 7. oktobar/19. oktobar 1840 — Antib kraj Nice, Francuska, 2. mart 1921) je bio knjaz Crne Gore u periodu 1860 — 1910. i kralj u periodu 1910 — 1918.
Sadržaj |
[uredi] Biografija
Knjaz Nikola I se vaspitavao u Parizu, primivši vladu u 19. godini života. Prvih godina upravljao je uz pomoć i saradnju svoga oca, velikog vojvode Mirka. Godine 1862. poveo je zbog oslobođenja Hercegovine prvi rat sa Turskom. Rat je bio težak za Crnu Goru, ali se svršio časnim mirom. Godine 1868, mladi knjaz Nikola putovao je prvi put u Rusiju i tom prilikom je sa carem Aleksandrom II još više razvio veze koje su sa Rusijom bili utvrdili njegovi preci. Po povratku s puta otpočeo je živi rad na preuređenju države. Uredio je vojsku, koja mu je bila prva briga; otvorio je po zemlji sudove i škole. Godine 1876, u zajednici sa Srbijom, sa kojom je knjaz Nikola još pod vladom kneza Mihaila sklopio savez, Crna Gora je objavila Turskoj rat za ujedinjenje i oslobođenje srpskoga naroda. U mladosti je bio član Ujedinjene omladine srpske. [1]
Crnogorsko se oružje proslavilo u pobjedama na Vučjem Dolu, Fundini u i Nikšiću, pa, pošto je i Rusija ušla u rat, Crna Gora zauze Bileću, Bar, Ulcinj i Podgoricu.
Glas o pobjedama crnogorskim je bio raznesen širom svijeta. Pjesnici su ih opjevali, a Crnogorci su dali knjazu Nikoli naziv: „Car Junaka“. Crna Gora je izašla iz rata proširena i dobila izlaz na more. Tada su joj priznale nezavisnost i one velike sile, koje joj to do tada formalno nisu priznavale.
Po ratu nastalo je dugo doba mira, koje je knjaz Nikola umio iskoristiti da Crnu Goru mudrom upravom i mirnim radom uzdigne na stepen na koji su je podigle pobjede njene vojske u ratnim vremenima.
Radio je u svim pravcima kulturnog razvića. Podizao je škole, gradio puteve, otvarao nove varoši, izdavao korisne zakone, sređivao državnu upravu zavođenjem ministarstava i podsticao privredni i trgovinski polet i opštu radinost. Ali najveća mu je briga bila vojska, koju je, pomoću Rusije, podigao naoružanjem i obukom na visinu savremenih zadataka i potreba i od nje učinio pravu narodnu uzdanicu. Rodstveničkim vezama sa stranim dvorovima pribavio je Crnoj Gori još veće poštovanje i pojačao u velikoj mjeri njen ugled. Teški i dugotrajni rad na narodnom i državnom dobru olakšale su mu jaka volja i žica poezije, koja ga je učinila popularnim srpskim pjesnikom. Napisao je i tekst za prvu[traži se izvor od 09. 2009.] crnogorsku himnu „Onamo, 'namo“, ali ona zbog provokativnog karaktera nikad nije ušla u službenu upotrebu. Tada se u stvari upotrebljavala himna „Ubavoj nam Crnoj Gori“ koja je bila službena, dok se pjesma Onamo namo koristila kao narodna svečana himna. Crna Gora danas ne koristi ovu himnu zbog politički problematičnog teksta, već je napisana nova, himna „Oj svijetla majska zoro“ (muzika je uzeta iz narodne „poskočice“[traži se izvor od 09. 2009.]). Dao je zemlji ustav 6. decembra 1905. pod nazivom Nikoljdanski ustav jer je donet na Svetog Nikolu.
Nakon kapitulacije Crne gore u Prvom svetkom ratu, kralj Nikola ide u Bordo. U decembru 1915. godine pokušava da pregovara sa Austrougarskom oko separatnog mira čime gubi kredibilitet pred silama Antante.[2]
 |
Ovaj članak, ili jedan njegov deo, treba još da se proširi. Pogledajte stranu za razgovor za razlog. Kada se poboljšavanje završi, možete skloniti ovo obaveštenje. |
[uredi] Deca
Sa svojom suprugom, kraljicom Milenom imao je dvanaestoro djece:
- Zorka (1864—1890)
- Milica (1866—1951)
- Anastasija (1868—1935)
- Marica (1869—1885)
- Danilo (1871—1939)
- Jelena (1873—1952)
- Ana (1874—1971)
- Sofija (1876—1876)
- Mirko (1879—1918)
- Ksenija (1881—1960)
- Vjera (1887—1927)
- Petar (1889—1932)
[uredi] Galerija
-
Grobnica kralja Nikole i kraljice Milene u San Remu
-
Dvorska crkva na Cetinju u koju su 1989. preneseni posmrtni ostaci kralja Nikole
| Prethodnik: Danilo I Petrović Njegoš |
Petrović-Njegoš | Naslednik: - |
| Prethodnik: {{{pre2}}} |
{{{spisak2}}} | Naslednik: {{{posle2}}} |
| Prethodnik: {{{pre3}}} |
{{{spisak3}}} | Naslednik: {{{posle3}}} |
| Prethodnik: {{{pre4}}} |
{{{spisak4}}} | Naslednik: {{{posle4}}} |
| Prethodnik: {{{pre5}}} |
{{{spisak5}}} | Naslednik: {{{posle5}}} |
| Prethodnik: {{{pre6}}} |
{{{spisak6}}} | Naslednik: {{{posle6}}} |
[uredi] Vidi još
[uredi] Reference
- ^ Jelena Danilović: Sto godina Opšteg imovinskog zakonika za Crnu Goru, Arhiv za pravne i društvene nauke, 1-2, 2006, str. 233
- ^ Armies in the Balkans 1914-18 By Nigel Thomas, Dušan Babac, strana 16
[uredi] Literatura
- Vladalačka kuća Petrović-Njegoš, Cetinje, 1910. godine. (sadržaj je preuzet sa Njegos.org: Dinastija Petrović-Njegoš)
[uredi] Spoljašnje veze
- Kralj Nikola I Petrović Njegoš: Proglas Hercegovcima, Bosancima i Dalmatincima (1915.)
- „Crnoj Gori gospodar i sluga“, Čedo Prelević i Jovan Markuš, Večernje novosti, feljton, 25. jun - 5. jul 2010.
- Informacija o njegovom grobu
Vladari Crne Gore
Danilo Šćepčević Njegoš • Sava Petrović • Vasilije Petrović Njegoš • Petar I Petrović Njegoš • Petar II Petrović Njegoš • Danilo Petrović • Nikola I Petrović
Ostali Mirko Petrović • Darinka Petrović • Milena Petrović
