Marlon Brando
Iz projekta Википедија
| Marlon Brando | |
 Marlon Brando na Maršu na Vašington 1963. godine. |
|
| Ime | Marlon Brando mlađi |
| Rođen | 3. april 1924. Omaha, Nebraska, SAD |
| Umro | 1. jul 2004. Los Anđeles, SAD |
| Supruga | Anna Kashfi (1957-1959) Movita Castaneda (1960-1962) Tarita Teriipia (1962 - 1972) |
| Zvaničan sajt | http://www.marlonbrando.com/ |
| Nagrade Oskara | |
|---|---|
| Najbolji glavni glumac 1954 Na dokovima Njujorka 1972 Kum |
|
| Emi nagrade | |
| Outstanding Supporting Actor - Miniseries/Movie 1979 Roots: The Next Generations |
|
| Zlatni globus | |
| Najbolji glavni glumac (drama) 1955 Na dokovima Njujorka 1973 Kum |
|
| BAFTA nagrade | |
| Najbolji glavni glumac 1953 Viva Zapata! 1954 Julije Cezar 1955 Na dokovima Njujorka |
|
| Ostale nagrade | |
| Nagrada udruženja njujorških filmskih kritičara za najboljeg glumca 1954 Na dokovima Njujorka 1973 Poslednji tango u Parizu |
|
Marlon Brando (engleski: Marlon Brando) (Omaha, 3. aprila 1924. - Los Anđeles, 2. jula 2004.), je bio američki filmski glumac.
Marlon Brando je bio glumac koji je uvek plenio pozornost gledalaca, vešto se uvlačeći u psihu svojih likova. Malo je ko od velikih holivudskih glumačkih zvezda u sebi toliko kontradiktoran i karakterno kompleksan kao što je to Marlon Brando. No to je od njega stvorilo idealnog glumca za tumačenja bilo koje vrste karaktera.
Od likova buntovnika preko lika američkog časnika zaljubljenog u Japanku u filmu "Sajonara", nacista u "Mladim lavovima", šerifa u "Poteri bez milosti", psihički rastrojenog aristokrata u "Poslednjem tangu u Parizu", autoritativog šefa podzemlja u "Kumu", pa do izopačenog američkog oficira u "Apokalipsi danas". Sa lakoćom je baratao svojim velikim rasponom glumačkih mogućnosti što ga je učinilo uzorom mladih glumačkih naraštaja.
Sadržaj |
[uredi] Biografija
[uredi] Rani život
Brando je rođen u porodici Marlona Branda starijeg (1895 -1965) i Doroti Penbejker Brando (1897-1954) u Omahi (Nebraska). Kad je imao 11 godina, roditelji su mu se razveli. Njegova majka ubrzo je preuzela brigu nad troje dece (Marlonom, Džoslin (1919-2005) i Frensis (1922-1944) da žive sa njezinom majkom u Santa Ani (Kalifornija), sve do 1937. godine, kad su se roditelji pomirili i preselili u Libertivil (Ilinois). Porodica je imala holadnske, irske, nemačke i engleske korene. Iako je Brando tvrdio da mu je deda bio Francuz, Eugene Brandeaux (to je potvrdilo i nekoliko njegovih biografa), bilo je to netačno. Njegovi deda i baka bili su zapravo Judžin Brando i Mari Holvej, koja je napustila muža i dete kad je Brandov otac imao samo pet godina. Porodica Brando dugo je živela u državi Njujork, a naziv preimena se pisao Brandow, a povezivana je sa nemačkim imigrantom Johanom Vilhelmom Brandauom koji je u Ameriku došao početkom 18. veka. Brandova majka je radila u lokalnom pozorištu i pomogla mladom Henriju Fondi da počne svoju glumačku karijeru, te privukla sinovu pažnju na pozorište. Njegov otac, Marlon stariji bio je nadareni fotograf amater. Brandova baka sa majčine strane, Bessie Gahan Pennebaker Meyers, sa kojom je
Brando možda bio bliži nego sa majkom, bila je također nekonvencionalna. Kako je kao mlada ostala udovica, radila je kao sekretarica da bi se uzdržavala, kasnije kao lečnica u hršćanskoj dobrotvornoj organizaciji, a bila je dobro poznata u Omahi. Njezin otac, Myles Gahan, bio je lečnik iz Irske, a njezna majka Julia Watts bila je iz Engleske. Brando je od malih nogu bio vešt imitator te je vrlo rano razvio veštinu oponašanja ljudi koji su ga okruživali. Njegova starija sestra, Džoslin Brando je ipak prva je pošla u glumačku karijeru, otišavši u Njujork kako bi studirala na Američkoj akademiji dramskih umetnosti. Posle se pojavila na Brodveju, a kasnije i u filmovima i na televiziji. Njegova druga sestra Frenie je napustila koledž u Kaliforniji kako bi studirala u Njujorku. Marlon je sledio njihov primer.
Imao burno detinjstvo, ponavljao je razred u srednjoj školi, a kasnije je i izbačen. U 16. godini poslan je u vojnu školu Šatak u Faribouu (Minnesota), koju je pre pohađao i njegov otac. U Šataku se istaknuo u pozorištu te se veoma dobro snašao u školi. Na zadnjoj godini, 1943. godine, prošao je sa uvetnom kaznom zbog drskosti prema nadređenom oficiru tokom manevara. Deo te uvetne kazne bilo je ograničeno kretanje u granicama škole. Kad se pokušao iskrasti u grad, uhvaćen je i izbačen iz škole. Kolege su mu pružili podršku jer su smatrali da je kazna prestroga. Sledeće godine je pozvan da se vrati, ali je odlučio ne završiti školu. Otac mu je sredio posao kopanja kanala u gradu preko leta. Ali odlučio je slediti svoje sestre u Njujork. Jedna sestra pokušavala je postati slikarka, a druga se već pojavila na Brodveju. Posetio je sestru Frensis u Njujorku na Božić 1942. godine. Otac mu je pružio šestomesečnu financijsku podršku, a nakon toga ponudio se da mu pronađe posao u trgovini. Brando je napustio Ilinois i otišao u Njujork, gde je studirao u više glumačkih škola. Na New School's Dramatic Workshop podučavala ga je Stela Adler, sa kojom je savladao tehniku Stanislavski Sistem.
[uredi] Karijera
Brando je koristio svoje glumačke veštine u svojim prvim letnim ulogama u Sejvilu (Njujork na Long Ajlendu). Izbačen je sa popisa glumaca u glumačkoj školi u Sejvilu zbog ponašanja, ali je otkriven u manjoj pretstavi i ubrzo je nastupio na Brodveju. Kritičari su ga proglasili najperspektivnijim glumcem na Brodveju za ulogu vojnog veterana u predstavi Truckline Cafe, iako je predstava komercijalno podbacila. Status zvezde zaslužio je ulogom Stenlija Kovalskog u drami Tenesija Vilijamsa Tramvaj zvan čežnja 1947. godine, koju je režirao Elia Kazan. Brando je hteo ulogu pa se odvezao na audiciju do Provinstauna u državi Masačusets, gde je Vilijams provodio leto. Vilijams je posle rekao da je odmah znao kome će dati ulogu čim je vidio Branda. Brandov nastup označio je revoluciju u glumačkoj tehnici i postavio temelje za američki model glumačke metodičnosti. Takav način glume nikad pre nije bio viđen. Kasnije je pozvan u studio Warner Bros. na audiciju za film Buntovnik bez razloga, za koji je angažovan Džejms Din. Brandov prvi nastup na filmu bio je u ulozi veterana paraplegičara u filmu Ljudi 1950. godine. Kako bi se pripremio za ulogu, Brando je proveo mesec dana u krevetu u veteranskoj bolnici.
Još jači utisak je ostavio sledeće godine kad se opet pojavio u ulozi Stenlija Kovalskog, ali ovaj puta u filmskoj adaptaciji Tramvaja zvan čežnja. Za tu ulogu nominovan je za Oskara u kategoriji najboljeg glumca, a nominacije su se nastavile i sledeće tri godine za uloge u filmovima Viva Zapata! 1952., Julije Cezar 1953. (u kojem je glumio Marka Antonija), i Na dokovima Njujorka 1954. godine. Ovih prvih pet Brandovih monumentalnih uloga postavilo je nove standarde, ne samo za druge glumce, nego i za samog Branda. Godine 1953. je nastupio i u predstavi Lija Foka Arms and the Man. Fok je bio ponosan da može reći ljudima kako je Marlon Brando odbio ponudu sa Brodveja u visini od 10 hiljada dolara sedmično, kako bi nastupio u Fokovoj pretstavi u Bostonu. Tu je bio plaćen manje od 500 dolara sedmično. Bio je to njegov zadnji nastup u pozorištu. Brando je postao heroj mlađe generacije nakon uloge Džonija Strablera, buntovnog motocikliste, u filmu Divljak. Stvorio je imidž buntovnika za nadolazeću rok en rol eru. Mnogi rok en rol muzičari kao što su Elvis Presli imitirali su Brandov imidž i ponašanje. Elvis je također kopirao Brandovu ulogu Džonija dok je glumio Vinsa u filmu Jailhouse Rock. Brandova eksplozivna pojava isejavala je sirovu seksualnost što je u kina privlačilo žensku publiku svih godina. Šefovi kina prisećali su se kako su na rasprodanim matinejama deca trčala gore-dole po dvorani imitirajući zvuk motora dok su im majke sedile zapanjene.
Marlon Brando bio je heroj i u očima Džejmsa Dina, koji je rekao da mu je on idol te da ga kopira kao glumca i osobu. Brando je u svojoj autobiografiji Songs My Mother Taught Me tvrdio, kad ga je Elia Kazan upoznao sa Džejmsom Dinom na snimanju filma Istočno od raja, "On je bio nervozan kad me upoznao te mi dao do znanja da ne samo imitira moju glumu nego i veruje kako je to moj stil života". Rekao je kako uči svirati konga bubnjeve i voziti motocikl, a bilo je jasno da pokušava unaprediti svoj rad". U svojoj je knjizi još napisao da, "Kad sada gledam, shvaćam da nije neobično za ljude da posuđuju nečije obrasce sve dok ne pronađu svoje, što je Džimi u to vreme radio."
Vilijam Best, poznati scenarista u to vrijeme, rekao je da je Brandova gluma "teška kao olovo", dok je Dinova "živahna i razigrana".
Reditelj Nik Rej je čak preuzeo prikaz bande iz filma Divljak i prenio ga u svoj film Buntovnik bez razloga, te na taj način istaknuo Brandov utecaj na mlade. Buntovnička kultura, koja je uključivala motocikle, kožne jakne, džins i opšte buntovničko ponašanje, koja je inspirisalaa generacije buntovnika, razvila se zahvaljujući filmu Divljak te Brandovoj jedinstvenoj ličnosti i karakteru. Prodaja motocikala i opreme vezane za njih, kožnih jakni, džinsa, čizama i majica naglo je porasla širom zemlje. Film je ostavio sličan utisak na prekokeansku publiku, dok su lokalni religijski autoriteti jadikovali o utecaju filma na mlade. Pod Kazanovom rediteljskom palicom, i talentoanim ansamblom glumaca oko sebe, Brando je konačno dobio Oskara za ulogu Terija Maloja u filmu Na dokovima Njujorka. U puno puta citiranoj sceni u taksiju ("Mogao sam biti neko i nešto") Kazan je tvrdio da je samo stavio Roda Stajgera i Branda u zadnji deo taksija i pustio kameru da snima bez ikakvih uputa, a da su dva glumca u celosti improvizovali razgovor. Brandu se nije svidela originalna scena napisana u scenariju. U njoj Čarli (Stajger) gura pištolj u bratova rebra i kaže mu da se odluči pre nego što stignu u 'River Strit 437', ali Brando je to smatrao nerealnim. Rekao je Kazanu kako ne može verovati da bi čovek to mogao reći bratu te da publika neće verovati da bi ovaj tip, koji je bio blizak sa bratom celi život i za kojeg se brinuo trideset godina, potegnuo pištolj u njegova rebra i pretio da će ga ubiti. Jednostavno nije bilo verodostojno. Na kraju su ponavljali scenu nekoliko puta, ali Brando je uporno ponavljao, 'Jednostavno nije u redu, Gadž (Kazanov nadimak), stvarno nije u redu.' Kazan je konačno rekao, 'Dobro, krilati.' Nakon toga su Brando i Stajger potpuno improvizovali scenu koja je tako potpuno promenjena. Kazanu se svidela pa ju je ostavio. Brando je posle trijumfa nastavio glumiti u raznolikim filmovima: u filmu Guys and Dolls glumio je Skaja Mastersona, a morao i pevati. U filmu The Teahouse of the August Moon nastupio je u ulozi japanskog prevoditelja za američku vojsku u Japanu nakon rata; u filmu Sajonara glumio je američkog pilota, a u Mladim lavovima nacističkog oficira. Iako je za ulogu u Sajonari zaradio nominaciju za Oskara, njegova gluma izgubila je krajem pedesetih energiju i pravac. U šezdesetima Brando je nastupio u filmovima kao što su Pobuna na brodu Bounty (1962), Jednooki Džek (1961), vesternu koji je jedini film koji je Brando i režirao, Odrazi u zlatnom oku (1967), u kojemu je igrao homoseksualnog vojnog oficira koji skriva svoju tajnu; i Burn! (1969), kojeg je Brando isticao kao svog favorita, iako je film bio komercijalni debakl. Brando je krajem desetljeća gotovo potonuo u zaborav zahvaljujući svojoj tvrdokornoj reputaciji i nastupima u preskupim ili marginalnim filmovima.
[uredi] Kum
Uloga Vita Korleonea u Kumu 1972. godine je označila prekretnicu u srednjoj fazi njegove karijere. Reditelj Frensis Ford Kopola je nagovorio Branda na probno snimanje (upotrebio je vatu kako bi simulirao napuhnute obraze). Kopola je bio oduševljen Brandovim nastupom u ulozi šefa mafijaške porodice, ali se morao boriti sa studijom da angažuje temperamentnog Branda, čiji su reputacija i zahtevi postali legendarni. Međutim, studio je hteo dati ulogu Deniju Tomasu. Tomas je imao dobar osećaj pa je odbio ulogu i potaknuo studio da angažuje Branda te tako stao iza Kopole i ostalih koji su svedočili probnom snimanju. Brando je bio upravo senzacionalan, pogotovo u sceni sa sastanka mafijaških rivala, a scena je proglašena kao jedan od najvećih trenutaka u fimskoj povijesti. Brando je osvojio Oskara za svoj nastup, ali je odbio primiti nagradu te tako postao drugi glumac u istoriji koji je odbio Oskara za najboljeg glavnog glumca (prvi je bio George C. Scott). Brando je bojkotovao svečanu ceremoniju, ostavljajući manje poznatoj glumici Sacheen Littlefeather da objasni njegove razloge. Ti razlozi ležali su u njegovim prigovorima o prikazivanju Indijanaca u Holivudu i na televiziji. Glumac je nakon toga pružio jednog od svojih najboljih nastupa u filmu Bernarda Bertolučija, Poslednji tango u Parizu, ali je ta završila u drugom planu zbog prigovora o erotskoj naravi filma. Uprkos kontroverzama koje su pratile film i glumca, Akademija je ponovno nominovala Branda u kategoriji za najboljeg glumca. Njegova karijera posle je bila dosta prevrtljiva. Dobio je honorar od milion dolara za ulogu pukovnika Kerca u Apokalipsi danas. Na snimanju se trebao pojaviti mršav, u formi, te je trebao pročitati knjigu Srce tame. Pojavio se predebeo, a nije ni pročitao knjigu. Zbog toga je njegov lik sniman u seni, a većinu dijaloga je improvizovao. Nakon što je završio njegova sedmica snimanja, reditelj Kopola zamolio ga je da ostane još sat vremena, da snimi scenu u krupnom planu, dok govori "Užas, užas." Brando je pristao za dodatnih 75 hiljada dolara. Nakon snimanja ovog filma, njegova težina postala je jedan od presudnih faktora u izboru uloga.
[uredi] Kasnija karijera
Posle filma Apokalipsa danas igrao je Džor-Ela, Supermenovog oca, u prvom filmu Superman, bila je to uloga na koju je Brando pristao zbog dobrog honorara i potvrde da neće morati čitati scenario unapred, te da će kamera prikazivati nešto drugo dok njegov lik govori. Brando je nastupio i u nastavku serijala, Superman 2, ali producenti su mu odbili platiti veliki iznos kao za prvi film, pa je glumac zabranio da se prikazuju njegove scene. Međutim, nakon Brandove smrti taj dio filma ponovno je ubačen u rediteljevu verziju filma 2006. godine (Supermen II: Verzija Ričarda Donera). Dve godine nakon njegove smrti, "reprizirao" je ulogu Džor-Ela u zadnjem nastavku serijala Superman Returns, u kojem je upotrebljen nekorišteni arhivski materijal sa Brandom u ulozi Džor-Ela iz prva dva filma. Osim toga, tokom filma korišten je i Brandov glas. Drugi kasniji nastupi, kao u filmu Ostrvo doktora. Moreaua, zaradili su neke od najlošijih kritika u njegovoj karijeri. Iako je najavio glumačku penziju 1980. godine, nekoliko puta nastupao je u filmovima kao što su Suva sezona 1989. godine (za koji je opet nominovan za Oskara), The Freshman 1990. i Don Huan Demarko 1995. godine. Tim Berton mu je ponudio ulogu Pingvina u filmu Betmenov povratak, Brando je prihvatio, ali Warner Bros. nije odobrio nastup u filmu. U svom zadnjem filmu, Dobitak (2001), glumio je sa prijateljem Robertom De Nirom.
[uredi] Privatni život
Brando je, osim po glumi, postao poznat i po svojim istupima u borbi za građanska prava, prava Indijanaca i za druge političke ciljeve. Zaradio je i reputaciju "lošeg momka" zbog svojih javnih izleva besa i lakrdija. U junu 1973. godine, Brando je razbio čeljust paparacu Ron Galell. Kasnije je Galell nosio kacigu za američki fudbal kad bi snimao Branda. U svojoj autobiografiji Songs My Mother Taught Me, Brando tvrdi da se jedne noći pojavio u stanu Marilin Monro te da su tada počeli vezu koja je trajala više godina. Osim toga, tvrdio je da je imao brojne romanse, dok u svojoj autobiografiji o svojim brakovima, ženama i deci, nije spomenuo ništa. U njegovoj biografiji iz 1976. The Only Contender, autor Gari Keri je citirao Branda: Kao i mnogi muškarci, i ja također sam imao homoseksualnih iskustava, te se toga ne sramim. Fotografije koje su kružile internetom to su i potvrdile. Njegov dugogodišnji ljubavnik je navodno bio Vali Koks. Autor opet citira Branda: Da je Vali žena, oženio bih ga te bismo živeli dugo i sretno. Nakon što je Koks umro, Brando je čuvao njegov pepeo 30 godina, a razasut je skupa sa njegovim. Koksova treća žena to je otkrila tek kad je Brando dao intervju Tajmu: Imam Valijev pepeo u svojoj kući. Razgovaram sa njim stalno. Htela ga je tužiti, ali njezin advokat nije htio prihvatiti slučaj. Godine 1957. je oženio glumicu Annu Kashfi, verujući da ima indijansko poreklo, ali zapravo je bila iz Velsa i katoličkog porekla. Pravo ime bilo joj je Joan O'Callaghan. Uopšte nije otkrila Brandu svoj pravi identitet, nego se obukla i uredila kao indijanska lepotica nakon što je čula da Brando voli egzotične žene. Razveli su se 1959. godine, nakon rođenja sina Kristijana Branda. Godine 1960. Brando se oženio sa Movitom Kastanedom, sedam godina starijom meksičkom glumicom; razveli su se 1962. godine. Kastaneda se pojavila u filmu Pobuna na brodu Bounti 1935. godine, nekih 27 godina pre remejka iz 1962. u kojem je Brando nastupio kao Flečer Kristijan. Brandovo ponašanje tokom snimanja filma još je više pogoršao njegovu reputaciju "teške" zvezde. Optužen je za promjenu reditelja i probijanje budžeta, iako je demantovao svoju odgovornost i za jedno i za drugo. Iskustvo sa snimanja filma duboko je promenilo Brandov život. Zaljubio se u Tahiti i narod na njemu. Zakupio je dio atola na 99 godina, na kojem je mislio izgraditi laboratoriju za očuvanje okoline i lečilište. Lepotica sa Tahitija, Tarita Teriipa, koja je glumila ljubav Flečera Kristijana, postala je Brandova treća žena 10. avgusta 1962. godine, sa samo 20 godina. Tarita je bila 18 godina mlađa od Branda kad su se venčali. U članku iz časopisa Motion Picture iz 1961. Brando je opisao kako je bila naivna i priprosta. Teriipa je postala majka dvoje njegove dece. Razveli su se jula 1972. godine. Brando je izgradio hotel na svom ostrvu; na Brandove zahteve prošao je mnoga redizajniranja, ali je i sada zatvoren. Novi hotel sa 30 luksuznih vila trebao bi biti otvoren 2008. godine.
[uredi] Politika
[uredi] Građanska prava
Brando je 1946. godine, pružio podršku Jevrejima nastupivši u kontroverznoj procionističkoj drami „Zastava je rođena“, koja je nastala 60 godina pre. Brandov nastup označio je tri najveća problema posleratnog perioda: borbu za osnivanje jevrejske države, krijumčarenje preživelih žrtava holokausta u Palestinu i borbu protiv rasne segregacije u SAD. U avgustu 1963. godine, Brando se pridružio gomili u Maršu na Vašington zajedno sa prijateljima i zvezdama Harijem Belafonteom, Džejmsom Garnerom, Čarltonom Hestonom, Bertom Lankasterom i Sidnijem Poatjeom. Nakon ubistva Martina Lutera Kinga mlađeg, Brando je snažno podržao njegov rad. Činilo se kako beli, bogati i još velika zvezda, 44-godišnji Brando, ima najviše za izgubiti, a najmanje dobiti. Ipak, malo nakon smrti dr. Kinga, Brando je najavio kako se povlači iz postave filma The Arrangement, koji se trebao početi snimati, kako bi se posvetio pokretu za građanska prava. Brandova uloga u afroameričkom pokretu za građanska prava zapravo je počela pre Kingove smrti. Početkom šezdesetih Brando je donirao hiljade dolara pokretima za građanska prava i osnovao fondove za stipendije. U to vrijeme, Brando je već nastupao u filmovima koji su nosili poruku o ljudskim pravima: Sajonara, koji je govorio o međurasnoj ljubavi i filmu The Ugly American, koji opisuje upravljanje američkog vodstva u inostranstvu i njegov pogubni efekat na stanovnike stranih zemalja.
[uredi] Prigovori u vezi jevrejskih stereotipa
U januarskom izdanju Plejboja iz 1979. godine, Brando je izazvao kontroverze rekavši kako Jevreji upravljaju Holivudom. "Videli ste svaku rasu ocrnjenu, ali nikad niste videli iskompromitovanog Jevreja jer oni ne dopuštaju da se to prikaže na filmu." Slične navode je izrekao i u emisiji Šou Larija Kinga u aprilu 1996. godine, rekavši "Holivud vode Jevreji; on je u vlasništvu Jevreja, a oni bi trebali biti osetljiviji prema problemima drugih koji pate. Jer su oni izrabljeni - videli smo - videli smo crnčuge i Digiće, videli smo Kineze, videli smo opasne kosooke Japance, videli smo podmukle Filipince, videli smo sve, ali nikad Jevreje. Zato što su znali da se tu povlači crta." King je upitao, "Kad kažete - kad kažete nešto govorite kao antisemiti koji kažu da su Jevreji...", nakon čega ga je Brando prekinuo, "Ne, ne, ja ću biti prvi koji će iskreno pohvaliti Jevreja i reći 'Hvala Bogu na Jevrejima." Ejbraham Forid, predsedatelj Antiklevetničke lige (ADL), odogovorio je kako bi Brando "trebao znati da je ono što je rekao očito pogrešno, izrazito uvredljivo te ide na ruku antisemitima i njihovim zadrtim pristašama. Njegovi komentari potenciraju stogodišnju laž o jevrejskoj kontroli i zaveri, a njegovo korištenje antisemitskih epiteta je štetno za sve Jevreje." Iako se Brandove izjave, izvađene iz konteksta, mogu smatrati uvredljivima, on je celi život poštovao Jevreje, što može potvrditi njegova veza sa porodicom Stele Adler i drugima. U svojoj autobiografiji "Songs My Mother Tought Me", zapisao je: 'Jedan od najvećih misterija koji me mučio je taj kako su Jevreji, koji čine tako mali dio svetske populacije, uspeli postići toliko te se istaknuti na toliko područja - nauke, muzike, medicine, književnosti, umetnosti, biznisu itd.... Oni su neverovatan narod. Zamislite progon koji su proživljavali stolećima: progone, paljenja hramova, kozačke ustanke, uništavanje porodičnih korena, njihovo raspršivanje po svetu i holokaust. Ipak, njihova kultura je preživela, a Jevreji su postali najobrazovaniji narod koji je svet ikada imao.'
[uredi] Poslednje godine i smrt
Brandova ozloglašenost, problematična porodica, samovoljni egzil iz Holivuda i njegova debljina privlačile su sve veću požnju nego njegova kasna glumačka karijera. Također je zaradio reputaciju problematičnog glumca na snimanju, jer često nije htio ili nije mogao zapamtiti svoje rečenice. Osim toga, umesto da se koncentriše na snimanje, često se sukobljavao sa rediteljima sa detinjastim zahtevima. Sa druge strane, drugi glumci smatrali su ga plemenitim, duhovitim i kao podršku. Brando je bio dugogodišnji prijatelj pevača Majkla Džeksona te ga je često posećivao na njegovom imanju Neverlend, odmarajući se tamo sedmicama. Sudelovao je i na Džeksonovim koncertima povodom 30. godišnjice samostalnog delovanja 2001. godine, a pojavio se i petnaestominutnom videospotu You Rock My World iste godine. Brandov sin Miko bio je Džeksonov telohranitelj i asistent nekoliko godina, a ostao je i dobar prijatelj sa njim. Umro je 1. jula 2004. godine u osamdesetoj godini života. Kremiran je, a njegov pepeo rasut je na dva mesta, deo pepela rasut je na Tahitiju, a deo u Dolini Smrti.
[uredi] Nagrade
[uredi] Osvojene nagrade
- Dobitnik Oskara kao najbolji glavni glumac u filmu Na dokovima Njujorka 1954. godine.
- Dobitnik Oskara kao najbolji glavni glumac u filmu Kum 1972. godine.
- Dobitnik Zlatnog globusa (drama) kao najbolji glavni glumac u filmu Na dokovima Njujorka , 1955. godine.
- Dobitnik Zlatnog globusa (drama) kao najbolji glavni glumac u filmu Kum, 1973. godine.
[uredi] Nominacije
- Nominovan za Oskara kao najbolji glavni glumac u filmu Tramvaj zvani želja 1951. godine
- Nominovan za Oskara kao najbolji glavni glumac u filmu Viva Zapata! 1952. godine
- Nominovan za Oskara kao najbolji glavni glumac u filmu Julije Cezar 1953. godine
- Nominovan za Oskara kao najbolji glavni glumac u filmu Sajonara 1957. godine
- Nominovan za Oskara kao najbolji glavni glumac u filmu Poslednji tango u Parizu 1973. godine
- Nominovan za Oskara kao najbolji sporedni glumac u filmu A Dry White Season 1990. godine
[uredi] Filmografija
| Filmografija glumca Marlona Branda | |||
| God. | Srpski naziv | Originalni naziv | Uloga |
|---|---|---|---|
| 1950 | Ljudi | The Men | |
| 1951 | Tramvaj zvani želja | A Streetcar Named Desire | |
| 1952 | Viva Zapata! | Viva Zapata! | Emilijano Zapata |
| 1953 | Julije Cezar | Julius Caesar | |
| 1953 | Divljak | The Wild One | |
| 1954 | Na dokovima Njujorka | On the Waterfront | |
| 1954 | Dezire | Désirée | |
| 1955 | Momci i devojke | Guys and Dolls | |
| 1956 | Čajdžinica na avgustovskoj mesečini | The Teahouse of the August Moon | |
| 1957 | Sajonara | Sayonara | |
| 1958 | Mladi lavovi | The Young Lions | |
| 1959 | Zmijska koža | The Fugitive Kind | |
| 1961 | Jednooki Džek | One-Eyed Jacks | |
| 1962 | Pobuna na brodu Baunti | Mutiny on the Bounty | |
| 1963 | Ružni Amerikanac | The Ugly American | |
| 1964 | Noćna priča | Bedtime Story | |
| 1965 | Morituri | Morituri | |
| 1966 | Potera bez milosti | The Chase | |
| 1966 | Jugozapadno od Sonore | The Appaloosa | |
| 1967 | Grofica iz Hong Konga | A Countess from Hong Kong | |
| 1967 | Odsjaji u zlatnom oku | Reflections in a Golden Eye | |
| 1968 | Kandi | Candy | |
| 1968 | Noć sledećeg dana | The Night of the Following Day | |
| 1969 | Gori! | Burn! | |
| 1970 | King: A Filmed Record... Montgomery to Memphis | ||
| 1972 | Došli su noću | The Nightcomers | |
| 1972 | Kum | The Godfather | Don Vito Korleone |
| 1972 | Poslednji tango u Parizu | Last Tango in Paris | |
| 1976 | Brzaci Misurija | The Missouri Breaks | |
| 1978 | Supermen | Superman | |
| 1979 | Apokalipsa danas | Apocalypse Now | |
| 1980 | Formula | The Formula | |
| 1989 | Bela sezona suše | A Dry White Season | |
| 1990 | Brucoš | The Freshman | |
| 1991 | Hearts of Darkness: A Filmmaker's Apocalypse | ||
| 1992 | Kristifor Kolumbo: Otkriće | Christopher Columbus: The Discovery | |
| 1995 | Don Huan Demarko | Don Juan DeMarco | Dr Džek Mikler |
| 1996 | Ostrvo doktora Moroa | The Island of Dr Moreau | Dr Moro |
| 1997 | The Brave | ||
| 1998 | Free Money | ||
| 2001 | Skor | The Score | |
| Prethodnik: Vilijam Holden |
Oskar za najboljeg glumca, 1954. | Naslednik: Ernest Borgnajn |
| Prethodnik: Džin Hekman |
Oskar za najboljeg glumca, 1972. | Naslednik: Džek Lemon |
| Prethodnik: {{{pre3}}} |
{{{spisak3}}} | Naslednik: {{{posle3}}} |
| Prethodnik: {{{pre4}}} |
{{{spisak4}}} | Naslednik: {{{posle4}}} |
[uredi] Spoljašnje veze
