Mikelanđelo Buonaroti

Iz projekta Википедија

Mikelanđelo

Mikelanđelo Buonaroti (ital. 'Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni') se, pored Leonarda da Vinčija, smatra jednim od najinspirativnijih stvaralaca u istoriji umetnosti i najistaknutijim tvorcem italijanske pozne renesanse. Od dva profila tadašnjeg slikara - uglađenog, namirisanog, lepo obučenog sa gospodskim držanjem i onog suprotnog, neurednog, povučenog - on je bio onaj drugi. Uvek je mnogo radio, a na taj rad terala ga je jedino želja za stvaranjem, dok mu je materijalno bilo nebitno. Potiče iz porodice koja je vekovima pripadala najvišem sloju, ali je vremenom osiromašila. Mada je za sebe bio skroman, jako je brinuo o ocu i četvorici braće (majka mu je umrla kad je imao šest godina). Kao skulptor, arhitekta, slikar i pesnik ostavio je snažan uticaj kako na svoje savremenike, tako i na sledbenike moderne umetnosti uopšte.

Rođen je 6. marta 1475. godine u malom selu Kapreze blizu grada Areca. Većinu svog života proveo je u Rimu gde je radio po nalogu sveštenika. Mikelanđelov otac, firentinski zvaničnik po imenu Lodoviko Buonaroti, uz pomoć veza sa vladajućom porodicom Mediči, zaposlio je svog 13-godišnjeg sina u radionici slikara Domenika Đirlandaja. Nakon dve godine školovanja u vajarskoj školi Medičijevih, Mikelanđelo odlazi da živi u njihovom domu. U to vreme, Mikelanđelo je već stvorio neka od svojih najznačajnijih dela - "Bitku Kentaura" i "Madonu na stepeništu" čime je dokazao sav svoj talenat i posedovanje ličnog umetničkog pečata još od najranije mladosti. Kasnije je prešao u Rim gde je nastavio svoj stvaralački rad - pored mnoštva skulptura sa religijskim značenjem, studija ljudskih lica i tela i brojnih ulja na platnu, Mikelanđelo dobija značajne angažmane u oslikavanju i ukrašavanju crkava. Najznačajniji Mikelanđelov zadatak iz tog doba bilo je oslikavanje tavanice i svodova Sikstinske kapele u Rimu po nalogu pape Julija II - od 1508. do 1512. godine. Nakon uspešno obavljenog posla, Mikelanđelo je dobio zadatak i da oslika i reljefima ukrasi grobnicu pape i kraljevsku grobnicu Medičijevih. 1546. godine bio je i glavni arhitekta bazilike Sv. Petra u Rimu. Umro je 1564. godine i sahranjen je u crkvi Santa Kroče u Firenci.