Milo Đukanović
Iz projekta Википедија
| Milo Đukanović | |
|---|---|
 Milo Đukanović |
|
| rođen: | 15. februar 1962. Nikšić (SFRJ) |
Milo Đukanović (Nikšić, 15. februar 1962) je premijer Crne Gore i predsjednik Demokratske partije socijalista, vladajuće partije u Crnoj Gori. Bio je predsjednik vlade Crne Gore u 3 mandata (1991-1998, dva mandata i još jedan 2003-2006) i predsjednik Crne Gore (1998-2002). Nakon što je prethodni premijer Željko Šturanović podneo ostavku iz zdravstvenih razloga, Đukanović je predložen za mandatara, a zvanično je izabran za premijera 29. februara 2008.
Sadržaj |
[uredi] Biografija
Kao sin sudije u mladosti je brzo napredovao kroz hijerarhiju komunističke partije. Studirao je ekonomiju i 1979. godine postao član Centralnog komiteta Saveza Komunista Jugoslavije.
Uz podršku Slobodana Miloševića, čoveka koji će kasnije postati njegov najljući neprijatelj, Đukanović je sa 29 godina postao najmlađi premijer u Evropi. Kada je stupao na dužnost, bez ikakvog političkog iskustva, osim u omladinskim (komunističkim) partijskim organizacijama, mnogi su sumnjali da je dorastao toj odgovornoj funkciji. Milo Đukanović je, međutim, jedini političar u svim zemljama nekadašnjeg istočnog bloka koji je ostao na vlasti bez ijednog dana prekida od početka devedesetih godina (kada je izabran ispred tadašnjeg Saveza komunista Crne Gore) do danas (2006).
Posle provedene tri godine na mestu predsednika vlade Đukanović je uvideo rastući jaz u njegovoj Demokratskoj partiji socijalista (DPS) oko odnosa sa Slobodanom Miloševićem i krajem 1996. i početkom 1997. oštro menja kurs i počinje da se distancira od beogradskog režima. Đukanović je 1997. godine dao intervju u kome je napao Miloševića, nazvavši ga čovekom sa zastarelom političkom filozofijom, koji se okružio korumpiranim pomoćnicima.
To je označilo otvoreni razdor u vladajućem DPS-u, koji se podelio na dve frakcije: jednu predvođenu Đukanovićem i drugu, čiji je vođa bio Miloševićev pristalica Momir Bulatović. U julu 1997. godine, njih dvojica ukrstila su koplja na crnogorskim predsedničkim izborima. Đukanović, čije su pristalice kontrolisale stranačke finansije i imovinu, izabran je za predsednika tesnom većinom. Momir Bulatović napušta partiju i osniva Socijalističku narodnu partiju (SNP) koja je nastavila da podržava Slobodana Miloševića.
Đukanović je tokom svog mandata korak po korak preuzimao političku i ekonomsku kontrolu nad crnogorskim poslovima od jugoslovenskih saveznih organa. Poslednjih godina devedesetih pružao je utočište vođama srpske opozicije i medijima čije je izdavanje zabranjivano u Srbiji, i izuzev nekoliko prvih dana izdejstvovao izuzeće Crne Gore iz dejstava NATO pakta tokom agresije na SR Jugoslaviju na proleće 1999.
DPS je bojkotovala savezne izbore 2000. i od tada je Đukanović na čelu političke grupacije koja se zalagala za državno osamostaljenje Crne Gore. 2002. godine Đukanović je bio među potpisnicima Beogradskog sporazuma o osnivanju Državne zajednice Srbije i Crne Gore, labavog i uglavnom nefunkcionalnog saveza koji je prestao da postoji nakon referendumske odluke o osamostaljenju Crne Gore u maju 2006.
Đukanović je oženjen, a njegov brat je jedan od najmoćnijih crnogorskih biznismena. Ima jednog sina.
[uredi] Istraga u Italiji
Milo Đukanović je često optuživan od strane političkih takmaca za lične i političke veze sa velikim švercom duvana u Crnoj Gori tokom devedesetih godina. Po 240 stranica dugom izveštaju (iz 1993) italijanske policije koja se bavi porezom i carinama, Crna Gora je bila deo švercerskog lanca, podeljenog među različitim kriminalnim porodicama, povezanim sa sicilijanskom mafijom, Kamorom i Sakra koron unita, organizovanim kriminalnim sindikatima. Ovaj izveštaj tvrdi da se zbog šverca duvana na ovaj način u Evropi svake godine gubi oko 700 miliona dolara.
Italijanska agencija Ansa je 22. juna 2007. objavila detalje istrage tužilaštva italijanskog grada Bari, koji optužuju Mila Đukanovića da je bio na čelu grupe koje je između 1997. i 2000. godine zahvaljujući krijumčarenju cigareta između Crne Gore i italijanske pokrajine Pulje zaradila više desetina miliona evra.[1]
Napomena: Jedan deo teksta preuzet sa sajta SET
[uredi] Reference
[uredi] Spoljašnje veze
 |
Vikicitat ima kolekciju citata srodnih sa:
|
