Narodna književnost

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Skoči na: navigacija, pretraga

Narodna ili usmena književnost je vid književnosti koji je postojao dugo pre pojave prvog pisma, a prenosila se sa kolena na koleno. Ljudi su je koristili svakodnevno i bila je vezana za religijske obrede. Usmena književnost se deli na poeziju (epska, lirska, epsko-lirska) i prozu.

Autor narodnog dela je nepoznati talentovani pojedinac, narodno delo je stvarano kolektivno - pojedinci su prilikom kazivanja ubacivali nove stvari, ima stereotipni početak (Bože mili, čuda velikoga...), ustaljene epitete (jarko (sunce), lepa (devojka)) i ustaljene brojeve (3,7,9,12). Kod lirskih pesama stih je deseterac i ima cezuru (pauzu) posle četvrtog sloga, a kod epskih pesama stih je najčešće deseterac i petnaesterac i ima cezuru posle šestog sloga. Naziv je dobila po Vukovom određenju: narodne pesme, narodne pripovetke, narodne poslovice, mada ih niko nikada nije podvodio pod isti naziv - narodna književnost. Ona je slika sveukupnog života čoveka starih vremena. U početku je imala ritualno-obredni i magijski karakter, a to je u direktnoj vezi sa procesom rada (zemljoradnja, stočarstvo, lov).

Vidi još[uredi]


VLC icon (vista-inspirate icon theme).svg Ovaj tekst je klica. Možete doprineti Vikipediji tako što ćete ga Wiki letter w.svg