Savezna Republika Jugoslavija

Za ostale upotrebe, pogledajte Jugoslavija (višeznačna odrednica).

Савезна република Југославија

Zastava Grb
Savezna Republika Jugoslavija
Službeni jezik	Srpski
Glavni grad	Beograd
Predsednik:	Vojislav Koštunica
Premijer:	Dragiša Pešić
Površina	102.350 km²
Stanovništvo	10.659.979 (2002)
Valuta	Srpski dinar i evro
Postojala	od 1992. do 2003.

Savezna republika Jugoslavija (skraćeno SRJ; na engleskom, Federal Republic of Yugoslavia) je bila država koja je stvorena 27. aprila, 1992, odlukom Saveznog veća SFRJ, kao zajednička država Republike Srbije i Republike Crne Gore. Vojvodina i Kosovo i Metohija imale su, usled multietničnosti, status autonomnih pokrajina u okviru republike Srbije, ali sa mnogo manje nadležnosti, u odnosu na one iz vremena SFRJ. Savezna Republika Jugoslavija je ujedno nastala raspadom Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije, početkom devedesetih godina prošloga veka.

Formiranje

Raspad socijalističke Jugoslavije

SFRJ se raspala u oružanim sukobima koji su se naglo intezivirali i rasplamsali u leto i jesen 1991. godine, a započeli su proglašenjem nezavisnosti republika Slovenije i Hrvatske. U Sloveniji je rat između JNA i republičke Teritorijalne odbrane potrajao desetak dana. U Hrvatskoj se, međutim, on pretvorio u višemesečni i krvavi sukob hrvatskih Srba (koje je podržala armija) i hrvatskih oružanih snaga.

Haška konferencija

Novembra 1991. godine u Hagu je održana međunarodna mirovna konferencija o stanju u Jugoslaviji. Tadašnji predsedavajući konferencije, lord Karington, predložio je da sve jugoslovenske republike dobiju nezavisnost i to bez menjanja granica. Predsednik Srbije, Slobodan Milošević, odbio je taj predlog, jer su Srbi predstavljali većinu u gotovo polovini tada još jugoslovenske republike- BiH, kao i u pojedinim delovima neprizntate nezavisne republike Hrvatske. Nezavisnost Slovenije i Makedonije nije dovođena u pitanje, mada su ubrzo trupe UN raspoređene na granici Srbije i Makedonije. Predsednik Crne Gore, Momir Bulatović, prihvatio je taj predlog, ali je ubrzo promenio mišljenje i stao na Miloševićevu stranu. Već tada se mogla predviđati nekavka federacija Srbije i Crne Gore u budućnosti, s obzirom da je bilo samo pitanje nedelje kada će se i BiH odvojiti od SFRJ.

Proces formiranja

Kada je početkom 1992. godine postalo jasno da je SFRJ prestala da postoji (nakon međunarodnog priznanja Slovenije i Hrvatske), Milošević je prionuo na formiranje nove jugoslovenske države. Naravno, ona je podrazumevala federaciju Srbije sa Crnom Gorom, s obzirom da se 29. februara na referendumu većina stanovnika BiH izjasnila za nezavisnost. Još u januaru, formirana je još jedna nepriznata republika, i to na istoku BiH- nazvana Republika Srpska. Mada se većina stanovništva ove republike izjasnila na referendumu za ostanak u Jugoslaviji, Srbija i Crna Gora su ovo ignorisale, baš kao i želju naroda u Republici Srpskoj Krajini. Tokom marta i aprila, na Žabljaku je jedna posebna komisija pisala nacrt prvog Ustava nove države. Sredinom aprila, nacrt Ustava je završen i prosleđen republičkim parlamentima na usvajanje, što je učinjeno bez problema. Međutim, važno je napomenuti da je u Crnoj Gori održan referendum na kojem su se građani izjasnili da Crna Gora uđe u federaciju sa Srbijom. U Srbiji, pak, referendum nije održan.

Proglašenje

27. aprila 1992. godine, u Beogradu su "ostaci" Saveznog veća Skupštine SFRJ (kojeg su činili delegati iz Srbije i Crne Gore) proglasili Ustav Savezne Republike Jugoslavije i time ozvaničili početak nove države. Zastava nove države postala je ista kao i zastava njene prethodnice - samo bez petokrake zvezde. Grb je postao dvoglavi orao u čijem su centru bili istorijski detalji sa grbova dve republike. Himna je ostala "Hej Sloveni". Narednog meseca, preostale trupe JNA su povučene sa ratišta u Hrvatskoj, ali je ljudstvo rođeno u RSK, kao i lokalna Teritorijalna Odbrana prerasla u Srpsku Vojsku Krajine. Deo JNA je učestvovao tokom leta u početku rata u BiH, ali je na isti način on ubrzo povučen, izuzev, takođe, ljudstva rođenog u RS, koje je sa lokalnom TO, formiralo Vojsku Republike Srpske. U maju, ostatak JNA je preimenovan u Vojsku Jugoslavije.

Podela Savezne republike Jugoslavije

Istorija 1992-2003

1991-1996

Za više informacija pogledajte članak Republika Srbija (1992-2006)

Za više informacija pogledajte članak Republika Crna Gora (1992-2006)

Ova država imala je jako negativnu reputaciju, kako u svetu, tako danas i ponegde u njenim bivšim članicama. Činilo se da je ostanak naziva "Jugoslavija", koji se odnosio na prethodne dve države- Kraljevinu Jugoslaviju i SFRJ izabran prepotentno, s obzirom da se i samim ustavom, garantovalo da će ovu državu činiti samo dve poslednje pro-jugoslovenski raspoložene republike- Srbija i Crna Gora. Stanovnici tada nepriznatih republika: Republike Srpske i Republike Srpske Krajine smatrali su ovo izdajom, jer su do tada poštovali ustav SFRJ, a čak su želeli i pripajanje Republici Srbiji, a i odredi JNA su sa teritorije Crne Gore 1991. godine intervenisali u Dubrovniku, kako bi se Hrvatska sačuvala u sastavu Jugoslavije. Ipak SAD i većina država su prihvatile SRJ, ali je nisu priznale kao naslednika SFRJ, često nazivajući ovu državu nazivima kao što su "prostor Bivše Jugoslavije", "ostatak Jugoslavije", neretko i njenim kasnijim nazivom- "Srbija i Crna Gora", ili pak samo "Srbija". Već 15. maja 1992. godine, Savet bezbednosti Ujedinjenih nacija uveo je potpuni embargo na uvoz ovoj državi, zbog ratova u BiH i Hrvatskoj, ne priznavši je, a samim tim je i ne primivši u svoje članstvo. Tajno, ova država je do početka 1994. godine podržavala materijalno, paravojnim formacijama, i na razne druge načine srpsku stranu tokom raspada Jugoslavije. Ipak, po naređenju predsednika Srbije, Slobodana Miloševića, ova republika je zatvorila granicu prema RS početkom gore navedene godine, uvevši na taj način potpuni embargo na uvoz oružja i drugih sirovina. To je dovelo do odluke o delimičnom suspendovanju sankcija, koje su dovele do manjeg smanjenja ekonomske krize i rekordne inflacije, kojima je takođe doprineo i tada postavljeni novi guverner Narodne Banke- Dragoslav Avramović. Takođe, pored sankcija prema RS, postupno su prekidani svi kontakti sa RSK. To je oslabilo položaj Srba u ovim državama, iako je neformalnim kanalima na ratište, izvesno, stigao određen ratni materijal, pred vazdušnu intervenciju NATO pakta avgusta 1995. godine. Iako pozvana, SRJ (po Miloševićevom naređenju) je u isto vreme odbila da interveniše kako bi sprečila nestanak RSK, koji se dogodio nakon hrvatske operacije "Oluja". Na desetine hiljada Srba je prognano iz Hrvatske i većinom su dolazili u Srbiju. Svi ovi događaji iz kasnog leta te godine doveli su do pregovora o miru, održanih u Dejtonu, u vojnoj bazi Rajt Peterson, u novembru te godine, na poziv SAD. Zahtevalo se prisustvo srpskog, crnogorskog (SRJ još nije bila priznata), muslimanskog i hrvatskog rukovodstva, predstavnici Republike Srpske nisu bili poželjni s obzirom da je protiv njih pred Haškim tribunalom bila podignuta optužnica, pa je Milošević zastupao njigove interese. Nakon "Oluje", pitanje Krajine su sve strane smatrali rešenim. Nakon gotovo tri nedelje pregovora, postignut je dogovor, kojim je BiH podeljena na dva samostalna entiteta, priznata pod istom zastavom i sa svega nekoliko zajedničkih institucija: Republiku Srpsku i Federaciju Bosne i Hercegovine. Sporazum je potpisan 21. novembra 1995. godine, a mir je zvanično sklopljen u Parizu 14. decembra iste godine. Ujedinjene nacije su tada i ukinule sankcije. Takođe sve suverene države, izuzev SRJ i Hrvatske (usled preostale srpske teritorije u Zapadnom Sremu i okolini Vukovara, koja je bila pod kontrolom UN, do 1998. godine, kada je mirno integrisana u Hrvatsku) tada su uspostavile međusobne diplomatske odnose.

1996-1999

Kako se od 1996-1998. širio Rat na Kosovu, sankcije su postupno vraćene, i to od strane SAD i EU. Još pre toga, krajem 1996. i tokom 1997. godine, i u Srbiji, i Crnoj Gori i na saveznom nivou, održani su izbori. Dotadašnji režim, u nešto izmenjenom obliku, zadržao je republičku vlast u Srbiji, dok je demokratska opozicija osvojila većinu opština i gradova, nakon višemesečnih građanskih i studentskih demonstracija. Uz podršku do tada vladajućeg crnogorskog SNP-a, SPS i JUL zadržale su većinu i na saveznom nivou, te formirale i saveznu vladu. Novi saziv skupštine izabrao je Slobodana Miloševića za novog predsednika SRJ, nakon što su mu istekla oba mandata predsednika Srbije. Nakon više ponavljanja republičkih predsedničkih izbora, zbog nedovoljne izlaznosti, za novog predsednika Srbije izabran je Milan Milutinović iz SPS-a. Što se Crne Gore tiče, novi predsednik je postao Milo Đukanović iz DPS-a, a ta stranka je osvojila i parlamentarnu većinu, što je protumačeno kao početak demokratije u Crnoj Gori. Novi režim je bio za saradnju sa zapadom, veće nadležnosti republike u odnosu na federaciju, a u krajnjoj liniji i nezavisnost. Svoje ideje ubrzo je počeo da materijalizuje- najpre uvevši policijsku kontrolu na svim administrativnim prelazima sa Srbijom, a dve godine kasnije usvojivši nemačku marku za zvaničnu valutu, umesto dinara. Pred rekonstituisanje, 2002. godine, marka je zamenjena evrom. U to vreme, sve više je jačao sukob jugoslovenskih snaga bezbednosti sa separatističkom organizacijom kosovskih Albanaca- OVK, koja je na ovaj način pokušala da izdejstvuje nezavisnost Kosova, koja je na razne načine tražena više puta u prošlosti. Sve opsežnije intervencije policije, specijalne policije i VJ dovela je do pravih ratnih dejstava na Kosovu do početka 1998. godine i SAD i EU su tražile dolazak međunarodne verifikatorske misije OEBS-a, ali je 23. aprila 1998. godine, na teritorije Srbije sproveden referendum o dolasku međunarodnih strana na teritoriju Srbije, kojim je ubedljivom većinom odbačen ovaj zahtev zapadnih zemalja. Jugoslaviji su ove zemlje vratile sankcije, koje je dve godine pre toga ukinuo UN. Zbog sve većeg autonomaštva Crne Gore, sve važnije aktivnosti SRJ na međunarodnom planu preuzelo je rukovodstvo Srbije- pregovori sa međunarodnom zajednicom u vezi Kosova i Metohije, prepušteni su Srbiji, ali i predsedniku SRJ. I pored referendumskog odbijanja, kako je sukob na Kosmetu jačao (iako je režim tvrdio da je to obična antiteroristička intervencija, u borbe su sad bili uključeni i artiljerija, oklopne jedinice i Ratno vazduhoplovstvo), NATO je zapretio bombardovanjem Jugoslavije već krajem avgusta 1998. godine. Kako je u oktobru opasnost postala realna, Milošević je odobrio dolazak verifikatorske misije OEBS-a. Ipak, čak i tada, rat se nastavio pojačanim intenzitetom, za šta je bila optužena Srbija i SRJ. Nakon propasti pregovora u Rambujeu između Srbije i kosovskih Albanaca, gde su Albanci prihvatili predlog sporazuma, a Srbi ne, incidenta u Račku, za koji su jugoslovenske snage optužene bez razmišljanja o eventualnoj provokaciji, kao i propasti dogovora između američkog diplomate Ričarda Holbruka i Slobodana Miloševića, otpočeo je verovatno najznačajniji događaj u jedanaestogodišnjoj istoriji SRJ, tj. proširenje Kosovskog rata na celu njenu teritoriju, usled NATO vazdušne agresije 24. marta-10. juna 1999. godine, kojom je privreda, prema nekim novijim procenama pretrpela štetu od oko 30 milijardi dolara, te je unazađena za oko deceniju. Jugoslovenske RV i PVO pružale su impozantan otpor NATO-u, najveći otpor daleko moćnijem protivniku, u periodu nakon Zalivskog rata, ali je nakon nekoliko nedelja potpune izolacije i usamljenog otpora bila onemogućena da efikasno pruža otpor. Iako je savezna vlada već u kasnim noćnim satima 24-25. marta proglasila vanredno i ratno, Crna Gora, je odbila da prihvati tu odluku: razlog je bio zaista simbolično dejstvo NATO-a na njenoj teritoriji, koje je, štaviše, u potpunosti prestalo nakon nepunih 20 dana, kad je prestao i otpor na ovoj teritoriji. Lideri NATO zemalja smatrali su republički režim u Crnoj Gori prijateljskim. Početkom juna, Milošević je uz posredstvo Rusije, finskog predsednika Martija Ahtisarija, prihvatio do tada najnepovoljnije uslove prekida rata, po kojima se jugoslovenske snage bezbednosti i administracija moraju povući sa Kosmeta, kako bi ustupile mesto trupama UN, predvođenih NATO-om: KFOR, i civilnoj misiji UN: UNMIK-u. Potpisivanjem vojno-tehničkog sporazuma u Kumanovu, rat je okončan, Vojska Jugoslavije kao i policijske snage su se povukle sa Kosmeta, ustupajući svoje mesto međunarodnim snagama i administraciji. Nakon dozvole jugoslovenskih vlasti, 12. juna su na Kosmet, dolazeći iz BiH, najpre stigle ruske trupe, više dana držeći razne značajne objekte u pokrajini, ali su se kasnije većinom povukle.

1999-2000

Period od juna 1999. do septembra 2000. godine, obeližilo je jačanje i sve češće ujedinjavanje opozicije u Srbiji, kao i slabljenje Miloševića, njegove partije SPS i partije njegove supruge, Mirjane Marković- JUL, do čega je došlo usled veoma lošeg životnog standarda, očajne ekonomske situacije, sankcija i nikad neposrednijeg i svežeg ratnog iskustva. Još za vreme rata, ministar inostranih poslova, Vuk Drašković, govorio je stranim medijima kako je i Milošević dobrim delom kriv za izbijanje rata. Njegova stranka- SPO- isključena je iz vlade i prešla u opoziciju. U to vreme, SRJ je gotovo postala sinonim za Srbiju usled sve većeg autonomaštva Crne Gore. I pored medijske blokade, pokušaja ometanja signala opozicionih elektronskih medija, popularnost DOS-a, koalicije demokratskih stranaka, formiranog 10. januara 2000. godine je jačala, o čemu govore i sve posećeniji mitinzi širom Srbije. Policijska represija protiv opozicije je rasla, a Miloševićev režim je smatrao da bi se pozicija učvrstila još jednim mandatom od naroda. U julu 2000. godine, iznenada, Milošević donosi odluku o ustavnim amandmanima, kojima su parlamentarni izbori postali neposredni, a predsednik se takođe birao direktno. Raspisani su svi izbori na saveznom nivou, za 24. septembar kao i lokalni izbori za teritoriju Srbije. Crnogorski režim je pozivao na bojkot saveznih izbora, ali je crnogorska opozicija bila u koaliciji sa Miloševićem. SPO, sad jedna od vodećih stranaka u DOS-u, odbila je da učestvuje na njima, ali je isključena iz koalicije, koja je za svog kandidata izabrala dr. Vojislava Koštunicu. DOS je osvojio većinu opština i gradova u Srbiji, relativnu većinu u oba veća savezne skupštine, a Koštunica je osvojio apsolutno većinu već u prvom krugu. Milošević i socijalisti su odbili da priznaju poraz, objavivši da će biti drugog kruga predsedničkih izbora 8. oktobra, kao i da po ustavu, novi predsednik stupa na dužnost tek u junu naredne godine. DOS uspešno poziva građane na neposlušnost, opšti štrajk i demonstracije. Zemlja u potpunosti staje, kada počinju restrikcije električne energije usled štrajka radnika ugljenokopa "Kolubara". Najveće demonstracije zakazane su za 5. oktobar. Tada su pozvani ljudi iz cele Srbije na demonstracije, a iako nije objavljeno, znalo se da ogromna kritična masa ima moć za nasilni prevrat. I pored otpora Miloševićeve policije, kao i njegovog poziva vojsci da interveniše, sve strukture bezbednosti prelaze na stranu naroda, koji zauzima i pali zgrade Savezne skupštine i RTS-a, čime režim gubi faktore kontrole. U tom trenutku, na ulicama je bilo oko milion ljudi. Poslednji pokušaj opstanka na vlasti, Milošević je izveo u toku narodne noći, kada je preko svojih oficira naredio pokret oklopnih jedinica protiv naroda. I pored početnog polaska, tenkovi su se vratili u kasarne. Narednog dana, u Beograd je doputovao ruski ministar inostranih poslova, Igor Ivanov, koji je posredovao u razgovorima između Miloševića i Koštunice. Milošević je i javno priznao poraz, iako je prethodno pokušao da ubedi Koštunicu da je po ustavu on predsednik do juna naredne godine. U saveznoj skupštini, vladajuću većinu su formirali DOS i bivši Miloševićev partner SNP. Ove promene, ubrzo su dovele i do republičkih izbora u Srbiji, te promena režima

2000-2003

Nakon Petooktobarskih promena, crnogorska vlast je sve više insistirala na nezavisnosti, ili barem na potpunom preuređenju u "Savez dve nezavisne države". Glavni problemi nove vlasti, bile su sve žešći teroristički napadi u takozvanoj "tampon zoni"; tj. kopnenoj zoni bezbednosti od pet demilitarizovanih kilometara na području opština Preševo, Medveđa i Bujanovac, koje je sprovodila albanska teroristička organizacija OVPBM, tokom 2000. i u prvoj polovini 2001. godine, zahtevajući pripajanje ove tri opštine Kosmetu. Ovaj problem je nešto kasnije rešen, kad su izbili sukobi sa albanskim teroristima u Makedoniji, kada je NATO odobrio jugoslovenskim snagama bezbednosti povratak na teritoriju te tri opštine. Istovremeno, poslednja sporna teritorija između Hrvatske i Crne Gore- Prevlaka- pripojena je Hrvatskoj, nakon pregovora između Hrvatske sa jedne i SRJ i Crne Gore sa druge strane. Fraza "Savez dve nezavisne države" sve više je izgovarana u Crnoj Gori, kako su tokom 2001. godine počinjali pregovori o preuređenju savezne države između Srbije i Crne Gore. 14. marta, 2002, zvaničnici SR Jugoslavije, Republike Srbije i Republike Crne Gore, uz prisustvo Visokog predstavnika Evropske unije, potpisali su Polazne osnove za preuređenje odnosa Srbije i Crne Gore, kojima je predviđeno da SRJ ubuduće nosi naziv Srbija i Crna Gora. 4. februara, 2003, formirana je državna zajednica Srbija i Crna Gora, zasnovana na ravnopravnosti dveju država članica, tj. države Srbije i države Crne Gore, čime su SRJ i naziv "Jugoslavija" prestali da postoje.

Značajne informacije

Predsednici

Do 24. septembra 2000. godine, predsednik SRJ se birao u saveznoj skupštini, koju su činili Veće Građana i veće Republika. Prvi predsednik ove države. bio je književnik Dobrica Ćosić. Početkom 1993. godine, članovi SRS su ga optužili za pokušaj vojnog udara protiv predsednika Republike Srbije- Slobodana Miloševića, koji je i inače bio jedna od najznačajnijih osoba za osnivanje države, pa je uz podršku SPS-a, Ćosić bio smenjen. Za njegovog naslednika je izabran član SPS-a Zoran Lilić, koji je ostao na vlasti do kraja mandata. U julu 1997. godine, nakon isteka oba mandata predsednika Republike Srbije, Milošević je izabran za predsednika SRJ. Ova, do tada više simbolična, funkcija je od tada postala isuviše značajna i Milošević je imao gotovo diktatorski položaj. U julu 2000. godine, usvojeni su ustavni amandmani, kojima se predsednik birao direktnim glasanjem, i kojima je Miloševiću otvoren put za još najmanje 4 mandata. Ipak, izbore od 24. septembra 2000. godine je izgubio, a nakon demonstracija 5. oktobra te godine, priznao je poraz i povukao se u opoziciju, jer je SPS izgubila i većinu u skupštini, a ubrzo i na republičkom nivou. Poslednji predsednik SRJ, bio je Vojislav Koštunica, i na tom mestu je ostao do rekonstituisanja 2003. godine.

Premijeri

Po ustavu, premijer SRJ morao je da bude iz republike odakle nije predsednik. Tako su svi predsednici saveznih vlada izuzev prvog bili iz Crne Gore, jer su predsednici bili iz Srbije. Prvi premijer bio je, doduše, američki državljanin- Milan Panić (1992-1993), drugi Radoje Kontić (1993-1997). Sledeći Momir Bulatović (1997-2000) Prvi premijer nakon petooktobarskih promena postao je Zoran Žižić, a nakon njegove ostavke 2002. godine, poslednji savezni premijer postao je Dragiša Pešić.

Vojska

Za više informacija videti Vojska Jugoslavije , Rat u Hrvatskoj , Rat u Bosni i Hercegovini , Rat na Kosovu i Metohiji i NATO bombardovanje SRJ

Sport u SRJ

Jugoslovenski sport predstavljao je, kako su mnogi isticali, "ponos nacije" u teškim godinama krize. Izuzev u pojedinačnim disciplinama, svi sportisti su bili isključeni iz međunarodnih takmičenja tokom embarga 1992-1995. godine. U maju 1992. godine, KK "Partizan" postao je prvak Evrope u košarci, iako je kao domaćin igrao po stranim halama. Iako kvalifikovana, fudbalska reprezentacija SRJ nije mogla da učestvuje na Evropskom Prvenstvu u Švedskoj 1992. godine, štaviše, igrači su tu informaciju dobili tek na aerodromu u Stokholmu. Umesto Jugoslavije, nastupila je Danska, koja je bila iza SRJ u kvalifikacijama, međutim kasnije je čak osvojila titulu. Jugoslovenskim timovima i reprezentaciji omogućeni su pojedini mečevi 1994. godine nakon delimične suspenzije sankcija, a u potpunosti su rehabilitovani naredne godine. Prvu titulu doneli su košarkaši na EP u Atini 1995. godine, kada su u finalu slavili protiv Litvanije, dok su trećeplasirani Hrvati napustili pobedničko postolje, kako "ne bi slušali jugoslovensku himnu". Na OI u Atlanti naredne godine, košarkaši su bili drugi, a prava senzacija su bili trećeplasirani odbojkaši. Fudbalski klubovi su postizali prosečne i loše rezultate narednih nekoliko godina. Reprezentacija je bila, štaviše, solidna, čim joj je omogućeno da igra zvanične mečeve, plasirala se na Svetsko Prvenstvo u Francuskoj 1998. godine, gde je stigla do osmine finala, odakle je eliminisana od Holandije. Nakon kvalifikacija sa dva istorijska meča protiv Hrvatske u grupi, fudbaleri su se plasirali i na EP 2000. godine u Holandiji i Belgiji, gde su stigli do četvrtfinala, odakle ih je eliminisala ponovo Holandija. Košarkaši su osvajali zlata na svim narednim takmičenjima 1998-2002, izuzev EP-a 1999, kada su bili bronzani i OI 2000. Odbojkaši su bili srebrni 1998. na SP, a zlatni na OI 2000. i EP 2001. Naredne godine su osvojili četvrto mesto. Vaterpolisti su bili zlatni na EP 2001, a srebrni iste godine na SP. Od ostalih sportista treba pomenuti prvo mesto Monike Seleš, teniserke, koja je bila prvoplasirana na VTA listi, te je nastupala pod zastavom SRJ do 1993. godine, kad je uzela američko državljanstvo. Pred rekonstituisanje države, uspon je napravila i još jedna teniserka, Jelena Dokić, sa nekoliko osvojenih turnira i 4. mestom na VTA listi.

Vidi još

• Vojska Jugoslavije
• „Krnja“ SFRJ
• Srbija i Crna Gora
• Jugoslavija
• Formiranje SR Jugoslavije
• Sankcije SR Jugoslaviji

Spoljašnje veze

• Radio-televizija Republike Srpske: Danas se navršava 20 godina od proglašenja SRJ, 27. 4. 2012. ((sr))