Stari visokonemački jezik

Из Википедије, слободне енциклопедије
Područje na kojem se govorio Stari visokonemački jezik 962. godine

Stari visokonemački jezik (starovisokonemački) (nem. Althochdeutsch) je jezik iz najstarije zabeležene faze u istoriji nemačkog jezika u periodu od 750. do 1150. godine.[1]

Jedan je od jezika zapadne grupe germanskih jezika. Spada u izumrle jezike i bio je osnova za razvoj srednjeg visokonemačkog jezika polovinom 11. veka.

Ne treba poistovećivati postojeću teritoriju na kojoj živi stanovništvo čiji je maternji jezik nemački sa teritorijalnom rasprostranjenošću starog visokonemačkog jezika jer Sloveni koji su do početka 11. veka naseljavali teritoriju istočno od reke Elbe nisu, naravno, govorili nijednim dijalektnom nemačkog jezika.

Reference[уреди]

  1. ^ „Identifikacija značenja reči u staro visoko nemačkim jezičkim spomenicima“. Univerzitet u Beogradu, Filološki fakultet Приступљено 13. septembar 2010..