Đina Lolobriđida

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Đina Lolobriđida
Gina Lollobrigida (1960s).jpg
Đina Lolobriđida 1960-ih godina
Puno imeLuigina Lollobrigida
Datum rođenja(1927-07-04)4. jul 1927.(92 god.)[1]
Mesto rođenjaSubijako
 Kraljevina Italija
PrebivališteItalija
DržavljanstvoItalijansko
IMDb veza

Luiđina „Đina” Lolobriđida (ital. Luigina „Gina” Lollobrigida; 4. jul 1927) italijanska je filmska glumica, fotonovinar i skulptor. Ona je bila jedna od najzapaženijih evropskih glumica tokom 1950-ih i ranih 1960-ih, perioda u kome je ona bila međunarodni seks-simbol. Neki od njenih najzapaženijih filmova su: Hleb, ljubav i snovi, Kralj, kraljica i sluga, Servantes, Trapez, Carska Venera, Zvonar iz Notr Dama i dr. Kada je njena filmska karijera počela da usporava, osnovala je drugu karijeru kao fotoreporter i vajar. Tokom 1970-ih, ona je ostvarila veliki uspeh putom sticanja pristupa Fidelu Kastru za jedan eksluzivni intervju.

Ona je nastavila da aktivno podržava niz italijanske i italijanske pokrete, posebno Nacionalne italijansko američke fondacije (NIAF). Godine 2008, ona je dobila nagradu za životno delo NIAF-a na svečanosti jubilarne godišnjice fondacije.[2][3] Godine 2013, ona je prodala svoju kolekciju nakita i donirala skoro 5 miliona dolara od prodaje za istraživanja terapija matičnim ćelijama.[4]

Mladost[uredi]

Rođena je u Subijaku, mestašcu pedesetak kilometara udaljenom od Rima, kao Luiđina Lolobriđida, druga od četiri kćeri Giuseppine i Đovanija Markurija. Gineta, kako su je roditelji zvali odmila, bila je tvrdoglavo i uporno dete: već u predškolskoj dobi tražila je od roditelja da ima svoju sobu, onu veću, a da drugu dele njene sestre Đulijana, Marija i Fernanda.[5] Bila je veoma dobra učenica: osim izvrsnim ocenama, isticala se smislom za umetnost, pa je već u nižim razredima osnovne škole bila u dramskoj sekciji, a u crkvenom zboru počela je pevati sa deset godina. Nakon završetka rata, u kojem se porodica selila po malim mestima u okolini Rima kako bi lakše izdržala opštu glad i nemaštinu, Đina je odlučila nastaviti školovanje. Izborila je skromnu stipendiju i 1945. godine upisala Akademiju likovnih umetnosti u Rimu.[6]

Prvi uspesi[uredi]

Kako joj otac i majka nisu bili u mogućnosti finansijski pomagati, snalazila se kako je znala i umela: pozirala je kao model, a onda se, zbog mogućnosti zarade, 1947. godine prijavila i na takmičenje za Mis Italije. Iako je publika najburnije pozdravila upravo njen izlazak na pistu, na tom je takmičenju osvojila treće mesto. (Prva je bila Lucia Bose, koja je takođe postala poznata glumica, ali se više proslavila brakom sa legendarnim španskim toreadorom Dominguinom). Iako nije ponela lentu Mis Italije, Đinina raskošna lepota nije ostala nezapamćena: odmah je počela dobijati filmske ponude. Bilo je to ne samo doba kad su italijanski reditelji masovno uzimali naturščike, već i vrijeme — poratno — kad je italijanska filmska industrija doživela najveći procvat: svi koji su nešto značili u svetu filma, skupili su se u Činečiti, filmskom gradu u okolini Rima, u kojem se snimalo po stotinjak filmova godišnje. Iako je u Večni grad došla sa posve drugim planovima — da studira likovnu umjetnost — Đina Lolobriđuda nije odoljela: prihvatila je 1946. godine malu ulogu u filmu Aquilla nera (Crni orao) jer je honorar, za njezine tadašnje standarde, bio upravo astronomski — 1000 lira dnevno. O filmu kao životnom odabiru još nije razmišljala, iako je dobila još nekoliko manjih uloga, toliko malih da joj se ime nije našlo na odjavnoj špici. Nakon nastupa u ekranizaciji Donizetijeve opere Lucia di Lammermoor (1947) shvatila je da bi bilo nesmotreno prokockati prilike koje su joj se pružale.

Brak[uredi]

Na dočeku 1947. godine upoznala je Milka Škofiča, mladog slovenskog lekara, koji je radio u Međunarodnoj organizaciji za izbeglice (IRO), čije se sedište nalazi u blizini studija Cinecita. Đina i Milko su se 14. 1. 1949. venčali. Obred je bio atipičan: u crkvici na 2000 m nadmorske visine na planini Terminilo u okolini Rima, mladenci su razmenili bračne zavete - u skijaškim odelima. Milko Škofič brzo je shvatio da je pred svojom suprugom obećavajuća karijera i da treba pažljivo voditi, pa je godinu dana nakon venčanja napustio [i medicinsku medicinu] i postao Đinin menadžer.

Godine 1947, dobila je prvu, doduše malu, ulogu. Reč je bila o filmu Ludosti zbog opere (Follie per l'opera) redatelja Marija Koste, u kojoj je nastupao slavni bariton Tito Gobi. Đina je pre toga već nastupila u Kostinom filmu Ljubavni eliksir , ekranizaciji istokimene [Opera | opere], i uz istog opernog pevača. Ludosti zbog opere prikazane su ne samo u SAD (gde je Đinino ime bilo napisano kao Lollo Brigida), već i u Sovjetskom Savezu, kao prvi zapadnjački film nakon Drugog svetskog rata.

Uspon karijere[uredi]

A kad je Đini sledeće godine Mario Kosta ponudio ulogu u filmu-operi „I pagliacci”, zatražila je milion lira honorara, u to doba nezamislivo visoku svotu, ali Kosta je pristao. Iako je film mlako primljen, novinski stupci bili su puni tekstova o Đininoj „neponovljivoj ljepoti”. Nakon sledećih filmova (Mlada ne može čekati, Alina, Srca bez granica) počelo se pisati kako je Đina Lolobriđida, a ne vespa, italijanski udarni izvozni proizvod, i nije trebalo dugo čekati na poziv iz Holivuda. Javio joj se filmski mogul Hauard Hjuz, i tako je Lollo 1950. stigla u filmsku Meku.

Hauard Hjuz je dolazio do njenog apartmana posle ponoći sa celim orkestrom, tražio da plešu do zore, a nakon tri meseca ponudio joj je ugovor na engleskom. Odbila je da potpiše dok ne dobije prevod. Bogatog ekscentrika to je uvredilo, pa je Đina sledećeg dana spakovala kofere i vratila se u Rim. Italijanski redatelji odmah su je zasuli ponudama, pa je u samo nekoliko godina (početkom pedesetih) snimila desetak filmova, među kojima su joj neki obeležili karijeru: Grad se brani, Fanfan la Tulipe sa slavnim Žerar Filipom, Hleb, ljubav i fantazija, Hleb, ljubav i ljubomora, Rimljanka po romanu Alberta Moravije, Supruga za jednu noć....

Naučila je francuski i engleski, što joj je pomoglo da postane jedna od najtraženijih evropskih glumica, te ubrzo počela da osvaja i nagrade. Prva, i Đini najdraža, bila je Victoire, koju je dobila u Francuskoj 1953. kao „najbolja strana glumica”. Istu nagradu dobila je i sledeće dve godine. Kao ljubitelj umetnosti, postavila ju je tako da su joj urednici najpoznatijih časopisa za unutarnja uređenja nudili astronomske iznose da dobiju pravo objave fotografije nenog doma.

Đinina popularnost u Evropi bila je ogromna: izazivala je gužvu gde god bi se pojavila. Njen izlazak iz hotela na festivalu u Kanu 1953. prouzročio je takav haos da je morala interveniše policija. Nekoliko policajaca je povređeno. Svi su se divili njezinoj ljepoti, ali su joj odavali priznanja i za glumu, pa i pevanje. Nakon filma Najlepša žena na svetu, ekranizaciji života Line Kavalieri, glumice i pevačice iz doba belle epogue, u kojemu je otpevala arije iz opere Toska, i slavna Marija Kalas nije mogla veruje da Đinino pevanje nije sinhronizovano. Za ulogu u tom filmu, koji je u sezoni 1955/1956. bio najgledaniji u Italiji, Đina Lolobriđida je dobila prestižnu nagradu David di Donatello i proglašena za najbolju glumicu godine. Primali su je predsednici (argentinski Huan Domingo Peron, kubanski Fidel Kastro, jugoslovenski Tito...), okrunjene glave (Elizabeta II) i drugi zvaničnici.

Nakon što je 1956. snimila Trapez (uz Tonija Kertisa i Berta Lankastera) i Zvonara crkve Notr Dam" (uz Entonija Kvina), svaki joj je izlazak na javno mesto postao gotovo nemoguć. Na filmskom festivalu u Veneciji policajci su je doslovno izneli iz hotela koji su blokirale hiljade obožavalaca. Usprkos svemu, Đina Lolobriđida nije postala bahata: priznala je da sve svoje haljine, nakon što ih nekoliko puta odevene, šalje sestrama, te da se i dalje stara o ocu i majci. A početkom 1957. objavila je da očekuje dete. Mali Andreja Milko Škofič na svet je došao 27. 7. 1957. Šest dana nakon porođaja, Đina se u dva sata noći, praćena mužem, iskrala sa detetom iz bolnice i stigla u vilu gde je sve bilo spremno za doček „najslavnije italijanske bebe”. Glumica je za svog sina naručila restauraciju kolijevke iz 18. veka, za što je platila 20 miliona lira. Sledećih nedelja vilu su preplavili darovi pristigli sa svih strana sveta, a roditelji su ih sve prosledili rimskim sirotištima. Već tri meseca nakon porođaja, Đina je nastavila da radi. U oktobru se pojavila u Londonu, i započela s pripremama za filmove Ana iz Bruklina, Zakon (u kojem su joj partneri bili Marčelo Mastrojani i Iv Montan) te Salomon i kraljica od Sabe sa Julom Brinerom.

Premda se činilo da popularnost Đine Lolobriđide niko ne može zaseniti, to se ipak dogodilo. Na italijanskom filmskom nebu zasjala je nova zvezda - sedam godina mlađa Sofija Loren. Publika se podelila: obožavatelji putene Napuljke smatrali su da je Đina previše hladna i uzdržana, pa je čak prozvali Lolofriđida, dok su Đinini fanovi u Sofiji Loren videli samo vulgarni seksepil.

Fotografiranje[uredi]

Sedamdesetih godina prošlog veka Đina Lolobriđida još je snimala, ali ju je to sve manje privlačilo. Tvrdila je da moderna kinematografija nije ono što je nekad bila, da tehnički efekti nadomeštaju svu čaroliju filma te se okrenula drugoj umetnosti - fotografiji. Iako je do tada već sudelovala na brojnim naticanjima fotoamatera, strast za fotografijom dobila je takve razmere da joj je postala glavna aktivnost.

Godinu dana putovala je Italijom (uvek zamaskirana, da je obožavatelji ne prepoznaju i ometaju) i snimila više od 20.000 fotografija, od kojih je dvestotinjak odabrala za svoju prvu knjigu: Italia mia. Prvo izdanje doslovno je razgrabljeno, a glumica je dobila ponudu kojoj nije mogla odoleti: Imelda Markos, supruga filipinskog predsednika, (u svojoj zemlji poznata kao „željezna leptirica”) naručila je knjigu njenih umetničkih fotografija o Filipinima. Đina je na tome radila dve godine te 1976. objavila čak dve knjige: Filipini i Manila. Kako je Markos ubrzo svrgnut, obećani honorar od milion dolara po knjizi nikad nije dobila.

Dokumentarac o Fidelu Kastru[uredi]

Na drugoj strani sveta još je jedan državnik pokleknuo pred Đininim šarmom: Fidel Kastro. Lolobriđida je o njemu snimila dokumetarac.

Đina danas[uredi]

Danas, nekoliko decenija nakon što je prestala da radi pred kamerama, ona je ponovno pred njima dva puta godišnje: na Balu ruža i Balu Crvenog krsta u Monte Karlu. Živi u Rimu, u svojem raskošnom domu, a zimski deo godine provodi u svojoj vili u švajcarskom skijalištu.

Filmografija[uredi]

Uloge Đina Lolobriđida
Godina
Srpski naziv
Izvorni naziv
Uloga
Napomena
1985. Deceptions
1972. Bad Man's River
1972. Kralj, kraljica i sluga King, Queen, Knave
1968. Buona Sera, Mrs. Campbell
1968. Stuntman
1968. The Private Navy Of Sgt. O'Farrell
1967. Young Rebel
1966. Hotel Paradiso
1965. Bambole!
1964. Strange Bedfellows
1964. Woman Of Straw
1963. Carska Venera Imperial Venus
1961. Come September
1961. Go Naked In The World
1960. Fast And Sexy
1959. Never So Few
1959. Solomon And Sheba
1957. Zvonar iz Notr Dama The Hunchback Of Notre Dame
1956. Trapez Trapeze
1955. Beautiful But Dangerous
1954. Beat The Devil
1954. Bread, Love And Dreams
1954. Four Ways Out
1953. The Wayward Wife
1952. Beauties Of The Night
1951. A Tale Of Five Women
1951. The Young Caruso
1950. My Beautiful Daughter

Galerija fotografija[uredi]

Reference[uredi]

  1. ^ „Gina Lollobrigida”. IMDb. Pristupljeno 31. 1. 2019. 
  2. ^ „Legendary Actress Gina Lollobrigida to be Honored at Largest Italian-American Gala in Nation's Capital”. The National Italian American Foundation. Pristupljeno 18. 6. 2017. 
  3. ^ Donadia, Rachel (24. 10. 2008). „Lifetime Honors Arrive as Life Goes On”. New York Times. Pristupljeno 11. 5. 2017. 
  4. ^ Demarco, Anthony (15. 5. 2013). „Gina Lollobrigida's jewels sell for nearly 5m; includes auction record for natural pearl ear pendants”. Forbes Magazine. Pristupljeno 11. 5. 2017. 
  5. ^ „Gina Lollobrigida”. Dragan Lekovic. Pristupljeno 31. 1. 2019. 
  6. ^ „Gina Lollobrigida”. Biografie. Pristupljeno 23. 1. 2019. 

Spoljašnje veze[uredi]