Đuro Cvijić

S Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
ĐURO CVIJIĆ
Đuro Cvijić.jpg
Đuro Cvijić
Datum rođenja(1896-03-25)25. mart 1896.(124 god.)
Mesto rođenjaZagreb
 Austrougarska
Datum smrti1938. (42 god.)
Mesto smrti Savez Sovjetskih Socijalističkih Republika
Profesijapublicist
Član KPJ od1919.

Đuro Cvijić (Zagreb, 25. mart 18961938), revolucionar, publicist i član i generalni sekretar Centralnog partijskog vijeća Komunističke partije Jugoslavije.

Biografija[uredi | uredi izvor]

Đuro Cvijić rođen je u Zagrebu 25. marta 1896. godine. Organizovao je demonstracije i generalni protestni štrajk srednjoškolaca u Zagrebu protiv uvođenja komesarijata u Banskoj Hrvatskoj, a zbog učešća u atentatu na komesara Cuvaja 12. avgusta 1912. bio je osuđen na tri godine tamnice.

Godine 1918. se uključio u obnovljeni socijalistički pokret. Radio je kao novinar i tajnik zagrebačke mjesne organizacije. Bio je jedan od najistaknutijih predstavnika lijeve struje u radničkom pokretu Hrvatske i delegat zagrebačke organizacije na Kongresu ujedinjenja, kada je izabran za člana Centralnog partijskog vijeća Socijalističke radničke partije (komunista). Potom je izabran za sekretara Pokrajinskog izvršnog odbora SRPJ (k) za Hrvatsku i Slavoniju.

Na Drugom kongresu Komunističke partije Jugoslavije ponovno je izabran za člana Centralnog partijskog vijeća Komunističke partije Jugoslavije, a u zagrebačkoj organizaciji za člana Oblasnog sekretarijata KPJ. Poslije Obznane bio je član inozemnog komiteta KPJ u Beču. 1921. godine vratio se u zemlju i djelovao u Zagrebu. Učestvovao je u radu Prve, Druge i Treće zemaljske konferencije KPJ. Na Drugoj zemaljskoj konferenciji podnio je referat o organizacijskom, a na Trećoj o nacionalnom pitanju.

Bio je sekretar Privremenog rukovodstva KPJ od aprila 1925. do Trećeg kongresa 1926. godine, kad je izabran za generalnog sekretara. Bio je jedan od najistaknutijih predstavnika lijeve frakcije u Komunističkoj partiji Jugoslavije. Djelatnost frakcija osuđena je 1928. na Četvrtom kongresu KPJ, pa je Đuro bio uklonjen iz partijskog rukovodstva.

Zbog revolucionarne djelatnosti više je puta hapšen. Suđeno mu je u Dijamantštajnovu procesu, a kao urednik „Borbe“ osuđen je na dvije i pol godine robije (1930—1932). 1932. je emigrirao najprije u Beč, a zatim u Moskvu. Od 1934. do 1938. radio je u Agrarnom institutu u Moskvi. Bio je istaknuti novinar i odgvovrni urednik u socijalističkoj „Slobodi“, „Pravdi“ te časopisu „Novo društvo“, a potom u komunističkoj štampi „Istini“, „Novoj Istini“, „Novom svijetu“ i „Borbi“. Bio je saradnik Ruske telegrafske agencije (ROSTA) odmah po njenjom osnivanju, a zatim i TASS-a. Sarađivao je u „La federation balkanique“ te u listu „Dunavska straža“, glasilu kluba lađara i lučkih radnika.

Stradao je u staljinskim čistkama u Sovjetskom Savezu 1938. godine. Odlukom Vojnog kolegija Vrhovnog suda SSSR od 10. oktobra 1963. posmrtno je rehabilitovan.

Literatura[uredi | uredi izvor]

Vidi još[uredi | uredi izvor]