Jovan Lalošević
| Jovan Lalošević | |
|---|---|
 Jovan - Joca Lalošević oko 1910. | |
| Lični podaci | |
| Datum rođenja | 28. mart 1870. |
| Mesto rođenja | Sombor, Austrougarska |
| Datum smrti | 13. januar 1935. |
| Mesto smrti | Sombor, Kraljevina Jugoslavija |
Jovan „Joca” Lalošević (Sombor, 28. mart 1870 — Sombor, 13. januar 1935)[1] bio je srpski advokat, političar i narodni poslanik.
Biografija
[uredi | uredi izvor]Rođen je u uglednoj i veoma imućnoj porodici. U Somboru, jednom od najrazvijenijih gradskih središta tadašnje južne Austrougarske, Joca je završio i osnovnu školu i gimnaziju. Kao gimnazijalac bio je član Srpskog crkvenog pevačkog društva i od tada negovanu sklonost prema sopstvenom kulturnom uzdizanju i svojih sunarodnika nije napuštao.
Nakon završenih studija prava u Budimpešti, stekao je 1893. godine doktorat pravnih i političkih nauka. Od 1895. se posvetio advokatskom pozivu. Joca Lalošević se tih godina uključio u nacionalni, kulturni, prosvetni i društveni život srpskog naroda u Austrougarskoj monarhiji.
Naročito je angažovan na političkom i muzičkom polju. Bio je veoma muzikalan. U srpskoj pesmi on vidi znamenja narodnog jedinstva. „Ona treba da nas nauči da smo svi mi od Soluna do Budima sinovi jednog naroda, da među nama postoji i pored svih verskih različka i političke podeljenosti zbilja narodno jedinstvo.“
Početkom novembra 1918. godine bio je među osnivačima i prvi predsednik Mesnog odbora Srba i Bunjevaca u Somboru, a nakon Velike skupštine u Novom Sadu 25. novembra 1918. godine izabran je za prvog predsednika Narodne uprave Vojvodine (Vlada Jovana Laloševića). Kada je u oktobru 1922, nekoliko dana pre smrti, Jaša Tomić dao ostavku na poslanički mandat, nasledio ga je Lalošević.[2]
Bio je istaknuti kulturni radnik, između ostalog, osnivač je (1892) i prvi horovođa Srpskog građanskog pevačkog društva u Somboru.
Reference
[uredi | uredi izvor]- ^ Srpski biografski rečnik, tom 5, odrednica „Lalošević, Jovan Joca“, strane 543-544, Matica srpska, Novi Sad, 2011. godine
- ^ "Politika", 8. okt. 1922, str. 7
