Vuk Obradović
| Vuk Obradović | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 1992. | |||||||||||||
| Lični podaci | |||||||||||||
| Datum rođenja | 11. april 1947. | ||||||||||||
| Mesto rođenja | Kondželj, NR Srbija, FNR Jugoslavija | ||||||||||||
| Datum smrti | 13. februar 2008. (60 god.) | ||||||||||||
| Mesto smrti | Beograd, Srbija | ||||||||||||
| Obrazovanje | Vojna akademija u Beogradu | ||||||||||||
| Univerzitet | Univerzitet odbrane u Beogradu | ||||||||||||
| Profesija | vojno lice, političar | ||||||||||||
| Vojna karijera | |||||||||||||
| Služba |
| ||||||||||||
| Vojska | Jugoslovenska narodna armija | ||||||||||||
| Rod | Pešadija | ||||||||||||
| Čin | General-major | ||||||||||||
| Načelnik uprave za moral u SSNO | |||||||||||||
| Period | 25. februar 1992 — 20. maj 1992 | ||||||||||||
| Prethodnik | Marko Negovanović Dimitrije Baucal (v. d.) | ||||||||||||
| Naslednik | Dimitrije Baucal | ||||||||||||
| Odlikovanja |
| ||||||||||||
| Politička karijera | |||||||||||||
| Stranka | Socijaldemokratija (1997—2008) | ||||||||||||
| |||||||||||||
Vuk Obradović (Kondželj, 11. april 1947 — Beograd, 13. februar 2008) bio je jedan od lidera Demokratske opozicije Srbije, osnivač i predsednik Socijaldemokratije više od devet godina, a pre toga je bio general-major Jugoslovenske narodne armije. U vreme kada je unapređen imao je samo 44 godine, što ga čini najmlađim generalom srpske nacionalnosti u SFRJ. Samo mlađi od njega kada je postao general-major bio je Franjo Tuđman.
U Vladi Srbije premijera dr Zorana Đinđića obavljao je funkciju potpredsednika zaduženog za borbu protiv korupcije i kriminala.
Školovanje
[uredi | uredi izvor]Osnovnu školu je završio u rodnom mestu. Sa 13 i po godina dolazi u Beograd gde upisuje Vojnu gimnaziju. Nakon završetka upisuje Vojnu akademiju kopnene vojske. Bio najbolji student sa prosekom 10 i najmlađi doktor nauka u Jugoslovenskoj narodnoj armiji. Dalja usavršavanja su mu bila na Visokoj vojno-političkoj školi i Komandno-štabnoj školi operatike. Doktorirao je na temi problemu nacionalizma (šovinizma) u jugoslovenskom društvu 1988. godine.[1]
Vojna služba
[uredi | uredi izvor]Još od početka karijere za njega su vezivane razne afere - kao mlad kapetan i zamenik komandanta kasarne u Požarevcu, je svedočio na sudu protiv dekadetnog reditelja Lazara Stojanovića (autor filma „Plastični Isus“), povodom političke rasprave koju je u kasarni vodio s njim. Stojanović je zbog ovoga osuđen na kaznu zatvora.[2]
Bio je portparol Generalštaba JNA, potom načelnik kabineta Saveznog sekretara za narodnu odbranu generala armije Veljka Kadijevića. Poslednja funkcija u vojsci bila mu je načelnik uprave za moralno vaspitanje Saveznog sekretarijata za narodnu odbranu.
Aktivnu vojnu službu napustio je na sopstveni zahtev 20. maja 1992. godine. Povod je bio, kako je sam rekao, neispunjeno obećanje roditeljima da će im se deca, tada vojnici JNA vratiti sa ratišta u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini do 19. maja 1992. godine. Drugi je najmlađi general u istoriji JNA, koji je četiri puta je vanredno unapređivan za izuzetne zasluge.[3]
Nakon prestanka aktivne vojne službe, preveden je u rezervu a karijeru je nastavio u preduzetništvu.
Politički život
[uredi | uredi izvor]Učestvovao je na neuspelim izborima za predsednika Republike Srbije 21. septembra 1997. gde je kao predstavnik Socijaldemokratije osvojio 100.523 glasa, tj. 2,43%. Na ponovljenim izborima 7. decembra 1997. osvojio je 115.850 glasova tj. 3,04%. Učestvovao je i na prvim neuspelim izborima za predsednika Republike Srbije 29. septembra 2002. gde je osvojio 26.050 glasova odnosno 0,72%.
Nameštena afera
[uredi | uredi izvor]Čim se krenulo sa prvim rezultatima na polju borbe protiv korupcije i kriminala nameštena mu je takozvana „seks afera“ sa portparolkom Socijaldemokratije Ljiljanom Nestorović, za koju je sud dokazao da je nameštena.[4] Zahvaljujući toj aferi je smenjen sa mesta potpredsednika Vlade Republike Srbije. Socijaldemokratiji je oduzeto devet mandata u Parlamentu, tj. stranka se podelila na dva krila: Obradovićevo i Orlićevo, iz kojeg je nastala Socijaldemokratska partija.
Poslednje godine
[uredi | uredi izvor]Nakon kraće bolesti, preminuo je 13. februara 2008. godine u Beogradu.
Unapređenja u činove
[uredi | uredi izvor]| Potporučnik | Poručnik | Kapetan | Kapetan prve klase | Major | Potpukovnik | Pukovnik | General-major |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
.svg){kind=small}
|
.svg){kind=small}
|
.svg){kind=small}
|
.svg){kind=small}
|
.svg){kind=small}
|
.svg){kind=small}
|
.svg){kind=small}
|
.svg){kind=small}
|
| 1967. | 1969. | 1971. | 1974. | 1978. | 1982. | 1987. | 1991. |
Odlikovanja
[uredi | uredi izvor]Odlikovan je brojnim odlikovanjima SFR Jugoslavije:
- Ordenom rada sa crvenom zastavom,
- Orden bratstva i jedinstva sa srebrnim vencem,
- Ordenom narodne armije za zlatnom zvezdom,
- Ordenom rada sa srebrnim vencem,
- Ordenom narodne armije sa srebrnom zvezdom,
- Orden za vojne zasluge sa srebrnim mačevima.
Reference
[uredi | uredi izvor]- ^ „socijaldemokratija”. Arhivirano iz originala 30. 09. 2006. g. Pristupljeno 25. 05. 2024.
- ^ „Knjiga o deliktu mišljenja”. Hereticus. Arhivirano iz originala 01. 12. 2008. g. Pristupljeno 13. 3. 2012.
- ^ Antić et al. 2012, str. 265-266.
- ^ „Ljiljana Nestorović: Lepo je što sam srela mog Mišu”. story.rs. 5. 12. 2011. Arhivirano iz originala 02. 05. 2012. g. Pristupljeno 25. 4. 2012.
Literatura
[uredi | uredi izvor]- Antić, Boško; Tomanović, Radovan; Fezer, Branko; Škrbić, Petar (2012). Generali i admirali Srbije 1981-2011. Beograd: Klub generala i admirala. ISBN 978-86-915585-0-5.
Spoljašnje veze
[uredi | uredi izvor]- Biografija Vuka Obradovića kao predsedničkog kandidata 2002.
- Intervju iz 1999.
- Intervju posle seks afere („Revija 92“)
- Vest o smrti i biografija
|  | |
| ||
| ||
