Dragan Perić

S Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Dragan Perić
Dragan Perić.jpg
Datum rođenja1962.
Mesto rođenjaBeograd
 SR Srbija, SFR Jugoslavija
Zanimanjeistoričar Beograda, romansijer, novinar, stripar, dizajner

Dragan L. Perić (Beograd, 1962) je srpski pisac, novinar, istoričar i hroničar kulture, scenarista, strip crtač, urednik i grafički dizajner.[1]

Najpoznatiji je kao istoričar starog Beograda pod imenima „Namćor ovdašnji“ i „Kapetan vremeplova“.

Biografija[uredi | uredi izvor]

Kao grafički dizajner i tehnički urednik radio je preko 30 godina, u više dnevnih novina i časopisa: Politika, Naša krmača, Tempo, Star, kao i na grafičkoj pripremi knjiga i oblikovanju Internet sajtova.

Tokom 1980-ih pisao je scenarija za stripove koje su crtali Dragan Lazarević, Vojislav Vasiljević, David Vartabedijan, Steva Šinik, Franja Straka, Milorad Žarić i Grujica Milovanović. Kao kompletan autor oko 1992. za nedeljnik Radio TV revija crta nedeljni stripski kaiš „Kapetan Knindža“, a kasnije, za isti nedeljnik crta kaiš „Minusov plus“ na scenario Dragutina Karla Minića. Kao kompletan autor radio je stripsku seriju „Kanal Iks“ za nedeljni dodatak „Antena“ dnevnog lista Ekspres Politika 1995—1997. godine. Nakratko je sarađivao i sa stripskom rubrikom lista 24 časa 1997. godine. Nakon toga više nije radio stripove.[2]

Najpoznatiji je kao istoričar staroga Beograda. Na temu starog Beograda pisao je za dnevni list Politika (2003–2005; sakupljeno u knjigu Svako juče beše bolje 2009), za časopis Srbija – nacionalna revija,, za Politikin dodatak „Magazin”, sopstvena izdanja kao što su Internet nedeljnik Beogradski šetač, Vremeplov[3] i mesečne štampane sveske Repata zvezda, čija su tema upravo stari Beograd, predstavljene na papiru i kvalitetu štampe kao novine sredinom 1920-ih godina. [4]

U isti milje, Beograd 1926-1928, smešten je radnjom i Perićev roman Obična priča (2012). Ukupno je kao pisac i izdavač objavio šest knjiga na temu starog Beograda.[5]

Poznat je po živim nastupima o prošlosti grada u kultnoj kafani „Zlatno burence“,[6] savamalskom klubu „Antika“[7] i drugim mestima društvenog života Beograda. Teme predavanja su četiri gradske kapije (Vidin, Stambol, Sava, Varoš), ženska moda nekada, dolazak braće Limijer i prihvatanje filma, prva filmska projekcija u kafani „Zlatni krst“ i druge.

Član je Udruženja stripskih umetnika Srbije.

Bibliografija[uredi | uredi izvor]

Knjige
  • Svako juče beše bolje (sabrani članci), Beograd, samizdat, 2009, 96 strana.
  • Obična priča: bilo jednom u Beogradu (roman), „NNK internacional“, Beograd, 2012, 285 strana.
  • Mesto do prozora (sabrani članci), Beograd, 2014, str. 197.[8]
  • Karakondžula (roman), Beograd, samizdat, 2014.
  • Beograd na tanjiru (recepti), samizdat, Beograd, 2015.
  • Čaršijske priče (sabrani članci), Beograd, samizdat, 2017.

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Biografija, Projekat Rastko
  2. ^ Stefanović, Zoran. „Dragan Perić kao stripar”, Udruženje stripskih umetnika Srbije
  3. ^ Minić Renata. „Vremeplov – časopis posvećen čuvanju uspomene na stari Beograd“, Serijske publikacije, 13. april 2017.[nepouzdan izvor?]
  4. ^ Dragan Perić, dizajner, Kreativna radionica „Balkan“
  5. ^ „Knjige o starom Beogradu Dragana Perića”, Udruženje stripskih umetnika Srbije
  6. ^ Nikolić Zoran. „Beogradske priče: Burence puno uspomena“, Večernje novosti, Beograd, 11. januar 2017.
  7. ^ U. V. „Probna vožnja beogradskog vremeplova“, Politika, Beograd, 29. 10. 2013.
  8. ^ Nikolić Zoran. „Kako su nastali nazivi nekih delova grada, i kako su – zaboravljani“, Večernje novosti, Beograd, 21. avgust 2014.

Literatura[uredi | uredi izvor]

Priznanja (sekcija pod izradom)[uredi | uredi izvor]

  • Zvanje Vitez od duha i humora (Gašin sabor, 2018), dodeljuju Centar za umetnost stripa Beograd pri Udruženju stripskih umetnika Srbije i Dečji kulturni centar Beograd[1]

Spoljašnje veze[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Udruženje stripskih umetnika Srbije.„Dve gospe, sedamdeset vitezova i 6.000 ulazaka u plemeniti svet stripa: Izveštaj sa prvog Gašinog sabora, 26. april — 11. maj 2018.” Arhivirano na sajtu Wayback Machine (18. maj 2018), 17. maj 2018.