Konstantin Nemanjić

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigaciju, pretragu
Konstantin Nemanjić
Konstantin Gracanica loza lik.jpg
Konstantin Nemanjić, detalj freske Loza Nemanjića, iz manastira Gračanica
Puno ime Stefan Konstantin Nemanjić
Datum rođenja 1282/1283.
Mesto rođenja nepoznato
Datum smrti 1322/1323.
Mesto smrti Zeta
Dinastija Nemanjići
Otac Stefan Uroš II Milutin
Majka Ana Terter
Kralj Srbije
Period 1321. - 1322.
Prethodnik Stefan Uroš II Milutin
Naslednik Stefan Uroš III Dečanski

Konstantin Nemanjić je bio srpski princ iz dinastije Nemanjića, sin i naslednik kralja Milutina (1282—1321). Nakon smrti svoga oca, on je pokušao preuzeti vlast, ali kao pretendent za krunu pojavio se i njegov brat „oslepljeni” Stefan Uroš III. Konstantin je bio poražen u građanskom ratu i prema naredbi brata kralja Stefana Uroša III Dečanskog ubijen.[1] Njegovi posmrtni ostaci su sahranjeni u crkvi svetog Nikole u Zvečanu.

Biografija[uredi]

Konstantin je najverovatnije rođen 1282. ili 1283. godine u drugom Milutinovom braku, sa ćerkom vladara Tesalije Jovana I Anđela (1271—1296), čije ime nije sačuvano u izvorima. On je, nakon neuspešne pobune Stefana Uroša III Dečanskog 1314. godine i najkasnije posle smrti Milutinovog brata Dragutina (kralj Srbije 1276—1282, kralj Srema 1284—1316) 1316. godine, dobio titulu mladog kralja i dodeljena mu je na upravu Zeta, čime je praktično ozvaničen njegov status prestolonaslednika. U prilog tome ide i njegov portret u Gračanici, kovanje sopstvenog novca, kao i pominjanje uz Milutina na prilogu crkvi svetog Nikole u Bariju.

Milutin je sina Konstantina odredio kao svog naslednika, ali su se nakon njegove smrti 29. 10.1321. godine, Konstantinov brat Stefan Uroš III i Dragutinov sin Vladislav, pojavili kao pretendenti na presto kralja Srbije.

Prsten Konstantina Nemanjića

Zahvaljujući podršci crkve, Stefan Uroš III je 06. 01.1322. godine ovenčan za kralja Srbije, nakon čega je, prema piscu njegovog žitija Grigoriju Camblaku, ponudio Konstantinu da primi drugo dostojanstvo carstva, kao drugi sin. On je to odbio, uzdajući se u snagu svoje vojske, u kojoj je bilo i stranih najamnika. U sukobu Konstantinove snage su poražene, a deo njegovih ratnika je prešao na Stefanovu stranu, a on sam je najverovatnije zarobljen ili je ubijen dok je pokušao da se povuče sa bojišta.

U nekim hronikama su zabeležene priče o njegovom surovom pogubljenju, u kojima svakako da ima preterivanja. Pseudobrokar navodi da je po Stefanovoj naredbi zakucan ekserima za drvo, nakon čega je presečen na pola, dok Orbini navodi da je to urađeno po naredbi njegovog brata od strica Vladislava, koji ga je uhvatio. Postojala je čak i legenda da mu je glava, po Stefanovoj naredbi, odsečena i odrana, nakon čega je od nje napravljen pehar iz koga je on pio vino.

Nakon Konstantinove smrti, telo mu je preneto i sahranjeno u crkvi svetog Nikole u Zvečanu, u kome se nalazio jedan od dvorova Nemanjića. Nepunu deceniju kasnije 11. 11.1331. godine, u Zvečanu je umro (po nekim navodima je ubijen) njegov brat Stefan, koji je tu zatvoren po naredbi svog sina Dušana, koji ga je zbacio sa vlasti par meseci ranije.

Porodično stablo[uredi]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2. Stefan Uroš II Milutin
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1. Konstantin Nemanjić
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
3. Ana Terter
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Vidi još[uredi]

Literatura[uredi]

Spoljašnje veze[uredi]


Izvori[uredi]

  1. Logos (2016). str. 203.