Latinski jezik

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigaciju, pretragu

Latinski jezik (lingua latīna) je klasični jezik koji pripada italskoj grani indoevropskih jezika. Latinski alfabet je nastao iz etrurskog i grčkog alfabeta.

Latinski je prvobitno govoren na podrčju Lacijuma.[1] Kroz moć Rimske republike, latinski je postao dominantni jezik, najprije u Italiji pa zatim i širom Rimskog carstva. Vulgarni latinski se razvio u romanske jezike, kao što su italijanski, francuski, španski, portugalski i rumunski. Latinski, italijanski i francuski su dali mnogo riječi engleskom jeziku. Starogrčki i latinski jezik se koriste kao jezici nauke u teologiji, biologiji i medicini.

U kasnoj Rimskoj republici (75. prije n. e.), starolatisnki je standardizovan u klasični latinski jezik. Vulgarni latinski je bio kolokvijalni oblik govora u isto vrijeme i to je potvrđeno u zapisima i djelima kao što su djela Plauta i Terencija.[2] Kasnolatinski je bio pisani jezik od 3. vijeka, a srednjovjekovni latinski je bio u upotrebi od 9. vijeka do perioda Renesanse kada se koristi renesansni latinski. Kasnije, razvili su se rani savremeni latinski i savremeni latinski jezik. Latinski jezik je korišten kao jezik međunarodne komunikacije, obrazovanja i nauke sve do kasnog 18. vijeka, kada je počeo da ga zamjenjuje vernakular. Crkveni latinski je opstao kao službeni jezik Svete stolice i rimskog obreda Katoličke crkve.

Vrste reči[uredi]

promenjive reči u latinskom jeziku
imenice u latinskom jezikupridevi u latinskom jezikuzamenice u latinskom jeziku
brojevi u latinskom jezikuglagoli u latinskom jezikuprilozi u latinskom jeziku
nepromenjive reči u latinskom jeziku
prilozi u latinskom jezikupredlozi u latinskom jeziku
veznici u latinskom jezikuuzvici u latinskom jeziku

Vidi još[uredi]

Reference[uredi]

  1. Sandys, John Edwin (1910). A companion to Latin studies. Chicago: University of Chicago Press. str. 811—812. 
  2. Clark (1900). str. 1–3.

Reference[uredi]

Literatura[uredi]