Mihajlo II Asen

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Mihajlo II Asen
Michael-Asen-Kastoria.jpg
Mihajlo II Asen, detalj sa freske u crkvi Svetih Arhanđela Mitropolitskih u Kosturu
Datum rođenjaposle 1234.
Datum smrti1256.
DinastijaAseni
OtacJovan Asen II
MajkaIrina Komnin Duka
SupružnikAna od Galiča
Bugarski car
Period1246. - 1256.
PrethodnikKoloman I Asen
NaslednikKonstantin I Asen Tih

Mihajlo II Asen [1] [2] (posle 1234 - 1256) je bio bugarski car (1246—1256) iz dinastije Asena [2].

Bio je sin bugarskog cara [2] Jovana Asena II [3] (Ivana Asena II [2]).

Dolazak na presto i posledice[uredi]

Iznenada 1246. umro je Mihajlov brat, dvanaestogodišnji Koloman I Asen (1241—1246.), kojega je zamenio na prestolu. Ta promena na prestolu još je povećala zbrku u Bugarskoj [2]. Tada je počela je da se vrši velika promena političkih odnosa na Balkanskom Poluostrvu. Grčki elemenat počinje ponovo da uzima maha. Nikejsko Carstvo, za vreme Jovana Vatca, vodi energičnu i u glavnom sve uspešniju borbu za vaspostavljanje Vizantije i ortodoksije u Carigradu. Iskoristivši Kolomanovu smrt [4] i međusobice koje su izbile [5] on Mihajlu otima celu istočnu [4] [6], južnu Makedoniju [4] i Trakiju [2] [5] (Serez, Melnik, Stenimah (Stanimaka) [7], tj. sve do gornjeg toka Marice i Makedoniju do Vardara [2]), a zapadnu [6] [2], sa Krojom [2] Grci iz Epira [6] [2].

Ove smutnje u Bugarskoj su koristili i Ugari, oni su se upleli u bugarske poslove [4] i međusobice [8], tako da se ugarski kralj Bela IV od 1246. godine naziva kraljem Bugarske [8] [4].

Bugarska je ubrzo izgubila onu političku ulogu koju je dotada igrala na Balkanskom Poluostrvu [5].

Savez sa Dubrovnikom[uredi]

U leto [9] [4] 15. juna [9], 1253. godine [9] [4] u Dubrovniku [9] su Dubrovčani su sklopili savez s carem Mihajlom protiv srpskog kralj Stefana Uroša I [9] [4], i to izrično vrhu zlo tvorenje nevernog kralja Uroša [9].

Po tom ugovoru, Dubrovčani su imali dati pomoć Bugarima i na kopnu i na moru i predati im sve gradove koje budu uzeli [9]. Dubrovčani će kao nagradu dobiti slobodnu trgovinu po Bugarskoj, sve ranije povlastice po Srbiji [9] [4], izvesno, neveliko [4], proširenje zemljišta i vrhovno pravo svoje crkve nad primorskim katolicima Srbije [9] [4].

Bugari su, doista, posle sklopljenog saveza upali u Srbiju [9] [4], u društvu s Dubrovčanima možda već god. 1253., a svakako 1254. godine [4]. Prodrli su duboko, čak do manastira Sv. Petra na Limu [9] [4] u Bijelom Polju [4], koji su opljačkali [9] [4], a možda i do Žiče [10]. Kako je došlo do bugarskog povlačenja iz Srbije nije danas sigurno poznato [1] [4]; najverovatnije je da je bilo stranog posredovanja, bilo vizantijskog [1] [4] s istoka (pošto su oni ugrozili Bugare) [4], bilo ugarskog [1] [4] s severa [4], pošto je srpski kralj postao ugarski vazal [11] [4]. Posle bugarskog povlačenja Dubrovčani su došli u težak položaj [1], jer su morali da izdrže težak udar srpske vojske [4]. Osamljeni, oni su morali tražiti mir [1], da ne bi došlo do veće katastrofe [4]. Mir je sklopljen 23. avgusta 1254. godine [1] [4].

Poraz i smrt[uredi]

Iza smrti nikejskog cara Jovana Vataca 1254. Mihajlo je pokušao da povrati Makedoniju [1] i zaposeo je područja u Makedoniji i Trakiji [12]. Ipak novi car Teodor II Laskaris ga je 1255. godine potukao u rupelskom tesnacu [7], a potom i u još jednom pohodu. Pošto su oba pohoda bila sa velikim brojem žrtava [13], Mihajlo je bio primoran da 1256. godine sa Nikejcima sklopi mir [7] [13], koji je za Nikejsko carstvo bio povoljniji [13].

Neuspeh u tom ratu izazva u Bugarskoj meteže [1] i pogibiju cara Mihajla [1] [14]. Tada u Bugarskoj izbiše unutrašnja previranja [14] i građanski rat [1]. Posle dugih kriza [1] bi, najzad, za cara izabran Konstantin Tih [1] [14] 1257. godine [14].

Porodično stablo[uredi]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
4. Jovan Asen I
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2. Jovan Asen II
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
5. Elena-Evgenia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1. Mihajlo II Asen
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
24. Constantine Angelos
 
 
 
 
 
 
 
12. Jovan Duka (sevastokrator)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
25. Theodora Komnene
 
 
 
 
 
 
 
6. Theodore Komnenos Doukas
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
3. Irina Komnina Dukina
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
7. Maria Petraliphaina
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Reference[uredi]

Literatura[uredi]