Nacionalni park Klisura Nere — Beušnica
| Nacionalni park Klisura Nere — Beušnica | |
|---|---|
IUCN kategorija II (nacionalni park) | |
.jpeg) Vodopad Bigar | |
  | |
| Mjesto |  Rumunija |
| Najbliži grad | Anina, Oravica |
| Površina | 36.758 ha |
| Osnovano | 2000. godine |
| Upravljačko tijelo | Rumunija |
Nacionalni park Klisura Nere — Beušnica (rum. Parcul Naţional Cheile Nerei-Beușniţa) (II kategorija (nacionalni park) prema kriterijumima MUZP (Međunarodne unije za zaštitu prirode)) je zaštićeno područje u Rumuniji na teritoriji županije Karaš-Severin.[1]
Ovaj park, koji zahvata površinu od 36 758 ha[2], proglašen je prirodnim zaštićenim područjem prema Zakonu br.5 koji je donesen 6. marta 2000. godine, a objavljen 12. aprila 2000. u službenom rumunskom dokumentu pod brojem 152.[3] Predstavlja planinsko područje sa planinskim vrhovima, cirkovima, pukotinama, pećinama, dolinama, kanjonima, vodopadima koje pruža utočište raznovrsnoj flori i fauni, a neke od vrsta su endemske ili vrlo retke.
Geografija
[uredi | uredi izvor]Nacionalni park smešten je na krajnjem jugozapadu zemlje u županiji Karaš-Severin. Najveći deo parka obuhvata južni deo Aninskih planina, dok manji deo, južno od reke Nere, čine obronci planine Lokve. Obe su deo grupe Banatskih planina. Centralne koordinate nacionalnog parka su 44° 56′ 21″ S; 21° 51′ 24″ I.
Na nacionalni park se nastavlja nacionalni park Semenik — Klisura Karaša na severu i park prirode Gvozdena vrata na jugu.
Administrativno se teritorija nacionalnog parka u celosti nalazi u županiji Karaš-Severin, na teritorijama 8 administrativno-teritorijalnih jedinica: opštinama Bozovič, Lapušniku Mare, Šopotu Nou, Karbunari, Saska Montana i Čiklova Romana i gradova Oravica i Anina.[4]
Reljef
[uredi | uredi izvor]Reljef nacionalnog parka čine planine od kojih 4/5 obuhvataju Aninske planine, a 1/5 planina Lokva. Nadmorska visina u okviru parka kreće se od 90 metara (u proširenom zaštićenom području), pa sve do preko 1.000 metara koliko dostižu neki vrhovi Aninskih planina. Najviši vrh je Leordiš visine 1.160 metara, a od ostalih se izdvajaju Kununa (1.046 m) i Grohanu Mare (1.044 m). Planina Lokva je dosta niža i na teritoriji parka izdvajaju se vrhovi Talva Balanuluj (716 m) i Stančilova (613 m). [4]
Hidrografija
[uredi | uredi izvor]Hidrogafska mreža obuhvata basen reke Nere i njene pritoke: Miniš, Lapušnik, Močeriš, Dučin, Valja Rea, Beu, Šušara i Kremenica. Nera protiče kroz park u dužini od 23 kilometara gde se usekla i formirala klisuru između Aninskih planina i Lokve. Osim Nere, izdvajaju se i doline reka Miniš i Beu.
Na teritoriji nacionalnog parka nalaze se dva prirodna jezera koja predstavljaju jedinstveni fenomen u zemlji: Đavolje jezero i Begovo oko. Đavolje jezero ili Lakul Drakuluj (rum. Lacul Dracului) se nalazi u klisuri Nere, na njenoj levoj obali. Nastalo je urušavanjem pećinske tavanice i ima površinu od 700 m2 i dubinu od 12 m. Begovo oko (rum. Lacul Ochiul Beiului) je zapravo vrelo koje je formiralo malo jezero površine 284 m2 i dubine od 3,6 m. Osim prirodnih jezera, postoje i veštačka jezera Gura Golumbuluj, Krivina i Bej. Najznačajnije je jezero Gura Golumbuluj površine 7 hektara nastalo pregrađivanjem reke Miniš u blizini Bozoviča.[4]
Klima
[uredi | uredi izvor]Klima je umereno - kontinentalna, sa umerenim zimama, toplim letima, malom temperaturnom amplitudom, kišovita i pod uticajem mediteranskog klimata.
Turizam
[uredi | uredi izvor]
Kao glavne prirodne turističke atrakcije nacionalnog parka, mogu se izdvojiti:[4]
- Klisura Nere
- Dolina reke Beu
- Vodopad Vajoaga
- Klisura Šušare i vodopad Šušara
- Jezero Begovo oko
- Vodopadi Beušnice i bigreni slapovi u dolini Beušnice
- Pećina Ponor — Plopa
- Klisura Miniša
- Izvor i vodopad Bigar
- Đavolje jezero
Ulazi u park
[uredi | uredi izvor]U nacionalni park posetioci mogu ući preko više lokacija:[4]
- Kod Čiklove Montane — mesto Canton Moara Ekl
- Kod Oravice — Veliko jezero
- Kod Bozoviča — rasadnik Bozovič
- Kod Šopotua Noua — most Šopot
- Kod Saske Montane — klisura Šušare
- Kod Potoka — dolina Kikirega
Rezervati prirode
[uredi | uredi izvor]Unutar nacionalnog parka utvrđeno je šest rezervata prirode: Dolina Čiklove — Ilidija, Dučin, Izvor Bigar, Klisura Nere — Beušnica, Klisura Šušare i Ličovača.[4]
| Naziv | Rumunski naziv | Površina u ha |
| Dolina Čiklove — Ilidija | Valea Ciclovei — Ilidia | 1.865,6 |
| Dučin | Ducin | 260,7 |
| Izvor Bigar | Izvorul Bigăr | 176,6 |
| Klisura Nere — Beušnica | Cheile Nerei — Beușnița | 3.081,3 |
| Klisura Šušare | Cheile Șușarei | 246,0 |
| Ličovača | Liciovacea | 33,0 |
Pored ovih, postoji i rezervat prirode Brdo Karaula (rum. Dealul Cărăula) površine 123 hektara za koji je planirano uključenje u teritoriju nacionalnog parka proširivanjem.[4]
Galerija
[uredi | uredi izvor]-
Vodopad Beušnica -
Begovo oko -
Đavolje jezero -
Klisura Nere -
Vodopad Bigar -
Jezero Miniš -
Vodopad Šušara -
Tunel u klisuri Nere -
Reka Nera -
Vodopad Vajoaga -
Klisura Nere
_valley_43.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Reference
[uredi | uredi izvor]- ^ „Zona Speciala de Conservare a Parcului National Cheile Nerei - Beusnita Core Area”. 3. 12. 2013. Arhivirano iz originala 03. 12. 2013. g.
- ^ „Environmental Protection Agenty Caraş-Severin”. Arhivirano iz originala 23. 04. 2020. g.
- ^ „Law No.5”. cdep.ro. 6. 3. 2000. Arhivirano iz originala 24. 04. 2020. g.
- ^ a b v g d đ e „Planul de management integrat: Parcul Național Cheile Nerei - Beușnița, ROSCI 0031 și ROSPA 0020 Cheile Nerei - Beușnița” (PDF). cheilenereibeusnita.ro (na jeziku: rumunski). 2016. Pristupljeno 22. 4. 2025.
