Nikolo Makijaveli

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigaciju, pretragu
Nikolo Makijaveli
Portrait of Niccolò Machiavelli by Santi di Tito.jpg
Nikolo Makijaveli
Datum rođenja (1469-05-03)3. maj 1469.
Mesto rođenja Firenca
Firentinska republika
Datum smrti 21. jun 1527.(1527-06-21) (58 god.)
Mesto smrti Firenca
Firentinska republika
Epoha Filozofija Renesanse
Regija Zapadna filozofija
Interesovanja Politika, Vojna teorija, Istorija
Ideje Makijavelizam, Utilitarizam

Nikolo Makijaveli (ital. Niccolò Machiavelli; 3. maj 146921. jun 1527) je bio italijanski politički filozof tokom renesanse.[1][2] Njegovo najpoznatije delo, Vladalac (Il Principe), je knjiga namenjena da bude priručnik za vladare.[3] Izdata nakon njegove smrti, knjiga je zagovarala teoriju da „cilj određuje sredstvo“, što se smatra ranim primerom realpolitike. Uobičajena je pogreška da se kaže da cilj opravdava sredstvo, što Makijaveli ni u jednom svom spisu nije napisao. Makijaveli je prvi mislilac koji je uočio da politika ne podleže etičkim principima, jer opravdati nešto znači to učiniti etički ispravnim.[4][5][6][7]

Izraz makijavelistički danas opisuje usko, samo-interesno ponašanje, i vodi mnogim nepravilnim shvatanjima Makijavelijeve filozofije.[8]

Nikolo Makijaveli

Biografija[uredi]

Makijaveli je rođen u Firenci, kao drugi sin Bernarda di Nikola Makijavelija, advokata (na dobrom glasu) i Bartolomee Di Stefano Neli, njegove žene. Oba roditelja su bili članovi starog plemstva Firence. Od 1494. do 1512. godine, Makijaveli mlađi je bio oficijelni vladin službenik. Tokom ovog perioda, putovao je u diplomatske misije u različite evropske dvorove u Francuskoj, Nemačkoj, ostalim italijanskim gradovima-državama. Biva kratko zatočen u Firenci 1512. godine, zatim boravi u izgnanstvu i vraća se u Firencu. Umro je u Firenci 1527. godine i sahranjen je u crkvi Santa Kroče.

Njegov život se može podijeliti u tri perioda, od kojih svaki čini posebnu i važnu eru istorije Firence. Njegova mladost je tekla istovremeno sa veličinom Firence kao italijanske sile pod vođstvom Lorenca De Medičija zvanog Il Manjifiko (Veličanstveni). Pad Medičijevih u Firenci se desio 1494. godine, iste godine kada Makijaveli stupio u državnu službu. Tokom njegove zvanične karijere Firenca je bila slobodna republika, i ovo stanje je trajalo do 1512. godine, kada su se Medičijevi vratili na scenu, i iste godine Makijaveli gubi svoju službu. Medičijevi su opet vladali Firencom od 1512. do 1527. godine, kada su opet izbačeni iz Firence. Ovo je bio period Makijavelijevog povećanog uticaja i vrijeme njegove literarne aktivnosti; umire par sedmica nakon istjerivanja Medičijevih u svojoj pedeset osmoj godini 22. juna 1527, bez povratka u državnu službu.

Mladost[uredi]

Mada postoji vrlo malo pisanih tragova o Makijavelijevoj mladosti, Firenca iz tih dana je jako dobro poznata, pa se rano okruženje ovog poznatog građanina Firence lako može zamisliti. Firenca u to doba je opisana kao grad sa dvije suprotne struje života, jedna određivana od strane energičnog (i asketskog) Savonarole, dok je druga struja vođena od strane ljubitelja raskoši Lorenca.

Makijaveli nam u svojoj Istoriji Firence daje sliku mladića sa kojima je njegova mladost prošla. On ovako piše: „Oni su bili slobodniji nego njihovi preci u oblačenju i životu, i trošili su više u ostalim vrstama pretjerivanja, trošeći svoje vrijeme i novac u dokoličarenju, kockanju, i ženama; njihov glavni cilj je bio da se pojave dobro obučeni i da pričaju lukavo i oštro, dok bi onaj koji bi povrijedio druge na najlukaviji način nosio titulu najpametnijeg“.

Služba[uredi]

Sljedeći period njegovog života je proveden u službi slobodne firentinske republike, koja je procvjetala od isjerivanja Medičijevih 1494. godine do njihovog povratka 1512. godine. Nakon četiri godine službe u jednom od javnih ureda biva postavljen za Kancelara i sekretara druge kancelarije. Ovdje smo na čvrstom tlu kada želimo da saznamo za događaje u Makijavelijevom životu, zbog toga što je tokom ovog perioda on uzeo vodeću ulogu u poslovima republike, i stoga imamo njegove dekrete, zapise da nas informišu, kao i njegove vlastite tekstove. Malobrojni prepisi njega kao sekretara daju nam informacije o njegovim aktivnostima, i dopunjavaju izvore iz kojih je on crpio iskustva i karaktere koji ispunjavaju knjigu „Vladalac“.

Njegova prva misija je bila 1499. godine kod Katerine Sforce (Catherina Sforza), iz čije je sudbine izveo zaključak da je daleko bolje zaslužiti povjerenje naroda, nego zavisiti od tvrđava.

Godine 1500. biva poslan u Francusku da dobije uslove od strane Luja XII za nastavak rata protiv Pize: ovaj kralj je bio onaj, koji je načinom vođenja svojih spoljnih poslova u Italiji, počinio pet ključnih grešaka u državništvu koje su sumirane u „Vladocu“, i koji zbog istih je izbačen iz Italije. On, takođe, je bio onaj koji se razveo, što je bio uslov podrške od strane pape Aleksandra VI.

Makijavelijev javni život je bio većinom dominiran događajima proizniklim od ambicija pape Aleksandra VI i njegovog sina, Čezara Bordžije (Cesare Borgia), vojvode Valentina (duca Valentino), i ovi karakteri ispunjavaju veliki prostor u knjizi „Vladalac“. Makijaveli nikad ne oklijeva da citira akcije vojvode koje su koristile uzurpatorima koji su željeli da zadrže države koje su zauzeli.

Pisanje i smrt[uredi]

Po povratku Medičijevih u Firencu, Makijaveli, koji se par sedmica uzalud nadao da će zadržati svoju službu pod novim vlastodršcima Firence, biva otpušten dekretom datiranim na 7. novembar 1512. Kratko nakon ovoga biva optužen za saučesništvo u neuspjeloj zavjeri protiv Medičijevih i završava u pritvoru gdje je stavljen na torturu. Novi medičijevski ljudi, među kojima i papa Lav X, osigurali su njegovo puštanje na slobodu, i on se povlači na svoje malo imanje u San Kašano, blizu Firence, gdje se posvećuje literaturi. U pismu Frančesku Vetoriju, datiranom 13. decembra, 1513, ostavio je veoma zanimljiv opis svog života u ovome periodu, što ukazuje na njegove metode i motive za pisanje „Vladaoca“(Il principe).

Učenje[uredi]

Nikolo Makijaveli je poznat kao autor rečenice: „Cilj opravdava sva sredstva“, mada se ona tako formulisana ne nalazi ni u jednom njegovom delu.[9] On je smatrao da svako, pa tako i vladar ima jednu količinu moći, a cilj jeste da se ta moć što je moguće više uveća. Pri tome vladar mora biti izvan običajnih moralnih kočnica, što znači da hrišćanski moral i politika nemaju i ne mogu imati nikakvih dodirnih tačaka. Sve što uvećava moć i vlast jeste ispravno primenjivati. Iako se neki Makijavelijevi saveti mogu smatrati beskrupuloznim, sam Makijaveli upozorava da realno ne treba mešati sa idealnim.[9] U svom najpoznatijem delu, Vladaocu, piše:

Spisi[uredi]

Ovo je spisak Makijavelijevih glavnih radova (napisao ih je više od 30 tokom svog života):

  • Discorso sopra le cose di Pisa, 1499
  • Del modo di trattare i popoli della Valdichiana ribellati, 1502
  • Del modo tenuto dal duca Valentino nell' ammazzare Vitellozzo Vitelli, Oliverotto da Fermo, etc., 1502 (Description of the Methods Adopted by the Duke Valentino when Murdering Vitellozzo Vitelli, Oliverotto da Fermo, the Signor Pagolo, and the Duke di Gravina Orsini)
  • Discorso sopra la provisione del danaro, 1502
  • Decennale primo (poem in terza rima), 1506
  • Ritratti delle cose dell'Alemagna, 1508-1512
  • Decennale secondo, 1509
  • Ritratti delle cose di Francia, 1510
  • Discorsi sopra la prima deca di T. Livio, 3 vols., 1512-1517
  • Il Principe, 1513 (The Prince)
  • Andria, comedy translated from Terence, 1513 (?)
  • Mandragola, prose comedy in five acts, with prologue in verse, 1513
  • Della lingua (dialogue), 1514
  • Clizia, comedy in prose, 1515 (?)
  • Belfagor arcidiavolo (novel), 1515
  • Asino d'oro (poem in terza rima), 1517
  • Dell'arte della guerra, 1519-1520 (The Art of War)
  • Discorso sopra il riformare lo stato di Firenze, 1520
  • Sommario delle cose della citta di Lucca, 1520
  • Vita di Castruccio Castracani da Lucca, 1520 (The Life of Castruccio Castracani of Lucca)
  • Istorie fiorentine, 8 books, 1521-1525 (History of Florence)
  • Frammenti storici, 1525.
  • Other poems include Sonetti, Canzoni, Ottave, and Canti carnascialeschi

Vidi još[uredi]

Reference[uredi]

  1. „Niccolo Machiavelli - Italian statesman and writer”. 
  2. „Niccolò Machiavelli”. 
  3. Montesquieu (1689–1755) is a rival for this role. Mikko Lahtinen (2009). Politics and Philosophy: Niccolò Machiavelli and Louis Althusser's Aleatory Materialism. BRILL. str. 115—16. 
  4. B. Spinoza, Tractatus theologico politicua, V, 7
  5. D. Diderot, Machivellianism, in Encyclopedie
  6. J.-J. Rousseau, Contratto sociale, III, 6
  7. Heller, Agnes (2015), Renaissance Man, Abingdon: Routledge, str. 415 .
  8. Giovanni Giorgini, "Five Hundred Years of Italian Scholarship on Machiavelli's Prince," Review of Politics (2013) 75#4 pp. 625–40
  9. 9,0 9,1 9,2 Fenomen zla u filozofiji od klasične patristike do Baruha de Spinoze, Pristupljeno 15. 4. 2013.

Literatura[uredi]

Biografije[uredi]

  • Baron, Hans. "Machiavelli: the Republican Citizen and the Author of 'The Prince'", English Historical Review Vol. 76, No. 299 (Apr., 1961), pp. 217–53 in JSTOR
  • Burd, L. A., "Florence (II): Machiavelli" in Cambridge Modern History (1902), vol. I, ch. vi. pp. 190–218 online Google edition
  • Capponi, Niccolò. An Unlikely Prince: The Life and Times of Machiavelli (Da Capo Press; 2010) 334 pages
  • Celenza, Christopher S. Machiavelli: A Portrait (Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 2015) 240 pages. ISBN 9780674416123
  • Godman, Peter (1998), From Poliziano to Machiavelli: Florentine Humanism in the High Renaissance, Princeton University Press 
  • de Grazia, Sebastian (1989), Machiavelli in Hell , highly favorable intellectual biography; won the Pulitzer Prize; excerpt and text search
  • Hale, J. R. Machiavelli and Renaissance Italy (1961) online edition
  • Hulliung, Mark. Citizen Machiavelli (1983)
  • Oppenheimer, Paul. Machiavelli : a life beyond ideology (2011) London ; New York : Continuum. ISBN 9781847252210
  • Ridolfi, Roberto. The Life of Niccolò Machiavelli (1963), a standard scholarly biography
  • Schevill, Ferdinand. Six Historians (1956), pp. 61–91
  • Skinner, Quentin. Machiavelli, in series, Past Masters. Oxford, Eng.: Oxford University Press, 1981. pp. vii, 102. ISBN 0-19-287516-7 pbk.
  • Skinner, Quentin. Machiavelli: A Very Short Introduction (2000)
  • Unger, Miles J. 'Machiavelli: A Biography' (Simon & Schuster 2011) a lively, authoritative account of Machiavelli's life and work.
  • Villari, Pasquale. The Life and Times of Niccolò Machiavelli (2 vol 1892) ( Vol 1; Vol 2)
  • Viroli, Maurizio (2000), Niccolò's Smile: A Biography of Machiavelli, Farrar, Straus & Giroux  excerpt and text search
  • Viroli, Maurizio. Machiavelli (1998) online edition, good place to start
  • Vivanti, Corrado. Niccolò Machiavelli: An Intellectual Biography (Princeton University Press; 2013) 261 pages

Politička misao[uredi]

  • Anglo, Sydney, Machiavelli – The First Century: Studies in Enthusiasm, Hostility, and Irrelevance, Oxford University Press, 2005, ISBN 0-19-926776-6, ISBN 978-0-19-926776-7
  • Baron, Hans. The Crisis of the Early Italian Renaissance: Civic Humanism and Republican Liberty in an Age of Classicism and Tyranny (2 vol 1955), highly influential, deep study of civic humanism (republicanism); 700 pp. excerpts and text search; ACLS E-books; also vol 2 in ACLS E-books
  • Baron, Hans. In Search of Florentine Civic Humanism (2 vols. 1988).
  • Baron, Hans (1961), „Machiavelli: the Republican Citizen and Author of The Prince”, English Historical Review, lxxvi (76): 217—53, doi:10.1093/ehr/LXXVI.CCXCIX.217.  in JSTOR
  • Bireley, Robert (1990), The Counter Reformation Prince 
  • Black, Robert (1999), „Machiavelli, servant of the Florentine republic”, Ур.: Bock, Gisela; Skinner, Quentin; Viroli, Maurizio, Machiavelli and Republicanism, Cambridge University Press 
  • Bock, Gisela; Skinner, Quentin; Viroli, Maurizio, ур. (1993). Machiavelli and Republicanism. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-43589-5. 
  • Chabod, Federico (1958). Machiavelli & the Renaissance online edition; online from ACLS E-Books
  • Connell, William J. (2001), "Machiavelli on Growth as an End," in Anthony Grafton and J.H.M. Salmon, eds., Historians and Ideologues: Essays in Honor of Donald R. Kelley, Rochester: University of Rochester Press, 259-277.
  • Donskis, Leonidas, ed. (2011). Niccolò Machiavelli: History, Power, and Virtue. Rodopi, ISBN 978-90-420-3277-4, E-ISBN 978-90-420-3278-1
  • Everdell, William R. "Niccolò Machiavelli: The Florentine Commune" in The End of Kings: A History of Republics and Republicans. Chicago: University of Chicago Press, 2000.
  • Fischer, Markus. "Machiavelli's Political Psychology," The Review of Politics, Vol. 59, No. 4 (Autumn, 1997), pp. 789–829 in JSTOR
  • Fischer, Markus (2000), Well-ordered License: On the Unity of Machiavelli's Thought, Lexington Book 
  • Guarini, Elena (1999), „Machiavelli and the crisis of the Italian republics”, Ур.: Bock, Gisela; Skinner, Quentin; Viroli, Maurizio, Machiavelli and Republicanism, Cambridge University Press 
  • Gilbert, Allan (1938), Machiavelli's Prince and Its Forerunners, Duke University Press 
  • Gilbert, Felix. Machiavelli and Guicciardini: Politics and History in Sixteenth-Century Italy (2nd ed. 1984) online from ACLS-E-books
  • Gilbert, Felix. "Machiavelli: The Renaissance of the Art of War," in Edward Mead Earle, ed. The Makers of Modern Strategy (1944)
  • Jensen, De Lamar, ed. Machiavelli: Cynic, Patriot, or Political Scientist? (1960) essays by scholars online edition
  • Jurdjevic, Mark (2014). A Great and Wretched City: Promise and Failure in Machiavelli's Florentine Political Thought. Cambridge, MA: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-72546-1. 
  • Kennington, Richard (2004), On Modern Origins, Lexington Books 
  • Mansfield, Harvey C. "Machiavelli's Political Science," The American Political Science Review, Vol. 75, No. 2 (Jun., 1981), pp. 293–305 in JSTOR
  • Mansfield, Harvey (1993), Taming the Prince, The Johns Hopkins University Press 
  • Mansfield, Harvey (1995), „Machiavelli and the Idea of Progress”, Ур.: Melzer; Weinberger; Zinman, History and the Idea of Progress, Cornell University Press 
  • Mansfield, Harvey C. Machiavelli's Virtue (1996), 371 pp
  • Mansfield, Harvey C. Machiavelli's New Modes and Orders: A Study of the Discourses on Livy (2001) excerpt and text search
  • Roger Masters (1996), Machiavelli, Leonardo and the Science of Power, University of Notre Dame Press, ISBN 0-268-01433-7  See also NYT book review.
  • Roger Masters (1998), Fortune is a River: Leonardo Da Vinci and Niccolò Machiavelli's Magnificent Dream to Change the Course of Florentine History, Simon & Schuster, ISBN 0-452-28090-7  Also available in Chinese (ISBN 9789572026113), Japanese (ISBN 9784022597588), German (ISBN 9783471794029), Portuguese (ISBN 9788571104969), and Korean (ISBN 9788984070059). See also NYT book review.
  • Mattingly, Garrett (јесен 1958), „Machiavelli's Prince: Political Science or Political Satire?”, The American Scholar (27): 482—91. 
  • Najemy, John (1993), Between Friends: Discourses of Power and Desire in the Machiavelli-Vettori Letters of 1513–1515, Princeton University Press 
  • Najemy, John M. (1996), „Baron's Machiavelli and Renaissance Republicanism”, American Historical Review, The American Historical Review, Vol. 101, No. 1, 101 (1): 119—29, JSTOR 2169227, doi:10.2307/2169227.  Fulltext in Jstor.
  • Parel, A. J. "The Question of Machiavelli's Modernity," The Review of Politics, Vol. 53, No. 2 (Spring, 1991), pp. 320–39 in JSTOR
  • Parel, Anthony (1972), „Introduction: Machiavelli's Method and His Interpreters”, The Political Calculus: Essays on Machiavelli's Philosophy, Toronto, стр. 3—28 
  • Parsons, William B. (2016), Machiavelli's Gospel, University of Rochester Press, ISBN 9781580464918 
  • Pocock, J.G.A. (1975), The Machiavellian Moment: Florentine Political Thought and the Atlantic Republican Tradition, Princeton  new ed. 2003, a highly influential study of Discourses and its vast influence; excerpt and text search; also online 1975 edition
  • Pocock, J. G. A. "The Machiavellian Moment Revisited: a Study in History and Ideology.: Journal of Modern History 1981 53(1): 49–72. Fulltext: in Jstor.
  • Rahe, Paul (1992), Republics Ancient and Modern: Classical Republicanism and the American Revolution  online edition
  • Rahe, Paul A. (2006), Machiavelli's Liberal Republican Legacy, Cambridge University Press, ISBN 0521851874  Excerpt, reviews and Text search shows Machiavelli's Discourses had a major impact on shaping conservative thought.
  • Ruggiero, Guido. Machiavelli in Love: Sex, Self and Society in Renaissance Italy (2007)
  • Schaefer, David (1990), The Political Philosophy of Montaigne, Cornell University Press .
  • Scott, John T. and Vickie B. Sullivan, "Patricide and the Plot of The Prince: Cesare Borgia and Machiavelli's Italy." American Political Science Review 1994 88(4): 887–900. ISSN 0003-0554 in Jstor
  • Skinner, Quentin. The Foundations of Modern Political Thought, v. I, The Renaissance, (1978)
  • Soll, Jacob (2005), Publishing The Prince: History, Reading and the Birth of Political Criticism, University of Michigan Press 
  • Stanford Encyclopedia of Philosophy. Niccolò Machiavelli (2005) online edition
  • Strauss, Leo (1987), „Niccolò Machiavelli”, Ур.: Strauss, Leo; Cropsey, Joseph, History of Political Philosophy (3rd изд.), University of Chicago Press 
  • Strauss, Leo (1958), Thoughts on Machiavelli, Chicago: University of Chicago Press, ISBN 0-226-77702-2 
  • Sullivan, Vickie B., ed. (2000), The Comedy and Tragedy of Machiavelli: Essays on the Literary Works, Yale U. Press 
  • Sullivan, Vickie B. (1996), Machiavelli's Three Romes: Religion, Human Liberty, and Politics Reformed, Northern Illinois University Press 
  • von Vacano, Diego, "The Art of Power: Machiavelli, Nietzsche and the Making of Aesthetic Political Theory," Lanham MD: Lexington: 2007.
  • Thompson, C. Bradley (1995), „John Adams's Machiavellian Moment”, The Review of Politics, 57 (3): 389—417, doi:10.1017/S0034670500019689 . Also in Rahe (2006).
  • Whelan, Frederick G. (2004), Hume and Machiavelli: Political Realism and Liberal Thought, Lexington 
  • Martin Wight, Four Seminal Thinkers in International Theory: Machiavelli, Grotius, Kant and Mazzini ed. Gabriele Wight & Brian Porter (Oxford: Oxford University Press, 2005). http://ukcatalogue.oup.com/product/9780199273676.do

Italiјanске студије[uredi]

  • Barbuto, Marcelo (2005), "Questa oblivione delle cose. Reflexiones sobre la cosmología de Maquiavelo (1469-1527)," Revista Daimon, 34, Universidad de Murcia, pp. 34–52.
  • Barbuto, Marcelo (2008), "Discorsi, I, XII, 12–14. La Chiesa romana di fronte alla republica cristiana", Filosofia Politica, 1, Il Mulino, Bologna, pp. 99–116.
  • Connell, William J. (2015), Machiavelli nel Rinascimento italiano, Milano, Franco Angeli.
  • Giuseppe Leone, "Silone e Machiavelli. Una scuola...che non crea prìncipi", pref. di Vittoriano Esposito, Centro Studi Ignazio Silone, Pescina, 2003.
  • Martelli, Mario (2004), "La Mandragola e il suo prologo", Interpres, XXIII, pp. 106–42.
  • Martelli, Mario (2003), "Per la definizione della nozione di principe civile", Interpres, XXII.
  • Martelli, Mario (2001), "I dettagli della filologia", Interpres XX, pp. 212–71.
  • Martelli, Mario (1999a), "Note su Machiavelli", Interpres XVIII, pp. 91–145.
  • Martelli, Mario (1999b), Saggio sul Principe, Salerno Editrice, Roma.
  • Martelli, Mario (1999c), "Machiavelli e Savonarola: valutazione politica e valutazione religiosa", Girolamo Savonarola. L´uomo e il frate". Atti del xxxv Convegno storico internazionale (Todi, II-14 ottobre 1998), CISAM, Spoleto, pp. 139–53.
  • Martelli, Mario (1998a), Machiavelli e gli storici antichi, osservazioni su alcuni luoghi dei discorsi sopra la prima deca di Tito Livio, Quaderni di Filologia e critica, 13, Salerno Editrice, Roma.
  • Martelli, Mario (1998b), "Machiavelli politico amante poeta", Interpres XVII, pp. 211–56.
  • Martelli, Mario (1998c), "Machiavelli e Savonarola", Savonarola. Democrazia, tirannide, profezia, a cura di G.C. Garfagnini, Florencia, Sismel-Edizioni del Galluzo, pp. 67–89.
  • Martelli, Mario and Bausi, Francesco (1997), "Politica, storia e letteratura: Machiavelli e Guicciardini", Storia della letteratura italiana, E. Malato (ed.), vol. IV. Il primo Cinquecento, Salerno Editrice, Roma, pp. 251–320.
  • Martelli, Mario (1985–1986), "Schede sulla cultura di Machiavelli", Interpres VI, pp. 283–330.
  • Martelli, Mario (1982) "La logica provvidenzialistica e il capitolo XXVI del Principe", Interpres IV, pp. 262–384.
  • Martelli, Mario (1974), "L´altro Niccolò di Bernardo Machiavelli", Rinascimento, XIV, pp. 39–100.
  • Sasso, Gennaro (1993), Machiavelli: storia del suo pensiero politico, II vol., Bologna, Il Mulino,
  • Sasso, Gennaro (1987–1997) Machiavelli e gli antichi e altri saggi, 4 vols., Milano, R. Ricciardi

Издања[uredi]

Колекције
  • Gilbert, Allan H. ed. Machiavelli: The Chief Works and Others, (3 vol. 1965), the standard scholarly edition
  • Bondanella, Peter, and Mark Musa, eds. The Portable Machiavelli (1979)
  • Penman, Bruce. The Prince and Other Political Writings, (1981)
  • Wootton, David, ed. (1994), Selected political writings of Niccolò Machiavelli, Indianapolis: Hackett Pubs.  excerpt and text search
Принц
  • Machiavelli, Niccolò (2016), The Prince with Related Documents (Second изд.), Boston: Bedford/St. Martin's, ISBN 978-1-319-04892-1 . Translated by William J. Connell
  • Machiavelli, Niccolò (2015), The Prince, US: Adagio Press, ISBN 978-0996767705 . Edited by W. Garner. Translated by Luigi Ricci. Excerpt and text search
  • Machiavelli, Niccolò (1961), The Prince, London: Penguin, ISBN 978-0-14-044915-0 . Translated by George Bull
  • Machiavelli, Niccolò (2006), El Principe/The Prince: Comentado Por Napoleon Bonaparte / Commentaries by Napoleon Buonaparte, Mestas Ediciones . Translated into Spanish by Marina Massa-Carrara
  • Machiavelli, Niccolò (1985), The Prince, University of Chicago Press . Translated by Harvey Mansfield
  • Machiavelli, Niccolò (1995), The Prince, Everyman . Translated and Edited by Stephen J. Milner. Introduction, Notes and other critical apparatus by J.M. Dent.
  • The Prince ed. by Peter Bondanella (1998) 101 pp online edition
  • The Prince ed. by Rufus Goodwin and Benjamin Martinez (2003) excerpt and text search
  • The Prince (2007) excerpt and text search
  • Machiavelli, Niccolò. The Prince, (1908 edition tr by W. K. Marriott) Gutenberg edition
  • Marriott, W. K. (2008), The Prince, Red and Black Publishers  ISBN 978-1-934941-00-3
  • Il principe (2006) ed. by Mario Martelli and Nicoletta Marcelli, Edizione Nazionale delle Opere di Niccolò Machiavelli, Salerno Editrice, Roma.
Otkrića na Liviju
  • Discorsi sopra la prima deca di Tito Livio (2001), ed. by Francesco Bausi, Edizione Nazionale delle Opere di Niccolò Machiavelli, II vol. Salerno Editrice, Roma.
  • The Discourses, tr. with introduction and notes by L. J. Walker (2 vol 1950).
  • Machiavelli, Niccolò (1531). The Discourses. Translated by Leslie J. Walker, S.J, revisions by Brian Richardson (2003). London: Penguin Books. ISBN 0-14-044428-9
  • The Discourses, edited with an introduction by Bernard Crick (1970).
Umetnost ratovanja
  • The Seven Books on the Art of War
  • The Art of War, University of Chicago Press, edited with new translation and commentary by Christopher Lynch (2003)
  • The Art of War online 1775 edition
  • The Art of War, Niccolò Machiavelli. Da Capo press edition, 2001, with introduction by Neal Wood.
Florentinske istorije
  • History of Florence online 1901 edition
  • Machiavelli, Niccolò (1988), Florentine Histories, Princeton University Press . Translation by Laura F Banfield and Harvey Mansfield.
Korespondencija
  • Epistolario privado. Las cartas que nos desvelan el pensamiento y la personalidad de uno de los intelectuales más importantes del Renacimiento, Juan Manuel Forte (edición y traducción), Madrid, La Esfera de los Libros, 2007, 435 págs, ISBN 978-84-9734-661-0
  • The Private Correspondence of Niccolò Machiavelli, ed. by Orestes Ferrara; (1929) online edition
  • Machiavelli, Niccolò (1996), Machiavelli and his friends: Their personal correspondence, Northern Illinois University Press . Translated and edited by James B. Atkinson and David Sices.
  • Also see Najemy (1993).
Poezija i komedija
  • Machiavelli, Niccolò (1985), Comedies of Machiavelli, University Press of New England  Bilingual edition of The Woman from Andros, The Mandrake, and Clizia, edited by David Sices and James B. Atkinson.
  • Hoeges, Dirk. Niccolò Machiavelli. Dichter-Poeta. Mit sämtlichen Gedichten, deutsch/italienisch. Con tutte le poesie, tedesco/italiano, Reihe: Dialoghi/Dialogues: Literatur und Kultur Italiens und Frankreichs, Band 10, Peter Lang Verlag, Frankfurt/M. u.a. 2006, ISBN 3-631-54669-6.

Spoljašnje veze[uredi]