Rezolucija Saveta bezbednosti OUN 1244

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Jump to navigation Jump to search
Rezolucija
Saveta bezbednosti
OUN 1244
Yugoslavia 1999 UN map.png
Savezna Republika Jugoslavija 1999. godine
Datum 10. jun 1999.
Zasedanje br. 4.011
Kod S/RES/1244 (Dokument)
Dnevni red Situacija na Kosovu i Metohiji
Pregled glasanja
Za: 14
Protiv: Niko
Uzdržavno: 1
Rezultat usvojena
Sastav Saveta bezbednosti
Stalne članice
Izabrane članice
Kosovo and Metohija in Serbia.svg
Ovaj članak je dio serije o
političkom sistemu Kosova i Metohije
Šablon:Politički sistem Srbije

Rezolucija Saveta bezbednosti Organizacije ujedinjenih nacija 1244 (engl. United Nations Security Council Resolution 1244),[1] usvojena je 10. juna 1999. godine, nakon opoziva rezolucija 1160 (1998), 1199 (1998), 1203 (1998) i 1239 (1999), a kojom je odobreno međunarodno vojno i civilno prisustvo u Saveznoj Republici Jugoslaviji[2][3] i uspostavljanje Privremene administrativne misija OUN na Kosovu (UNMIK).[4] Usledio je nakon saglasnosti predsjednik Jugoslavije Slobodana Miloševića na uslove koje su predložili finski predsjednik Marti Ahtisari i ruski premijer Viktor Černomirdin 8. juna, koji su uključivali povlačenje Vojske Jugoslavije sa Kosova i Metohije (aneks 2 rezolucije).

Rezolucija je usvojena sa 14 glasova za i nijednim protiv. Kina je ostala uzdržana zbog kritikovanja NATO agresije, naročito zbog bombardovanja njene ambasade. Njeni predstanici su izjavili da je sukob trebala riješti Vlada SR Jugoslavije i njeni građani i da se suprostavljaju stranoj intervenciji. Međutim, kako je SRJ prihvatila mirovni predlog, Kina nije stavila veto na rezoluciju.[4]

Kosovo je 2008. godine jednostrano proglasilo nezavisnost. Srbija i mnoge druge države članice OUN naglasile su da Rezolucija 1244 ostaje pravno obavezujući sa sve strane.[5]

Rezolucija[uredi]

Zapažanja[uredi]

U preambuli Rezolucije 1244, Savjet bezbjednosti je izrazio žaljenje zbog neusaglašenosti sa prethodnim rezolucijama.[6] Odlučeno je da se riješi ozbiljna humanitarna situacije i želja da se sve izbjeglice bezbjedno vrate. Osuđuje se nasilje nad civilnim stanovništvom, kao i teroristički akti, i podsjeća se na nadležnost i mandat Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju (MKSJ). Takođe se podsjeća na suverenitet i teritorijalni integritet SRJ i drugih država u regionu i potvrđuje poziv za široku autonomiju i suštinsku samoupravu za Kosovo i Metohiju.[7]

Akti[uredi]

Rezolucija je usvojena u skladu sa poglavljem VII Povelje Organizacije ujedinjenih nacija.

Savet bezbjednosti je odlučio da se rješenje kosovske krize zasniva na dogovorenim principima sadržanim u aneksima rezolucije.[8] Pozdravlja se jugoslovensko prihvatanje principa i drugih elemenata potrebnih za njihovo sprovođenje. U isto vrijeme, Savjet traži od Jugoslavije da prekine sa nasiljem na KiM i otpočne postepeno povlačenje;[9] nakon povlačenja manjen broju pripadnika vojske i policije biće omogućen povratak, ukoliko dobiju odobrenje međunarodnih vojnih snaga, kako bi sprovele funkcije sadržane u aneksu 2. rezolucije.

Rezolucijom je odobreno međunarodno civilno i vojno prisustvo na Kosovu i Metohiji. Od Generalnog sekretara je zatraženo da imenuje specijalnog predstavnika koji bi koordinisao sprovođenjem međunarodnog prisustva. Savjet je ovlasti zemlje i međunarodne organizacije kako bi uspostavilo prisustvo snaga bezbjednosti na KiM, potvrđujući potrebu za neposrednim angažovanjem međunarodnog civilnog i vojnog prisustva. Odgovornost međunarodnih bezbjednosnih snaga uključivala je odvraćanje od novih neprijateljstava, nadgledanje povlačenja SRJ, demilitarizaciju Oslobodilačke vojske Kosova i drugih albanskih formacije, kao i obezbjeđivanje okruženja u koje se mogu vratiti izbjeglice.

Generalni sekretar je dobio ovlašćenje da uspostavi međunarodno civilno prisustvo na KiM, kako bi omogući rad privremene administracije na Kosovu — do rješenja konačnog statusa — kroz uspostavljanje privremenih institucija samoupravljanja. Glavne odgovornosti međunarodnog prisustva uključivale su promociju autonomije za Kosovo, vršenje civilnih administrativnih funkcija, nadgledanje razvoja institucija, održavanje izbora, održavanje reda i mira, zaštita ljudskih prava i siguran povratak izbjeglica.

Savjet je naglasi potrebu za obezbjeđivanjem humanitarne pomoći i podsticao je sve države i međunarodne organizacije da doprinesu privrednom i društvenom oporavku. Sve strane, uključujući i međunarodno prisustvo, morale su sarađivati sa MKSJ. To je značičp da se od oružanih albanskih formacije zahtjeva da okončaju svoje napade.

Pregled[uredi]

U prvom stavu Rezolucije se poziva na svrhu i načela Povelje Organizacije ujedinjenih nacija i prvenstvenu odgovornost Saveta bezbednosti ujedinjenih nacija za očuvanje međunarodnog mira i bezbednosti. U drugom stavu Rezolucija 1244 se poziva na ranije rezolucije Saveta bezbednosti i to: Rezoluciju br. 1160 od 31. marta 1998. godine; Rezoluciju br. 1199 od 23. septembra 1998. godine; Rezoluciju br. 1203 od 24. oktobra 1998 i Rezoluciju br. 1239 od 14. maja 1999. godine kojima se Saveznoj Republici Jugoslaviji priznaju puni suverenitet i teritorijalni integritet računajući i Autonomnu pokrajinu Kosovo i Metohiju.

Glavni ciljevi Rezolucije 1244 su:

  • Smeštanje Kosova i Metohije pod privremenu upravu Organizacije ujedinjenih nacija (trenutno tu dužnost obavlja Privremena administrativna misija OUN na Kosmetu, UNMIK), dok je Srbiji ostavljena mogućnost da vrati svoje institucije kada se za to budu stekli uslovi.
  • Ovlašćene mirovne snage predvođene NATO-om (KFOR);
  • Upravljanje UNMIK-a da uspostavi privremene institucije lokalne samouprave na Kosmetu;
  • Reafirmisanje teritorijalnog integriteta Savezne Republike Jugoslavije (npr, Kosmet bi ostao deo SRJ, čija je Srbija sada priznata zemlja kontinuiteta (između SRJ, odnosno DZ Srbija i Crna Gora i Republike Srbije postoji znak jednakosti);
  • Ovlašćivanje OUN da pokrene politički proces kako bi se ustanovio budući status Kosmeta (ovaj proces je počeo krajem 2005).

U rezoluciji isto tako stoji da će određenom broju srpskog osoblja biti dozvoljeno da se vrate i da održavaju prisustvo na:

  1. srpskim istorijskim lokalitetima
  2. graničnim prelazima

Važnost[uredi]

Srpski stav[uredi]

Albanski stav[uredi]

Vidi još[uredi]

Reference[uredi]

  1. ^ „S/RES/1244(1999) - E”. undocs.org (na jeziku: engleski). 1999. Pristupljeno 11. 8. 2018. 
  2. ^ „Profile: Serbia and Montenegro” (na jeziku: engleski). 5. 6. 2006. Pristupljeno 11. 8. 2018. 
  3. ^ „Member States | United Nations”. www.un.org (na jeziku: engleski). Pristupljeno 11. 8. 2018. »Serbia - date of admission 1 November 2000, The Federal Republic of Yugoslavia was admitted as a Member of the United Nations by General Assembly resolution A/RES/55/12 of 1 November 2000. On 4 February 2003, following the adoption and promulgation of the Constitutional Charter of Serbia and Montenegro by the Assembly of the Federal Republic of Yugoslavia, the official name of "Federal Republic of Yugoslavia" was changed to Serbia and Montenegro. In a letter dated 3 June 2006, the President of the Republic of Serbia informed the Secretary-General that the membership of Serbia and Montenegro was being continued by the Republic of Serbia, following Montenegro's declaration of independence.« 
  4. 4,0 4,1 „SECURITY COUNCIL, WELCOMING YUGOSLAVIA'S ACCEPTANCE OF PEACE PRINCIPLES, AUTHORIZES CIVIL, SECURITY PRESENCE IN KOSOVO | Meetings Coverage and Press Releases”. www.un.org (na jeziku: engleski). 10. 6. 1999. Pristupljeno 11. 8. 2018. 
  5. ^ „General Assembly GA/10980”. United Nations. 9. 9. 2010. Pristupljeno 11. 8. 2018. 
  6. ^ Reka, Blerim (2003). UNMIK : as an international governance in post-war Kosova: NATOś intervention, UN administration and Kosovar aspirations (na jeziku: engleski). Skopje [u.a.]: Logos-A. str. 167. ISBN 978-9989-58-096-3. 
  7. ^ Mitra, Saumya, ur. (2001). Kosovo : economic and social reforms for peace and reconciliation (na jeziku: engleski). Washington, DC: World Bank. str. 7. ISBN 978-0-8213-4942-7. 
  8. ^ Buonomo, Giampiero (2002). „Non sempre la guerra "offre" giurisdizione extraterritoriale: l'occasione mancata del caso Bankovic”. Diritto&Giustizia edizione online. »The Security Council Resolution n. 1244/1999 could give pardon to NATO intervention - by reference to the armistice agreements between NATO and the Yugoslav government, made into paragraph 10 of its Annex 2 – only if the prohibition of the use of force (provided in Article 2 paragraph 4 UN Charter) is seen as a rule which can be waived with the consent of the international community.« 
  9. ^ „UN Security Council votes in favour of Kosovo peace plan”. RTE.ie (na jeziku: engleski). 10. 6. 1999. Pristupljeno 11. 8. 2018. 

Spoljašnje veze[uredi]