Sandra Paović

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigaciju, pretragu
Sandra Paović
Lične informacije
Puno ime Sandra Paović
Državljanstvo  Hrvatska
Datum rođenja (1983-04-15)15. april 1983.(34 god.)
Mesto rođenja Vukovar
Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija Hrvatska, Jugoslavija

Sandra Paović (Vukovar, 15. april 1983) je hrvatska reprezentativka u stonom tenisu.

Početkom rata u Hrvatskoj 1991. godine, Sandra Paović sa roditeljima, odlazi iz Borova Sela gde je u to vreme živela u izbeglištvo u Srbiju. Porodica se skučila u Zmajevu u Vojvodini. Kao mladu početnicu u stonom tenisu prihvatio ju je mesni stonoteniserski klub, gde ni iz čega počinje da gradi karijeru. Imala je ogroman talenat, upornost, izgaranje u igri što joj je otvorilo vrata reprezentacije Srbije.

Na Evropskom prvenstvu 1996. u Bratislavi osvojila je kao kadetkinja bronzanu medalju u igri ženskih parova, a već 1997. igrala je na Mediteranskim igrama u Bariju za Srbiju.

Egzistencijalni problemi, nemogićnost da joj otac i majka nađu posao, primorali su porodicu je na još jednu selidbu. Odlučili su se za povratak u Hrvatsku 1998.. Iste godine na Evropskom prvenstvu osvaja tri zlata: ekipno, pojedinačno i u mešovitim parovima, ali ovog puta za novu domovinu. Sandra ulazi u vode profesionalnog klupskog tenisa u kojem su pobede bile imerativ, zbog činjenice da su obaveze da su njeni prihodi najvećim delom izdržavali porodicu.

Sandra postaje nezameljiv klupski igrač, tako da je sa reprezentacijom Hrvatske na evropskim prvenstvima 2000 osvojila bronzanu medalju u mešovitim parovima, a 2005. srebnu medalju u ekipnoj konkurenciji. Između 2005. i 2007. igrala je u nemačkoj Bundesligi u Anrohtu, a karijeru je nastavila u francuskom klubu Mondelvilu, koji se nalazi u samom vrhu francuskog klupskog stonog tenisa.

Sandra Paović uspela se kvalifikovati za Olimpijske igre 2008. u Pekingu, gde je došla do drugog kruga takmičenja.

Saobraćajna nesreća[uredi]

Dana 30. januara 2009. na putu do aerodroma, ekipa Mondevila koja je pošla na meč u ETTU kupu, doživela je saobraćajnu nesreću. Klupski kombi se sudario i prevrnuo. Sandra je spavala na desnom zadnjem sedištu i nije se vezala. Dok su drugarice iz ekipe prošle samo sa ogrebotinama, Sandra je bila na ivici smrti. Nekoliko sati posle nesreće bila je operisana i lekarske procene su bile da ima male šanse da preživi. Povrede kičme izazvale su paralizu nogu i ruku, a Sandra nije bila u stanju ni da diše samostalno. Prognoze stručnjaka su bile da će ako preživi teško ikad moći da hoda, a pod velikim znakom pitanja bila je i mogućnost da pokreće ruke.

Sandra se nije predavala i posle jedanaest meseci lečenja, najpre u Francuskoj, a od aprila 2009. u specijalizovanoj klinici u Lucernu u Švajcarskoj, gde je imala nekoliko operacija, uspela je da pomeri noge. Neverovatno je bilo angažovanje celog stonoteniserskog sveta, tako da su iz svih krajeva sveta pristizala sredstva za njeno lečenje. Prvi deo rehabilitacije je završen i Sandra se vratila kući u Vukovar 19. decembra 2009.

Nekoliko dana pred Novu 2010. godinu na velikom humanitarnom projektu Može sve prikupljena su dodatna sredstva za dalju rehabilitaciju. U toj akciji prvi put je prikazan i dokumentarni film posvećen Sandrinom životu.

Nagrade i priznanja[uredi]

Sandra je 2009. godine dobila nagradu Ponos Hrvatske.

Spoljašnje veze[uredi]