Severnogermanski jezici

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Severnogermanski jezici
Nordijski jezici
Skandinavski jezici
Geografska raspostranjenostSeverna Evropa
Jezička klasifikacijaIndoevropski jezici
Podpodela
ISO 639-5gmq
Glotolognort3160[1]
{{{mapalt}}}
Severnogermanski jezici:

Istočnoskandinavski jezici:      danski      norveški      švedski

Zapadnoskandinavski jezici:     islandski     farski     norn (†)     grenlandski staronordijski (†)

Severnogermanski jezici (negde skandinavski jezici ili nordijski jezici) su jedna od tri glave podgrupe germanskih jezika, a deo indoevropskih jezika. Ova grupa jezika se govori u skandinavskim zemljama i na ostrvima u severnom Atlantiku.

Otprilike 20 miliona ljudi u nordijskim državama koriste severnogermanske jezike kao maternje, uključujući i švedsku manjinu u Finskoj, a delimično se ovi jezici koriste i na Grenlandu, a koristi je i emigracija u Severnoj Americi i Australiji.

Podela[uredi]

Razvili su se iz staronordijskih jezika. Danas se u severnogermanske jezike ubraja 11 jezika[traži se izvor] od kojih su tri izgubili status jezika, jedan je izumro pa ih je danas 6 odnosno 7 ukoliko postoje dva norveška jezika[2] a podeljeni su u dve uže podgrupe:

A) istočnoskandinavski jezici (6) Norveška, Danska, Švedska:
a. Danski-švedski (6) :
a1. Danski-bukmol jezici (1): bukmol.
a2. Danski-riksmal jezici (2): danski, jutski.
a3. švedski (3): dalska ili dalmaalski, skonski (Skånska), švedski.
B) zapadnoskandinavski jezici (5): farski, islandski, jamatski∗, ninorsk∗, norn∗.

Razlika od istočno- i zapadnogermanskih jezika[uredi]

Germanski jezici se tradicionalno dele na zapadno-, istočno- i severnogermanske.[3] Njihova tačna povezanost se danas teško određuje ali su bili povezani do nekog nivoa u periodu velike seobe naroda. Dijalekti u severnoj grupi potiču od protogermanskog jezika u Gvozdenom dobu.

Otprilike oko 200. godine nove ere, severna grana germanskih jezika počela je da se jasno razlikuje od ostalih germanskih jezika.

Reference[uredi]

  1. ^ Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin; Bank, Sebastian, ur. (2016). „North Germanic”. Glottolog 2.7. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History. 
  2. ^ Ethnologue (16th)
  3. ^ Hawkins, John A. (1987). „Germanic languages”. Ur.: Bernard Comrie. The World's Major Languages. str. 68—76. 

Literatura[uredi]

  • Hawkins, John A. (1987). „Germanic languages”. Ur.: Bernard Comrie. The World's Major Languages. Oxford University Press. str. 68—76. ISBN 978-0-19-520521-3. 

Spoljašnje veze[uredi]