Tačka topljenja

S Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu

Tačka topljenja je temperatura pri kojoj supstancija iz čvrstog agregatnog stanja prelazi u tečno.[1] To je karakteristična konstanta za svaku supstancu. Ona je obično jednaka tački očvršćavanja. Tačke topljenja i očvršćavanja dobro su definisane samo za kristalne materijale. Amorfni materijali, na primer staklo, ne tope se na određenoj temperaturi već sa porastom temeprature omekšavaju.

Pod posebnim okolnostima, moguće je čvrsto telo zagrevati iznad tačke topljenja bez faznog prelaza u tečno stanje (superzagrevanje), odnosno hladiti tečnost ispod tačke mržnjenja (superhlađenje). To je recimo slučaj sa vodom na veoma čistoj površini od stakla. Fine emulzije čiste vode su eksperimentalno hlađene na -38 °C, a da se nisu zaledile. Zgrušavanje tečnosti se inicira putem male promene u osobini materijala (recimo vibracija). Ako se materija ostavi u potpuno mirnom stanju, moguće je postići pojavu superhlađenja ili superzagrevanja. Materije u ovakvom stanju su termodinamčki nestabilne i mogu naglo promeniti agregatno stanje. Ove pojave su slične histerezisu kod stalnih magneta.

Vidi još[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Hofmann 2008, str. 67.

Literatura[uredi | uredi izvor]