Teofil Pančić
| Teofil Pančić | |
|---|---|
 Teofil Pančić, 2013. godine | |
| Lični podaci | |
| Datum rođenja | 6. jul 1965. |
| Mesto rođenja | Skoplje, SFRJ |
| Datum smrti | 3. februar 2025. (59 god.) |
| Mesto smrti | Novi Sad, Srbija |
| Novinarski rad | |
| Novine | Vreme |
Teofil Pančić (Skoplje, 6. jul 1965 — Novi Sad, 3. februar 2025) bio je srpski novinar, kolumnista i kritičar. Pisao je prevashodno za beogradski nedeljnik Vreme. Kritičke i analitičke tekstove objavljivao je i u brojnim listovima i časopisima iz Srbije i drugih bivših jugoslovenskih republika, kao i u publikacijama iz Sjedinjenih Američkih Država, Rusije i više evropskih zemalja. Bio je urednik nedeljnika Vreme i radio kao politički komentator radija Slobodna Evropa. Dobitnik je novinske nagrade Jug Grizelj, 1999. godine. Živeo je i radio u Zemunu i Novom Sadu.
Biografija
[uredi | uredi izvor]Od treće do sedme godine živeo je u Pirotu, da bi se kasnije preselio u Zagreb. Od 1999. godine radio je kao politički komentator radija Slobodna Evropa.
Objavljivao je tekstove i kolumne u nizu časopisa među kojima su: Naša Borba, Republika, Globus, Dani, Sarajevske sveske, Dnevnik, Nezavisni, Vojvodina, Pobjeda, Monitor itd.
U biblioteci XX vek, objavljena je njegova prva knjiga Urbani Bušmani — Život i smrt u srpskom postkomunizmu. Ova knjiga je zbirka novinskih eseja i kolumni, čija je zajednička tema raspad starog sistema vrednosti u srpskom društvu devedesetih godina i rađanje novog političkog, kulturnog i ekonomskog poretka vrednosti u senci ratova, represije i zakasnele tranzicije.
Autor u ovim tekstovima nastoji da pokaže kako se arhaične ideje i koncepti lažne intelektualne elite pogubno odražavaju na stvarnost srpskog društva, koje Pančić označava kao dezorijentisano.
Ista izdavačka kuća, 2004. godine objavljuje drugu Pančićevu zbirku eseja i kolumni, pod naslovom Čuvari bengalske vatre. Ova knjiga je svojevrstan nastavak Urbanih Bušmana, na šta ukazuje i njen podnaslov- Život i smrt u srpskom postkomunizmu II. Ovde se Pančić bavi periodom koji počinje padom Slobodana Miloševića, a završava se ubistvom Zorana Đinđića. Autor ovaj period naziva „vremenom postdemokratske kakofonije”[1].
Izdavačka kuća Beopolis, 2006. godine objavljuje delo Osobeni znaci, koje predstavlja zbirku tekstova objavljenih u zabačenim rubrikama. Zapravo, ovo je Pančićeva zbirka eseja i pripovedaka, koje je pisao dozvoljavajući da njegovo pripovedačko JA uzme učešća u priči.
Iste godine izašle su još dve Pančićeve knjige, zbirka književnih kritika Na hartijskom zadatku i zbirka kolumni Famoznih 400 kilometara. Njegova poslednja knjiga objavljena je 2006. godine, pod naslovom Karma Koma, koja sadrži tekstove objavljene tokom 2006. godine u istoimenoj autorovoj kolumni u novosadskom listu Dnevnik.
Dana 24. jula 2010. godine oko 23 časa na stanici na Trgu Branka Radičevića u Zemunu, u autobusu broj 83 gradskog saobraćajnog preduzeća, Pančića su napala dva muškarca. Po izveštajima, napadači su metalnim šipkama udarali Pančića po glavi i telu, što je izazvalo kontuziju lobanje i povrede desne ruke. Ovaj napad su osudile mnogobrojne javne ličnosti i organizacije među kojima su i predsednik Srbije Boris Tadić, Predsednik vlade Vojvodine, Ministarstvo kulture, Ministar unutrašnjih poslova Ivica Dačić i udruženja novinara.[2]
Bio je član Nezavisnog društva novinara Vojvodine.
Preminuo je 3. februar 2025. godine nakon duge i teške bolesti.[3]
Dela
[uredi | uredi izvor]- Urbani Bušmani, XX vek, Beograd 2001. godina
- Čuvari bengalske vatre, XX vek, Beograd 2004. godina
- Osobeni znaci, Beopolis, Beograd 2006. godina
- Na hartijskom zadatku, Dnevnik, Novi Sad 2006. godina
- Famoznih 400 kilometara, V. B. Z., Zagreb 2006. godina
- Karma Koma, XX vek, Beograd 2007. godina
- Kroz klisurine, XX vek, Beograd 2007. godina
- Peščani sprud, Peščanik, Beograd 2008. godina
- Pepeo bez bašte, Dnevnik, Novi Sad 2008. godina
- Kamen traži prozor, Rende, Beograd 2009. godina
- Blesava pevačica, Dnevnik, Novi Sad 2010. godina
- Vremeplov na remontu, XX vek, Beograd 2010. godina
- Stranica fantomskih vozova, KCNS, Novi Sad 2011. godina
- Plavušina dilema, Cenzura, Novi Sad 2011. godina
- Kritika vatrene moći, XX vek, Beograd 2013. godina
- Privođenje Bube Erdeljan, Čarobna knjiga, Novi Sad 2013. godina
- Nosorozi sa šeširima, Karpos, Beograd 2013. godina
- Aleja Viktora Bubnja, Naklada Ljevak & SNV, Zagreb 2013. godina
- Gost iz galaksije, Hena com, Zagreb 2014. godina
- 39 dana juna, Geopoetika, Beograd 2014. godina
- Pilule protiv zaborava, Vreme, Beograd, 2016.[4]
Reference
[uredi | uredi izvor]- ^ „KSŽ ImPRESSum. Teofil Pančić”. Arhivirano iz originala 02. 08. 2010. g. Pristupljeno 25. 4. 2013.
- ^ [1] Vest o napadu na Teofila Pančića objavljena u blicu 25. jula 2010. godine
- ^ Vreme (2025-02-04). „Preminuo Teofil Pančić”. Euronews.rs (na jeziku: srpski). Pristupljeno 2025-02-04.
- ^ Pančić, Teofil; Pančić, Teofil (2016). Pilule protiv zaborava. Beograd: Vreme. ISBN 978-86-88491-12-9.
Spoljašnje veze
[uredi | uredi izvor]- Tranzicija Arhivirano na veb-sajtu Wayback Machine (16. avgust 2007)
- Osobeni znaci
- Tekst iz Urbanih Bušmana
- Kratka biografija Teofila Pančića
- Čuvari bengalske vatre[mrtva veza]
| Međunarodne | |
|---|---|
| Državne | |
| Ostale | |
