Hidroelektrana Vučje

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Skoči na: navigacija, pretraga
Hidroelektrana Vučje

Glavna zgrada hidroelektrane
Glavna zgrada hidroelektrane

Osnovni podaci
Država Zastava Srbije Srbija
Najbliže naselje Srbija Vučje, Leskovac
Reka Vučjanka
Prva sinhronizacija .
Podaci o jezeru
Podaci o elektrani
Tip protočna
Godišnja proizvodnja 4 miliona m

Hidroelektrana Vučje ili HE Vučje je druga po starosti hidroelektrana u Srbiji koja se nalazi nekoliko kilometara iznad mesta Vučje kod Leskovca i sagrađena je 1903. godine[1] na reci Vučjanci.

Profesor Đorđe Stanojević, rodonačelnik elektrifikacije u Kraljevini Srbiji, prijatelj Nikole Tesle i pobornik njegovih izuma, odabrao je kanjon Vučjanke za izgradnju „fabrike za elektriku“. Hidroelektrana Vučje podignuta je novcem 168 akcionara „Leskovačkog električnog društva“, i po svojoj prilici otvorena na Dan oslobođenja Leskovca od turske okupacije, čime je mala varošica na jugu Srbije Vučje i Leskovac sa svojim fabrikama (onoga vremena) dobio struju. Oprema, u koju spada i prvi dalekovod u Srbiji - od Vučja do Leskovca (16 km) - kupljena je za 152.700 dinara u zlatu od nemačke firme „Simens-Halske“, a gradnja je poverena Josifu Granžanu, poreklom iz Velikog Bečkereka. Hidroelektrana zahvata vodu iz reke kanalom dugim oko kilometar (980 m), delimično uklesanim u visoke nepristupačne stene. Na ovoj hidroelektrani je tokom Drugog svetskog rata izvršena diverzija.

HE Vučje, počela je svoj rad sa 2 hidroagregata marke SIEMENS&HALSKE od po 139 kW, a 1931. godine pušten je u rad i treći hidroagregat švedske marke ASEA od 800 kW, tako da je ova elektrana dobila ukupnu instalisanu snagu nešto veću od 1 MW. Danas je HE Vučje u sistemu Elektroprivrede Srbije i proizvodi oko četiri miliona kilovat-časova struje godišnje. Godine 2005. hidroelektrana Vučje uvršćena je u svetsku baštinu tehnike, koju čine još svega šezdesetak objekata[2].

Reference[uredi]

  1. ^ Drugi vek HE Vučje, Politika, 11. mart 2008. godine
  2. ^ List danas - Priznati deo svetske elektroenergetske baštine, Pristupljeno 29. 4. 2013.

Vidi još[uredi]