Crnogorske Vlade u egzilu (1916—1922)

S Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu

Vlade Kraljevine Crne Gore u egzilu bile su vlade Kraljevine Crne Gore u razdoblju punog međunarodnog priznanja od 1916. do 1918. godine,[1] nakon čega je usljedio period (1918-1922) promjene statusa i postepenog gubljenja međunarodnog priznanja, a zatim i potpunog gašenja.

Prvi period (1916-1918)[uredi | uredi izvor]

Nj. V. Kralj Nikola sa Ministrom Predsednikom Mijuškovićem u Bordou

Kada je početkom januara 1916. godine kralj Nikola napustio zemlju, s njim je otišao i tadašnji predsjednik vlade Lazar Mijušković. U zemlji su ostala tri ministra i načelnik Vrhovne komande, divizijar Janko Vukotić.

U egzilu, u Francuskoj, novu vladu je formirao Andrija Radović (29. IV 1916 - 4. I 1917). Zbog odbijanja kralja Nikole da se odrekne prestola, a Crnu Goru pripoji Srbiji, Andrija Radović je podneo ostavku.

Nakon kratkotrajne vlade generala Mila Matanovića (4. I 1917 - 29. V 1917), ukazom kralja Nikole od 29. V 1917. godine formirana je vlada na čelu sa Evgenijem Popovićem. Popović je bio bivši dugogodišnji crnogorski generalni konzul u Rimu, dok su ostali ministri bili manje značajni činovnici. Ova vlada zalagala se da Crna Gora očuva svoju državnost, a da u slučaju jugoslovenskog ujedinjenja u novu zajednicu uđe kao njen ravnopravni član.

Drugi period (1918-1922)[uredi | uredi izvor]

Nakon održavanja Podgoričke skupštine i stvaranja Kraljevine SHS (1918), položaj Popovićeve vlade se bitno izmjenio usljed nastanka potpuno novih političkih okolnosti.

Popovića na mestu predsjednika vlade zamenjuje Jovan Plamenac, kojeg je na mesto predsjednika dekretom postavio kralj Nikola 4. (17) II 1919. godine. Pored Plamenca, tadašnju vladu sačinjavali su i ministri: Pero Vučković, Milutin Vučinić, Milo Vujović i Pero Šoć. Krajem 1920. i početkom 1921. međunarodni položaj ove vlade se pogoršao. Vlade Francuske, Velike Britanije i SAD-a prekinule su odnose sa crnogorskom vladom, a u martu 1921. umro je i kralj Nikola.

Plamenčeva vlada je dala ostavku 20. VI 1921. godine. Ukazom kraljice Milene od 28. VI 1921. godine, za predsjednika vlade je postavljen divizijar Milutin Vučinić.

Kada je Vučinić umro, avgusta 1922. godine, Jovan Plamenac se 16. septembra 1922. proglasio za predsjednika vlade odbivši da prizna kraljicu Milenu za namjesnika. Kraljica je dekretom od 23. septembra 1922. za predsjednika vlade postavila dr Anta Gvozdenovića i tako nastaju 2 sukobljene vlade. Formalno ove vlade nije niko priznavao.

Diplomatski predstavnici pri vladi u egzilu[uredi | uredi izvor]

Crnogorski dvor je praćen u izgnanstvu od diplomatskog kora koji se sastojao od predstavnika nekoliko zemalja - Rusije, Srbije, Francuske, Italije i Velike Britanije.[2]

Vidi još[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]

Literatura[uredi | uredi izvor]

Spoljašnje veze[uredi | uredi izvor]