Istorija Langobarda
Istorija Langobarda (lat. Historia Langobardorum) je delo langobardskog pisca Pavla Đakona iz druge polovine 8. veka.
Delo
[uredi | uredi izvor]Historia Langobardorum je svakako najpoznatije Pavlovo delo. Predstavlja istoriju Langobarda od 568. do 744. godine. Delo je podeljeno u 6 knjiga. Uprkos brojnim nedostacima, kao što su loša hronologija, Historia Langobardorum predstavlja jedan od najznačajnijih izvora za istoriju Italije, ali i Mediterana. Prva knjiga počinje opisom pradomovine Langobarda. Pisac je potom ispratio seobu Langobarda kroz srednju Evropu. Knjigu je završio smrću kralja Audoina i stupanjem na presto njegovog sina Alboina. Druga knjiga se završava smrću Alboinovog naslednika Klefa i interregrumom od deset godina. Treća knjiga opisuje upad Langobarda u Galiju, vizantijsku vojnu istoriju iz vremena Justinijana II i Tiberija II Konstantina. U četvrtom delu se opisuje i istorija Slovena. Peta i šesta knjiga obuhvataju kraj 7. i početak 8. veka. Pavlova povest se završava smrću kralja Liutpranda 744. godine.
Vidi još
[uredi | uredi izvor]Reference
[uredi | uredi izvor]- Narativni izvori za istoriju Evrope - Miloš Antonović, Utopija, Beograd 2007. godina, pp. 75–6
| Međunarodne | |
|---|---|
| Državne | |
| Ostale | |
