Žigmund Tomašević

Из Википедије, слободне енциклопедије
Žigmund
Puno ime Žigmund (Šimun ili Sigismund ) Tomašević Kotromanić, zatim Ihak-beg-Kraljević Bosanski
Datum rođenja 1456.
Mesto rođenja Kraljeva Sutjeska (Kraljevina Bosna)
Datum smrti nakon 1493.
Mesto smrti Konstantinopolj (Otomansko carstvo)
Grob Karesi, područje Trakije (Bugarski deo) Застава Бугарске Bugarska)
Titula Princ Bosne
Prethodnik/ci Stefan Toamšević
Naslednik/ci niko
Poreklo i porodica
Dinastija Kotromanići
Otac Stefan Tomaš
Majka Katarina Kosača od vojvodstva Svetog Save
Supružnik/ci nepoznata turska plemkinja iz Grčke
Nilufer
Potomstvo Ali
Mustafa
Nilufer
Hatidža
Ne treba ga mješati s Isom Isakovićem ili s Ahmedom Hercegovskim

Žigmund Tomašević Kotromanić poznat kao i Sigismund Tomašević Kotromanić ili Šimun Kotromanski, kasnije Ishak-beg Kraljević srednjovjekovnobosanski : Žigismudije (rođen između 1450. i 1456. godine u Kraljevoj Sutjesci - Konstatinpolj nakon 1493. godine) bio je bosanski princ iz 15. vijeka.

Mladost[уреди]

Žigmund Tomašević je bio najstariji sin kralja Stefana Tomaša i kraljice Katarine Kosače-Kotromanić. Imao je starijeg polubrata, Stefana Tomaševića, sina njegovog oca i krstjanke Vojače, te mlađu sestru Katarinu. Pored brata i sestre, Žigmund je imao i:

  • polubrata, nepoznatog imena, koji je umro na Mljetu 1462. godine.
  • polubrata, nepoznatog imena
  • polusestru po imenu Stefania Eleonora Kotromanić, koja se početkom 1451. godine udala za ugarskog vojovodu Ištvana.
  • nepoznatu polusetru, koja se udala takođe početkom 1451. godine
  • nepoznatog brata ili sestru, ta osoba je bila prvorođeno djete Tomaša i Katarine i rodilo se krajem 1446. godine i umro/la 1460. godine

Istoričari se ne slažu oko godine njegovog rođenja. Jedni kažu da je Žigmund u trenutku pada Bosne imao između 12 i 14 godina (što bi značilo da je rođen oko 1450. godine)[1], a drugi da je imao sedam (što bi značilo da je rođen oko 1456. godine).[2]

Žigmundov otac je umro 10. jula 1461. godine, te bosanska krunu naslijeđuje Sigismundov stariji polubrat. Šimun je sa majkom i sestrom nastavio živjeti na dvoru svoga brata i njegove supruge, Jerine Branković Marije.

Tursko osvajanje Bosne[уреди]

Mehmed II, osmanski sultan koji je osvojio Bosnu, bio je dobar prijatelj Ishak-bega Kraljevića.[2]

Osmanske osvajačke sile su nadirale s istoka i kralj Stefan Tomašević je okončao svoj život braneći svoje prijestolje. Bježeći pred Osmanlijama, Žigmundova majka Katarina je ostavila na čuvanje mač svog muža u Dubrovniku. To je učinila "pod zavjetom, da se on dadne njenom sinu Žigmundu, kad se oslobodi turskog ropstva", kako bi se borio za oslobođenje svoje zemlje. Kraljica Katarina je morala otići iz Dubrovnika i došla je u Rim, gdje je boravila sve do svoje smrti 1478. godine.

Karijera u Osmanskom Carstvu[уреди]

Žigmunda su Osmanlije odveli na dvor u Istanbul, gdje je primio islam. Žigmund je u Osmanlijskom carstvu imao uspešnu karijeru i dobio je titulu sandžak-bega od Karesija. Prelaskom na islam uzeo je ime Ishak, ali je i nakon toga po ocu nazivan Kraloglu, što na turskom jeziku znači kraljević. Nikada se nije vratio hrišćanstvu. Sultanu Mehmedu II je bio posebno drag, te je, zbog svog humora i sirovih šala, često bio pozivan na druženja sa sultanom.[2] Europäische Stammtafeln navodi da Ishak-beg Kraljević imao potomke, ali ne daje nikakve informacije o njima.[3] Posljedni put je pomenut u Egiptu, u jednom dokumentu iz decembra 1493. godine. Vrlo je vjerovatno da je umro u provinciji Karesi kojom je i upravljao.[2]

Brakovi i potomstvo[уреди]

Žigmund se ženio dva puta prvi put nepoznatom plemkinjom, koja je bila grkinja i s kojom je imao četvoro poznate djece:

  • Hatidžu
  • Alija
  • Mustafu
  • Nilufer

Nakon smrti prve žene, Žigmund je oženio turkinju Nilufer s kojom nije imao dece.

Preci[уреди]

Vidi još[уреди]


Reference[уреди]

  1. ^ Franjo Šanjek: Fenomen "krstjani" u srednjovjekovnoj Bosni i Humu: sbornik radova, Institut za istoriju, 2005.
  2. ^ а б в г Franz Babinger, William C. Hickman, Ralph Manheim, Mehmed the Conqueror and His Time, Princeton University Press, 1992.
  3. ^ Medieval Lands