Lombardijci u Prvom krstaškom pohodu (opera)

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu

Lombardijci u Prvom krstaškom pohodu (I Lombardi alla Prima Crociata), opera, drama lirico u četiri čina Đuzepea Verdija

Giuseppe Verdi by Giovanni Boldini.jpg
Opere
Oberto, grof od San Bonifacija

Jedan dan vlasti
Nabuko
Lombardijci u Prvom krstaškom ratu
Ernani
Dva Foskarija
Jovanka Orleanka
Alzira
Atila
Magbet
Razbojnici
Gusar
Bitka za Lenjano
Lujza Miler
Stifelio
Rigoleto
Trubadur
Travijata
Sicilijansko večernje
Simone Bokanegra
Bal pod maskama
Moć Sudbine
Don Karlos
Aida
Otelo
Falstaf

Ostala dela
Inno delle Nazioni

Gudački kvartet u e-mollu
Rekvijem
Pater noster za petodelni hor
Ave Maria za soprana i gudače
Četiri sveta komada

Libreto[uredi]

  • Temistokle Solera (Temistocle Solera) prema pesmi Tomasa Grosija (Tomasso Grossi).
  • Francuska verzija Jerusalim (Jérusalem) – Alfons Roje (Alphonse Royer) i Gustav Vaez (Gustave Vaëz), prema Solerinom libretu.

Praizvedba[uredi]

  • 11. februar 1843., Milano u Teatro alla Scala
  • Francuska verzija – 26. novembar 1847., Pariz u Opéra.

Likovi i uloge[uredi]

Arvino (Arvino), vođa lombardijskih krstaša, sin Folka, gospodara Roa - bariton
Pagano (Pagano), brat Arvinov, kasnije pustinjak, sin Folka, gospodara Roa - bas
Viklinda (Viclinda), Arvinova žena - sopran
Điselda (Giselda), njihova ćerka - sopran
Piro (Pirro), Arvinov štitonoša - bas
Milanski iguman - tenor
Ačano (Acciano), antiohijski tiranin - bas
Oronte (Oronte), njegov sin - tenor
Sofija (Sofia), Ačanova žena, potajno hrišćanka - sopran

časne sestre, monasi, plaćeni razbojnici, vojnici u Folkovoj palati, izaslanici iz Persije, Medije, Damaska i Haldeje, krstaši i vojnici, hodočasnici, lombardijske žene, haremske žene (odaliske), nebeske device (hor)

Mesto i vreme[uredi]

Milano, Antiohija i okolina, kao i okolina Jerusalima, oko 1096. godine.

Sadržaj[uredi]

I čin - „Osveta“[uredi]

  • Scena I

Milano, trg ispred bazilike svetog Ambrozija. Pomirenje između braće Arvina i Pagana, u svađi oko žene, treba da bude zapečaćeno crkvenom službom. Pagano, koji je bio osamnaest godina u izgnanstvu, prikazuje se kao pokajnik, ali potajno planira da ubije brata. Arvino je imenovan zapovednikom lombardijskih Krstaša.

  • Scena II

Noć, nedaleko od Arvinove kuće. Časne sestre iz okolnog samostana mole se Bogu za blagoslov i mir, dok ispred samih samostanskih vrata, Pagano planira ubistvo.

  • Scena III

U Arvinovoj kući. Arvinova žena Viklinda ne veruje Paganu. Sa ćerkom Điseldom, moli se Bogorodici za milost, i obećava da će otići na hodočašće na Sveti Grob. Pagano i njegovi pomagači podmeću požar, ali igrom slučaja, Pagano ubija ne brata već njihovog oca. Điselda zaustavlja svog oca koji želi da se osveti. Pagano, užasnut onim što je učinio, je prognan iz grada zauvek.

II čin - „Čovek iz pećine“[uredi]

  • Scena I

Prestona dvorana Ačanove palate u Antiohiji. Krstaši su pred gradom, ostavivši trag pljačke i nasilja za sobom. Ačano se odlučuje da brani grad. Điselda je u zarobljeništvu u haremu palate, a Ačanov sin Oronte se zaljubio u nju. Njegova majka Sofija je već prešla u hrišćanstvo i prihvata njihovu ljubav.

  • Scena II

Izvan kamene pećine. Izgnani Pagano žudi za dolaskom lombardijaca da bi im se pridružio. On ispašta za svoj greh životom pustinjaka i već ga smatraju svecem. Arvino mita ostarelog pustinjaka gde može naći svoju ćerku i kako da stigne u Antiohiju. Pustinjak obećava pomoć.

  • Scena III

U haremu palate u Antiohiji. Ljubomorne robinje se podsmevaju Điseldinoj lepoti. Antiohija pada zahvaljujući izdajstvu i krstaši upadaju u palatu. Ačano je ubijen u bici, a čini se i Oronte. Điselda beži od oca, govoreći da ne može biti Božija volja da se zemlja natapa ljudskom krvi. Arvino pokušava da ubije svoju ćerku.

III čin - „Preobraćenje“[uredi]

  • Scena I

Krstaški kamp u dolini Josafat, sa Jerusalimom u daljini. Hodočasnici koji prate Krstaše pozdravljaju Sveti Grad. Điselda, bežeći iz očevog šatora, nailazi na Orontea, za koga je smatrala da je mrtav. Oboje se odriču svoje prošlosti i zaklinju da će naći "domovinu, život i nebo" u svojoj ljubavi.

  • Scena II

Arvinov šator. Arvino proklinje izgubljenu ćerku. I pustinjak je nestao.

  • Scena III

Unutar pećine, gde se Điselda sakrila sa smrtno ranjenim Oronteom. Pustinjak, koji ih je pratio, pokrštava umirućeg mladića.

IV čin - „Sveti Grob“[uredi]

  • Scena I

Pećina u blizini Jerusalima. Điselda ima viziju, u kojoj se Oronte javlja i proriče da će izvor Siloim ponovo poteći.

  • Scena II

Lombardijski šatori, nedaleko od Rahelinog groba. Izmučeni žeđu, Lombardijci se sećaju domovine. Điselda, pustinjak i Arvino donose vest o čudesnom izvoru. Povrativši snagu, Lombardijci su spremni da nastave i osvoje Jerusalim.

  • Scena III

Arvinov šator. Pustinjak je smrtno ranjen u borbi. Suočen sa smrću, Pagano otkriva svoj identitet i dva brata se mire.

Poznate muzičke numere[uredi]

  • Sciagurata! hai tu creduto (Paganova arija iz I čina)
  • Salve Maria! (Điseldina molitva iz I čina)
  • La mia letizia infondere (Oronteova arija iz II čina)
  • Qual volutta trascorrere (Tercet iz III čina sa velikim solom za violinu)
  • Non fu sogno! (Điseldina arija iz IV čina)
  • O Signore, dal tetto natio (hor Lombardijaca iz IV čina)

Spoljašnje veze[uredi]