Vrelo Mlave

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Koordinate: 44°11′26″ SGŠ; 21°47′22″ IGD / 44.190666° SGŠ; 21.789333° IGD / 44.190666; 21.789333
Vrelo Mlave
Izvor reke Mlave u Žagubici
Izvor reke Mlave u Žagubici
Temperatura vode 9,3–11 0C
Planinski venac Beljanica
Geoprostor Žagubička kotlina
Oblast severoistočna Srbija
Država  Srbija
Vrelo Mlave na mapi Srbije
Vrelo Mlave

Vrelo Mlave ili Žagubičko vrelo je izvor u severoistočnoj Srbiji. Izvor je reke Mlave.[1]

Položaj i karakteristike[uredi]

Nalazi se na južnoj periferiji Žagubice od čijeg je centra udaljeno 1 km na jugoistoku žagubičke kotline, ispod severnih padina Beljanice, na nadmorskoj visini od 314 m. Samo vrelo ima izgled manjeg jezera i, u stvari, predstavlja potopljenu vrtaču okruženu planinskim visovimaima Kondžila i Vrelske Padine.

Ujezerena površina vrela ima prečnik od 25 m, u pravcu severozapad-jugoistok, odnosno, 29 m u pravcu istok-zapad a ukupan obim je 93 m. Najveća izmerena dubina iznosi 84 m, ali može se sa sigurnošću reći da je ona znatno veća, s obzirom da voda izbija iz sifonskih kanala i to pod velikim pritiskom koji sprečava tačnija merenja. Ronilačke ekipe spustile su se do dubine od oko 84 metra, ali nisu dospeli do dna vrela, tako da je stvarna dubina ovog izvora i danas nepoznata.[2]

Voda koja hrani vrelo u vidu ključeva na dnu i stranama potopljenog basena, formira otoku dužine oko 150 m i širine 12 m. Posle lučnog toka prema severozapadu, otoka se spaja sa Tisnicom i formira reku Mlavu.

Vrelo Mlave ima zelenu do tamnozelenu boju vode, koja dolazi od okolnog zelenila i algi u plićim delovima. Voda neprimetno izbija na površinu i retko se muti. Providnost vode kreće se od 4–10 m, a temperatura vode od 9,3–11 °C.

Vrelo Mlave je poznata turistička atrakcija, i za strane turiste i za lokalne posetioce. Vrelo Mlave je zaštićeno kao hidrološki spomenik prve kategorije.

Pogledajte još[uredi]

Homolje

Spoljni izvori[uredi]

  1. ^ „Dubinska kraška vrela u kršu istočne Srbije“, Dr. Jovan B. Petrović, Glasnik srpskog geografskog Društva, br.2, 2002. godine, naučni rad, str.10
  2. ^ Triton-Ast

Spoljašnje veze[uredi]