Dimitrije Mita Teokarević

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Dimitrije Mita Teokarević
Mita Teokarević.jpg
Datum rođenja1850.
Mesto rođenjaLeskovac
  Osmansko carstvo
Datum smrti(1931-08-20)20. avgust 1931.
Mesto smrtiLeskovac
  Kraljevina Jugoslavija

Dimitrije „Mita“ Teokarević (Leskovac, 1850 — Leskovac[1] 20. avgust 1931.), bio je narodni poslanik i predsednik leskovačke Opštine, protagonista, pobornik i začetnik tekstilne industrije, prvi kod koga se javila ideja o proizvodnji domaćeg gajtana.

Biografija[uredi]

Rođen u siromašnoj porodici. Počeo je da radi od 9. godine kao sluga. Kao mladić bio je nepismen. Da bi popravio svoje imovno stanje završio je školu kod leskovačkog učitelja Ča-Mita.[2] Sa 14 godina je počeo da radi kod čorbadžije Antonija Tonke Popovića usvajajući tajne trgovanja bugarskim gajtanima i frizovima, stekao prvi kapital i postao pašenog svoga gazde.

Oko 1870/71 postao je ortak sa Jovanom Stamenkovićem i za godinu dana prinovio još 150 dukata. Posle je počeo da radi samostalno, da kupuje i prodaje užariju, šajak, gajtan, konac za šivenje, boje i papriku i da, kao i ranijih godina, putuje, ovog puta svojim poslom. O samostalnoj izradi gajtana Mita je, kao i ostali, počeo da misli kad je u Srbiji zavedena carina na gajtan. Godine 1884 on učestvuje u osnivanju prvog leskovačkog preduzeća za proizvodnju gajtana, a 1896 u osnivanju prve leskovačke fabrike vunenih tkanina u kojoj će kao ortak ostati sve do 1920. Te godine, on je iz nje istupio i na ime svog dela dobio onu prvobitnu fabriku gajtana u Vučju i 16 miliona dinara na ime obaveznica od ratne štete.

Taj novac je njegovim sinovima, školovanim stručnjacima, poslužilo za osnivanje Paraćinske fabrike vunenih tkanina pod firmom Vlade Teokarevića i komp. (1920).[3] Mitin srednji sin Lazar, osnovao je u Vučju modernu fabriku vunenih tkanina (1934). Njegovi sinovi Vladimir, Lazar i Slavko bili su glavne ličnosti tekstilne industrije u periodu između dva svetska rata.[3]

Njegova udovica Vasilija - Vana, posle smrti svoga muža, kao trajno sećanje na njega ostavila je Vučju objekat neprocenljive i neprolazne vrednosti - crkvu Rođenja Svetog Jovana Krstitelja. Bila je srećna da pogodi jedno duboko raspoloženje ovog kraja stare Dubočice, kako je u to vreme pisala Politika.[4]

Reference[uredi]

Izvori[uredi]

Vidi još[uredi]