Lingva franka

Iz projekta Википедија

Lingva franka (lat. lingua franca) je izraz koji se koristi za bilo koji jezik čija upotreba u velikoj meri prelazi granice zemlje u kojoj se govori. Termin lingva franka je preuzet od Arapa, koji su tako nazivali sve evropske jezike, tj. jezike krstaša. Arapi su u doba Krstaških ratova sve ljude Zapadne Evrope nazivali Francima.

Da li će neki jezik postati lingva franka ili ne zavisi umnogome od političke, ekonomske ili druge vrste moći zemlje gde se taj jezik govori. Tokom istorije, u određenim periodima različiti jezici su se koristili kao lingva franka. Tako je u latinski jezik služio kao lingva franka, kao i grčki u antičko doba. U srenjem veku, latinski je bio lingva franka u zapadnom delu evrope, a u Vizantiji to je bio grčki.

Španski je zamenio latinski i u toku XVI i XVII veka, bio je jezik komunikacije u diplomatiji, kada ga je zamenio francuski, koji je bio jezik internacionalne komunikacije sve do skora, kada je bio potisnut od strane engleskog jezika. Zapravo, do uključenja Velike Britanije, Irske i Danske 1973. u Evropsku ekonomsku zajednicu, francuski i nemački su bili jezici komunikacije među zemljama članicama.

Nemački je bio lingva franka nauke u mnogim delovima Evrope, Americi i nekim delovima Azije (Turska, Rusija, Kazahstan) tokom XIX i XX veka, naročito u oblasti fizike, hemije i sociologije. Takođe se smatrao poslovnim jezikom i jezikom politike. U nekim disciplinama, kao što su filozofija i teologija, i dan danas je poznavanje nemačkog jezika od vitalnog značaja i postavlja se kao uslov pri kandidaturama za doktorate na nekim univerzitetima ne samo u Evropi, nego i u svetu.