Rudolf Bruči

S Vikipedije, slobodne enciklopedije
Rudolf Bruči
Datum rođenja(1917-03-30)30. mart 1917.
Mesto rođenjaZagreb
Austrougarska
Datum smrti30. oktobar 2002.(2002-10-30) (85 god.)
Mesto smrtiNovi Sad
SR Jugoslavija

Rudolf Bruči (hrv. Rudolf Brucci; Zagreb, 30. mart 1917Novi Sad, 30. oktobar 2002) bio je srpski kompozitor hrvatsko-italijanskog porekla, profesor Univerziteta u Novom Sadu, član Srpske akademije nauka i umetnosti.

Biografija[uredi | uredi izvor]

Rođen je u Zagrebu 1917. godine. Bio je oženjen slavnom jugoslovenskom operskom pevačicom Olgom Bruči. Svoj umetnički rad je započeo svirajući violu u različitim orkestrima od kabaretskih ansambala do simfonijskih orkestara. Nakon što se preselio u Beograd, Bruči je sa trideset godina počeo da studira kompoziciju kao jedini student tada već uveliko slavnog kompozitora Petra Bingulca (koji je sam bio student poznatog francuskog kompozitora Vinsenta d'Indija (Vincent d'Indy)). Kasnije (1954-55.) je nastavio studije kod bečkog dodekafoniste Alfreda Ula (Alfred Uhl).

Odlučujući trenutak u njegovoj karijeri kompozitora je bilo osvajanje prvog mesta na međunarodnom takmičenju kompozitora Kraljice Elizabete Belgijske u Briselu 1965, sa simfonijom Lesta. Ovu nagradu je osvojio u konkurenciji više od 250 kompozitora iz 26 zemalja.

Opšti doprinos[uredi | uredi izvor]

Sedamdesetih godina 20. veka Bruči je presudno uticao na uspon Akademije umetnosti u Novom Sadu čiji je bio i prvi dekan, koja je imala najkvalitetniju katedru za muziku u bivšoj Jugoslaviji (sa akademijom je čak i Alfred Šnitke (Alfred Schnittke) potpisao ugovor). Kao muzički delatnik, ostavio je dubok trag na novosadskoj muzičkoj sceni učestvujući u osnivanju nove zgrade opere, i radeći na osnivanju filharmonije i srednje muzičke škole. Bio je jedan od osnivača Vojvođanske akademije nauka i umetnosti (VANU), i nakon njenog utapanja u Srpsku akademiju, je bio jedan od akademika koji su se zalagali za njeno ponovno osnivanje.

Najznačajnija dela[uredi | uredi izvor]

U centru njegovog muzičkog rada je uvek bio simfonijski orkestar za koji je i napisao svoja najbolja dela. Osim već pomenute Simfonije Lesta (stavovi: I Presto-Doppia fuga-Presto II Adagio come una passacaglia III Vivacissimo fantastico), Treća Simofnija je jedno od njegovih najkvalitetnijih dela, a slede simfonijska poema Maskal, Metamorfoze B-A-C-H za gudače, baleti Katarina Izmajlova, Zlatni Demon, Kirka, kantata Vojvodina na stihove Miroslava Antića i njegove opere Prometej i Gilgameš.

Stil[uredi | uredi izvor]

Bručijev muzički jezik je duboko ukorenjen u muzičku tradiciju Balkana, u najširem smislu: od jedinstvene istarske lestvice u Trećoj simfoniji do bugarskih ritmičkih struktura u simfonijskoj poemi Maskal. Uz ovu osnovu, može se primetiti njeno uspešno spajanje sa novijim muzičkim izrazima, sa posebnim osvrtom na dodekafonijske tehnike, kao i kompozitorske tehnike i estetiku karakterističe za Novu Poljsku Školu. Istovremeno, Bruči se uvek isticao kao veliki kompozitor simfonijske muzike, u čemu je bio visoko cenjen i uspešan.

Bruči je preminuo u Novom Sadu, 30. oktobra 2002. godine u 85. godini života.

Literatura[uredi | uredi izvor]

Spoljašnje veze[uredi | uredi izvor]