Četiri godišnja doba (Vivaldi)

Из Википедије, слободне енциклопедије
Иди на навигацију Иди на претрагу
Antonio Vivaldi, iz Mišel-Šarl Le Seneovog izdanja Vivaldijevog op. 8, 1725)

Četiri godišnja doba (italijanski Le quattro stagioni) je popularni naziv za ciklus od četiri koncerta za violinu i orkestar, delo italijanskog baroknog kompozitora i violiniste Antonija Vivaldija. Delo je napisano 1723. godine kao deo zbirke od 12 koncerata pod nazivom „[[Il cimento dell’ armonia e dell’ inventione Op.8|Takmičenje između harmonije i invencije]]”, a objavljen je 1725. Ovo delo je naročito bilo popularno u Francuskoj, a sam kralj Luj XV je zahtevao da se jedan od ovih koncerata „Proleċe” (La Primavera) izvodi specijalno za njega.

Četiri godišnja doba predstavljaju najhrabriji muzički program iz baroknog perioda. Sam kompozitor je napisao sonete koji idu uz svaki pojedinačni stav u ovim koncertima. Ono što je zadivljujuċe u ovom djelu je kako je Vivaldi precizno muzički opisao svaki sonet bez gublenja ukupnog kvaliteta i ravnoteže samog muzičkog dela. U ova četiri koncerta Vivaldi opisuje zvukom svoje violine lepote svakog godišnjeg doba i stvara ugođaj svakog od njih. Na primer: „fortisimo u Letu dočarava oluju s grmljavinom, a visoki tonovi violina i stakato u Zimi oštrinu leda.” Koncerti slede ustaljeni oblik od tri stava: (brzi - polagani - brzi).[1]

Četiri godišnja doba su otkrivena tek u jesen 1926. godine, kada je u Nacionalnoj biblioteci u Torinu pronađeno više od polovine Vivaldijevih danas poznatih dela.[2]

Popis koncerata i stavova[уреди]

Sledeća izvođenja, snimljena 6. februara 2000, su delo kamernog orkestra Dražavnog univerziteta Vičita, ansambla iz Simfonijskog orkestra Vičite:

Istorija snimanja[уреди]

Bernardino Molinari, je proizveo prvi električni snimak Četiri godišnja doba 1942. godine

Datum i osoblje na prvom snimku Četiri godišnja doba su sporni. Postoji kompaktni disk snimak koji je napravio violinista Alfredo Kampoli preuzet sa acetatnih diskova Francuskog radio programa. Za taj snimak se tvrdi da potiče iz početka 1939. godine.[3] Prvi potpuni električni snimak je napravio 1942. godine Bernardino Molinari; mada je njegovo izvođenje donekle drugačija interpretacija od modernih izvođenja, ona se jasno može prepoznati kao Četiri godišnja doba. Molinarijev snimak je napravljen za Cetru, i bio je izdat u Italiji i kasnije u Sjedinjenim Državama na štest dvostranih ploča tipa 78, tokom 1940-ih. Taj snimak je zatim bio ponovo izdat kao LP album 1950. godine, i kasnije kao kompaktni disk.[4]

Prvi američki snimak je napravio u zadnjoj nedelji 1947. godine violinista Louis Kaufman.[5] Snimak je napravljen u Karnegijevom holu pre zakazane zabrane snimanja koja je stupila na snagu 1. januara 1948. godine.[6] Izvođači su bili pripadnici Kamernog orkestra koncertnog hola pod rukovodstvm Henrija Svobode, Edit Vajs-Man (čembalo) i Edouarda Nies-Bergera (organ).[7] Taj snimak je pomogao u repopularizaciji Vivaldijeve muzike u glavnom repertoaru Evrope i Amerike, nakon rada Molinarija i drugih u Italiji.[6] On je osvojio francusku nagradu Grand pri disk 1950. godine, i izabran je u Gremijevu dvoranu slavnih 2002. godine, a sledeće godine je uveden u Nacionalni registar snimaka u Kongresnoj biblioteci. Kaufman, zaintrigiran saznanjem da su četiri koncerta u zapravo deo seta od dvanaest, angažovao se na pronalaženju pune partiture i na kraju je snimio preostalih osam koncerata u Cirihu 1950. godine, čime je napravio prvi kompletan snimak Vivaldijevog op. 8.[8]

Ansambl I Musici je snimio Četiri godišnje sezone nekoliko puta. Debitni snimak je urađen 1955. godine sa Feliksom Ajom; na snimaku iz 1959. godine je ponovo učestvovao Ajo; dok su u naknadnim snimcima učestvovali Roberto Mičeluči (1969), Pina Karmireli (1982), Federiko Agostini (1990), i Marijana Sirbu (1995). Godine 1969. je napravljen Argo snimak Akademije Svetog Martina u poljima koji je dirigovao Nevil Mariner i na kome učestvuje solista Alan Lavdej. Taj snimak je prodat u preko pola miliona kopija i postao je prvi zlatni snimak ovog asambla.[9]

Reference[уреди]

  1. ^ Antonio Vivaldi's Four Seasons
  2. ^ Antonio Vivaldi - his music “rediscovered”
  3. ^ Pearl GEMM CD 9151
  4. ^ Two versions are available, one with more extensive sleeve notes giving the political background and history of the work's rediscovery issued by Ermitage ERC CD 12006-2.
  5. ^ Bowling, Lance. „8.110297-98 - VIVALDI: 12 Violin Concertos, Op. 8 / The 4 Seasons (Kaufman) (1947, 1950)”. Naxos Records. Приступљено 27. 10. 2018. 
  6. 6,0 6,1 Eichler, Jeremy (27. 2. 2005). „The Masterpiece That Took 200 Years to Become Timeless”. The New York Times. Приступљено 6. 1. 2018. 
  7. ^ Concert Hall Records, CHS. set AR; reissued on Naxos Historical 8.110297-98.
  8. ^ #CHS.CHC 1064 (#Nix.CLP 1061-1/2)
  9. ^ Clements, Andrew (4. 10. 2016). „Neville Marriner - ten of his best recordings”. The Guardian. Приступљено 6. 1. 2018. 

Spoljašnje veze[уреди]