Svetilište Icukušima

Из Википедије, слободне енциклопедије
Иди на навигацију Иди на претрагу
Svetska baština Uneska
Šintoističko svetilište Icukušima
Naziv na zvaničnom spisku svetske baštine
ItsukushimaTorii7359.jpg
Tori kapija svetilište Icukušima, najprepoznatljiviji orijentir, čini se da lebdi nad vodom[1]
Lokacija Japan
TipKulturno dobro
Kriterijumii, ii, iv, vi
Referenca776
Koordinate34°17′45″N 132°19′11″E / 34.29583° СГШ; 132.31972° ИГД / 34.29583; 132.31972
Istorija upisa u svetsku baštinu
Upis1996. (? sednica)
Ugroženostne
Svetilište Icukušima на мапи Јапана
Svetilište Icukušima
Lokacija Svetilište Icukušima u Japan.

Svetilište Icukušima (japanski: 姫路城, Itsukushima-jinja; čita se Icukušima-džindža) je šintoistički hramski kompleks na japanskom ostrvuu Icukušima (Mijadžima) na području grada Hacukaičija, prefektura Hirošima. Smatra se da su najstarije građevine svetilišta podignute u 6. veku, dok današnje, koje predstavljaju skladno nasložene zgrade velike umetničke i tehničke veštine izvođenja japanske arhitekture, datiraju u 12. veka. Naime, svetilište Icukušima snažnim bojama i oblicima građevina ističe kontrast na dodiru planina i mora, što je u duhu japanskog razumevanja lepote krajolika, koje kombinuje prirodu i ljudsku kreativnost. Zbog toga je svetilište Icukušima 1996. god. upisano na Uneskov spisak mesta svetske baštine u Aziji[2].

Svetilište viđeno od Tori kapije
Icukušima na ilustrovanoj biografiji monaha Ipena iz 1299. godine, tom X.

Verski značaj[уреди]

Kapija Tori u moru ispred svetilišta
Dvorana Hajden
Budistička pagoda Goju-no-to

Svetilište Icukušima je posvećeno trima kćerkama Susana, japanskog boga mora i oluja, te brata velikog boga sunca, Amaterasa (službenog božanstva carske kuće). Zbog njegove planine Misen, koja je najviša u celom području (530 m), celo ostrvo je smatrano svetim. Zbog očuvanja njegove čistoće, vekovima nikome nije bilo dozvoljeno da kroči na njega. Kako bi se ipak dozvolila hodoćašća, na kraju je izgrađeno svetilište u obliku mola (pristaništa), tako da izgleda kao da celo svetilište pluta ispred ostrva, te tako predstavlja sponu, ali i granicu, između svetog i profanog.[3] Nadalje, posetioci su morali svojim brodovima da prođu kroz crveni svečani portal (tori) koji je izgrađen u moru ispred hrama.

Čistoća svetilišta je tako važna da su carskim dekretom 1878. godine zabranjeni porođaji, ali i umiranje u njegovoj blizini. Stoga se i danas trudnice prebacuju na kopno radi porođaja, kao i jako stari i smrtno bolesni stanovnici. Sahranjivanja na ostrvu su takođe strogo zabranjena.

Istorija[уреди]

Prve zgrade svetilišta su verovatno podignute 593. godine, iako se prvi put spominju tek 811. godine kada je postalo službeno svetilište vojvoda Akija tokom razdoblja Hejan (794.-1184.). Svetilište je više puta bilo uništeno, a današnje datira iz sredine 16. veka, ali sledi dizajn ranijeg iz 1168. godine kada je njegovu obnovu osigurao vojskovođa Tajra no Kijomori[4].

U blizini glavnog svetilišta je pozornica za pozorište „no” drama, koje je financirao Tojotomi Hidejoši u kasnom 16. veku. „No” pozorišne predstave su od davnina bile način za odavanje počasti bogovima, a ritualna gluma predstavlja ključne događaje u mitološkoj istoriji šintoizma. Tori kapija izgleda kao da pluta za vreme plime, a za vreme oseke je pristupačna pešice sa ostrva. Uobičajena praksa za posetioce je da ostavljaju kovanice, kao zalog želja, u pukotinama njegovih nogu. Prikupljanje školjaka u blizini vrata je takođe popularano tokom oseke.

Dana 5. septembra 2004. godine, svetilište je stradalo u tajfunu Songda. Njegov mol i krovovi su delimično bili uništeni, a svetilište je privremeno bilo zatvoreno zbog popravke.

Odlike[уреди]

Svetilište se sastoji od glavne zgrade (Honša), izrađene i sastavljene kako bi se postigao sklad unutar jedinstvenog koncepta dizajna. Zgrada se sastoji od Harajden (mola), Hajden (molitvena dvorana), Hejden (Hej dvorana) i Honden (glavna dvorana) na osi Otori. Drugi objekti, svi visokog arhitektonskog kvaliteta, su dodavani tokom dugog istorijskog razdoblja.

Arhitektonski stil severu okrenutog Honša i zapadno okrenutih zgrada svetilišta Seša Marodo-Džindža, povezanih Kajrom (natkrivenim hodnikom), bio je pod uticajem stila plemićkih stambenih kuća razdoblja Hejan. Frontalnim pogledom na zgrade, od Otori u prvom planu na planinu u pozadini, svetilište podseća na sklopne japanske paravane. Delikatni oblici zgrada odslikani crveno ispred tamno zelene planine stvorili su markantan sklop oštrih kontrasta boja i volumena.

Dramatična vrata, ili tori, svetilišta Icukušima su jedna od najpopularnijih turističkih atrakcija Japana, ali i najprepoznatljiviji i najslavniji deo svetilišta. Iako su izvorno izgrađena na ovom mestu 1168, trenutna datiraju iz 1875. godine. Sagrađena su od otpornog kamfor drveta, 16 metara visoka i s četiri noge kako bi bila stabilnija.

Kao i mnoga druga šintoistička svetilišta u koje su ugrađene budističke građevine, svetilište Icukušima je izgubilo mnoge od njih odbijanjem budizma nakon Meidži obnove i ujedinjenja Japana, 1868. godine. Retka preživela na okolnim brdima kao šintoistički spomenici, smatraju se neophodnima za istoriju svetilišta.

Reference[уреди]

  1. ^ Nussbaum, Louis-Frédéric (2005). "Itsukushima-jinja" in Japan Encyclopedia, p. 407.
  2. ^ Šintoističko svetilište Icukušima na UNESCO-vim službenim stranicama (на језику: енглески) Preuzeto 13. rujna 2011.
  3. ^ Victor W. Turner, The Ritual Process: Structure and Anti-structure, 1969., Chicago: Aldine Pub.
  4. ^ Penelope Mason, članak Itsukushima Shinto Shrine, u djelu: Donald Dimwiddle, History of Japanese Art 2004., 2. izdanje

Spoljašnje veze[уреди]

Координате: 34°17′45″N 132°19′11″E / 34.29583° СГШ; 132.31972° ИГД / 34.29583; 132.31972