Krešimir Baranović

S Vikipedije, slobodne enciklopedije
Krešimir Baranović
Krešimir Baranović.jpg
Datum rođenja(1894-08-25)25. avgust 1894.
Mesto rođenjaŠibenik
 Austrougarska
Datum smrti17. septembar 1975.(1975-09-17) (81 god.)
Mesto smrtiBeograd
 SFR Jugoslavija

Krešimir Baranović (Šibenik, 25. juna 1894Beograd, 17. novembra 1975) je bio jugoslovenski i hrvatski kompozitor i dirigent.

Biografija[uredi | uredi izvor]

U Zagrebu uči teoretske predmete, klavir i obou, da bi, nakon mature, upisao kompoziciju na Muzičkoj akademiji u Beču (1912—1914). Godine 1915. postaje dirigent u Zagrebačkoj operi, gde ostaje sve do 1927, kada prelazi na istu dužnost u Beograd, da bi tokom 1927. i 1928. gostovao s baletskom trupom Ane Pavlovne u Nemačkoj, Holandiji, Švajcarskoj i Italiji. U Zagreb se vraća 1928. godine na staro mesto, gde ostaje sve do 1943. godine, kada preuzima vođenje Radio-orkestra u Bratislavi (Slovačka), gde je imenovan i za direktora Opere (1945—1946). Nakon toga postaje profesor Muzičke akademije, dirigent Opere i direktor Filharmonije u Beogradu do 1964. godine.

Kao stvaralac, Baranović je jedna od najmarkantnijih ličnosti nacionalnog smera druge polovine 20. veka hrvatske i jugoslovenske muzike. S posebnim afinitetom prema ruskoj muzici, što se ogledalo i u njegovim kompozicijama. Nadovezuje se na ranog Stravinskog (Petruška) oslanjajući se i na narodni melos, stvara vlastiti muzički jezik, čije bogatstvo crpi i iz svog majstorskog poznavanja orkestra.

Kao prvenstveno operski dirigent, on daje svoje najbolje stranice u scenskim i vokalno-instrumentalnim delima, a svojim delom Licitarsko srce otpočinje novu epohu u razvoju savremenog baleta u Jugoslaviji.

Kompozicije[uredi | uredi izvor]

Vokalne kompozicije[uredi | uredi izvor]

  • Z mojih bregov (Fran Galović) za bariton i orkestar (1927)
  • Moj grad (Vinko Nikolić) za glas i orkestar (1943)
  • Iz osame (Krešimir Baranović) za glas i orkestar (1944)
  • Pan (Miroslav Krleža), simfonijska pesma za recitatora, soliste, mešoviti hor i orkestar (1957)
  • Goran (Ivan Goran Kovačić), kantata za recitatora, soliste i orkestar (1960)
  • Oblaci (Dobrica Cesarić) za mecosopran i orkestar (1963)
  • Šume, šume (više hrvatskih pesnika), kantata za mešoviti hor i orkestar (1967)
  • Na moru (Gustav Krklec) za bariton i orkestar (1973)

Scenske kompozicije[uredi | uredi izvor]

  • Licitarsko srce (Krešimir Baranović), balet (1924, Zagreb)
  • Cvijeće male Ide (Margareta Froman, prema Hansu Kristianu Andersenu), balet (1925, Zagreb)
  • Striženo-košeno (Gustav Krklec), komična opera (1932, Zagreb)
  • Imbrek z nosom (Krešimir Baranović), balet (1935, Zagreb)
  • Nevjesta od Cetinjgrada (Marko Fotez, prema Turci idu Augusta Šenoe), komična opera (1942; 1951, Beograd)
  • Kineska prića (Dimitrije Parlić, prema Der Kreidekreis Klabunda), balet (1955, Beograd)
  • scenska muzika za Tirena (Marin Držić), Dundo Maroje (Marin Držić), Antigona (Sofokle) i Henri IV (Šekspir)

Instrumentalne kompozicije[uredi | uredi izvor]

  • koncertna uvertira (1916)
  • simfonijski skerco (1921)
  • Svatovac za orkestar (1922)
  • gudački kvartet (1924)
  • Poema Balkan za orkestar (1926)
  • svita iz baleta Licitarsko srce za orkestar (1927)
  • simfonijeta u Es Duru (1939)
  • Pesma guslara, rapsodija za orkestar (1945)
  • simfonijeta za gudački orkestar (1952), obrađena za gudački kvartet 1924.
  • koncert za rog i orkestar (1973)

Galerija[uredi | uredi izvor]

Spoljašnje veze[uredi | uredi izvor]