Nordijski savet

Из Википедије, слободне енциклопедије

Zastava Nordijskog saveta
Zastava Nordijskog saveta
Članice Nordijskog saveta
Članice Nordijskog saveta

5 članica  Danska
 Finska
 Island
 Norveška
 Švedska
3 teritorije  Olandska ostrva
 Farska ostrva
 Grenland
Radni jezici Danski
Norveški
Švedski
Sedište Kopenhagen
Nordijski savet:

Osnovano
Predsednik
Generalni Sekretar


1952
Michael Tetzschner
Britt Bohlin

Nordijski savet ministara

Osnovano
Predsedništvo ministara Nordijskog Saveta
Generalni sekretar


1971
 Norveška

Dagfin Hoybraten

Veličina
 - Članice
 - Sa Grenlandom
19
1 E12 m2|1,318,412 km2
1 E12 m2|3,493,000 km2 (7)1
Stanovništvo
 - Ukupno
 - Gustina
45
24,299,610
18.7/km2 (6.9/km2)1
Valute Danska kruna
Norveška kruna
Islandska kruna
Švedska kruna
Evro
Vremenska zona UTC 0 to +2 (-3)1
1 uključujući Grenland
Veb stranica www.norden.org

Nordijski savet i Nordijski savet ministara je kooperativni forum parlamenata i vlada Nordijskih zemalja. Osnovan je posle Drugog svetskog rata i prve odluke saveta su donete 1952. o zajedničkom tržištu, socijalnom osiguranju i slobodnom kretanju ljudi bez pasoša za građane zemalja članica.

Članice[уреди]

Države:

Autonomne regije:

Države posmatrači:

Organizacija[уреди]

Nordijski Savet i Nordijski Savet ministara imaju sedište u Kopenhagenu i u drugim gradovima članica, kao i u okolnim zemljama.[тражи се извор од 08. 2011.] Savet nema nikakvu samostalnu moć, ali odluke saveta se mogu poslati na nacionalne parlamente na usvajanje. Iako su neke članice u NATO savezu (Danska, Island i Norveška), Finska i Švedska su neutralne, zbog čega Nordijski savet nije uključen u vojne akcije i vojne organizacije.

Danski, norveški i švedski su jezici koji se koriste kao radni jezici u organizaciji.

Nordijski Savet ima cilj uspostavljanja međuparlamentarne saradnje, dok Nordijski Savet ministara, osnovan 1971, ima ulogu međudržavne saradnje.

Istorija[уреди]

1960ih postojali su planovi da se Nordijski Savet razvije kao Evropska Ekonomnska Zajednica. Doneta je odluka o osnivanju nove organizacije NorkEk sa sedištem u Malmeu. Takvu odluku nije ratifikovala jedino Finska, zbog svog specijalnog odnosa sa SSSR-om. Bez Finske, ideja je odbačena, posle čega su Danska i Norveška odlučili da pristupe EEZ-u. Danska je postala članica EEZ-a 1973, iste godine kada je Norveška odbacila predlog na referendumu. Švedska tada nije podnela zahtev za članstvo, zbog svoje politike neutralnosti. Grenland je kasnije izašao iz EEZ-a 1985. odlukom na referendumu.

Švedska i Finska postale su članice Evropske Unije 1995. U Norveškoj je referendumom odlučeno da se ne pristupi Evropskoj Uniji. Stanovnici Farskih Ostrva su i dalje u velikom broju protiv članstva u EU, a novije ankete na Islandu pokazuju da Islanđani većinom žele da pristupe Uniji.

Vidi još[уреди]

Spoljašnje veze[уреди]