Istorija Švedske

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu

Švedska je do 1164. bila paganska zemlja. Te godine je pokrštena, te je i dobila svoju biskupiju, nakon što su nemački misionari ubedili kralja da prihvati hrišćanstvo. Tako je grad Upsala, do tada centar nordijskog paganizma sa glavnim Upsalskim hramom, postao centar katoličke biskupije.

Do 1520. godine bila je u sastavu Danske. Godine 1520. švedski kralj Gustav Vaz je podigao ustanak i uspešno porazio Dansku. Šveđani su zatim počeli da se bore protiv dominacije Hanza lige nad baltičkom regijom. Iako je Švedska bila slabo naseljena, imala je snažnu Vladu, a trgovina sa Engleskom i Holandijom se razvijala. Šveđani su se borili u Estoniji, i konačno osvojili tu zemlju do 1582. godine.

U kasnijim pohodima osvojili su Kareliju, istočno od Finske i Laponije na severu. Gustav II Adolf rođen je 1594. godine i postao kralj Švedske 1611. kada mu je bilo 17 godina. Bio je jedan od najznačajnijih švedskih kraljeva. Kao pobožan i obrazovan protestant, govorio je mnoge jezike. Obnovio je švedske gradove, a industrija je cvetala. Švedske snage brojale su samo 40 000 vojnika, ali Gustav je od njih napravio najbolju armiju u Evropi. Do 1629. pobedio je armije Danske, Rusije i Poljske, čime je Švedska postala vodeća sila severne Evrope. U njegovo vreme vodio se Tridesetogodišnji rat.

Švedska je po državnom uređenju ustavna monarhija, na njenom čelu je kralj Karl XVI Gustaf od 1973. godine.