Teofan Zatvornik
Teofan Zatvornik | |
---|---|
![]() Teofan Zatvornik | |
Lični podaci | |
Datum rođenja | 10. januar 1815. |
Datum smrti | 6. januar 1894.78 god.) ( |
Teofan Zatvornik Višinski, rođen kao Georgije Vasiljevič Govorov (rus. Феофан Затворник;) je ruski svetitelj, episkop, teolog i književnik.
Rođen je 1815. godine u selu Černovskoje, u Orlovskoj guberniji, u Ruskoj Imperiji. Na krštenju je dobio ime Georgije. 1841. godine se zamonašio i postao jeromonah. Iste godine završava Kijevsku duhovnu akademije sa stepenom magistra. Ubrzo je izabran za rektora Kijevo-sofijevske duhovne škole.
1844. godine izabran je za predavača na Peterburškoj duhovnoj akademiji, gde predaje moralno i pastirsko bogoslovlje. 1845. godine je postavljen za pomoćnika inspektora Peterburške duhovne akademije, a tokom 1846. godini vrši i dužnost inspektora Akademije.
1847. godine po sopstvenoj želji postaje član Duhovne misije u Jerusalimu, koju u to vreme predvodi arhimandrit Porfirije Uspenski, veliki poznavalac Istoka i istaknuti crkveni arheolog. Za vreme šestogodišnjeg boravka, jeromonah Teofan revnosno posećuje drevne monaške obitelji i iščitava stare hrišćanske rukopise, naročito one u kojima su bila izložena žitija Svetitelja i ustavi drevnog monaškog življenja. Uz to, sreće se i vodi duhovne razgovore sa velikim podvižnicima, naročito tokom svojih boravaka na Svetoj gori.
1854. se vraća u Rusiju, zajedno sa Ruskom duhovnom misijom koja je, zbog Krimskog rata povučena.
1855. godine postavljen je za arhimandrita i izabran za profesora na katedri za kanonsko pravo na Peterburškoj duhovnoj akademiji, a ubrzo i za rektora Olonecke duhovne seminarije.
1856. godine postavljen je za starešinu crkve pri Ruskom poslanstvu u Carigradu, gde je bio do 1857. godine kada se vraća u Rusiju gde je postavljen za rektora Peterburške duhovne akademije.
1859. godine arhimandrit Teofan je izabran za episkopa tambovskog i šackog. Kao episkop te eparhije on četiri godine neumorno poučava pastvu jednostavnim i snažnim propovedima koje je kasnije objavio. Tamo otvara mnoge crkveno-parohijske i druge škole, i pokreće izlaženje eparhijkog časopisa. Od posebne važnosti je njegov bogoslovski rad „Pisma o hrišćanskom životu“.
1863. godine Sinod Ruske Crkve donosi odluku da Tefonu poveri eparhiju Vladimirsku.
1866. godine Teofan se povukao u Višinsku pustinju gde je proveo ostatak života u postu i molitvi. Udubljujući se sve više u tajnu pustinjačkog podvižvištva, episkop Teofan 1872. godine počinje da živi zatvorničkim životom. Prekida kontakte sa ljudima i prestaje da odlazi u manastirski hram na bogosluženja, zatvorivši se u posebni kutak pustinjskih obitavališta, zbog čega je i nazvan Zatvornik.
Živeći podvižnički i zatvornički, piše mnoga pisma - odgovore onima koji su mu se obraćali, tražeći od njega duhovnu utehu, pomoć i pouku, što on shvata posebnom vrstom služenja Crkvi Božjoj i narodu hrišćanskom.
Istakao se i kao vrstan prevodilac svetootačkih tekstova. Najpoznatiji je njegov prevod „Dobrotoljublja“, knjige koja sadrži najviša učenja o duhovnom životu iz pera osnivača i velikih učitelja hrišćanskog asketizma.
Umro je 1894. godine na dan Krštenja Gospodnjeg - dan praznika hrama koji je podigao u svojoj keliji.
Spoljašnje veze
[uredi | uredi izvor]- SVETI TEOFAN ZATVORNIK, PUT KA SPASENjU
- Sveti Teofan Zatvornik - O obavezama muža i žene
- Sveti Teofan Zatvornik - Bibliografija
- Sveti Teofan Zatvornik - Crkveni Kalendar
- Letopis života i dela Svetog Teofana Zatvornika (SPC, 15. avgust 2023)
Napomena: Ovaj članak, ili jedan njegov deo, izvorno je preuzet iz Ohridskog prologa Nikolaja Velimirovića.