Dionisije Milivojević

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Dionisije
(Milivojević)
Vladika Dionisije (Milivojević).jpg
Osnovni podaci
Pomjesna crkvaSrpska pravoslavna crkva
EparhijaEparhija američko-kanadska
Arhijerejski činepiskop
Titulaepiskop američko-kanadski
SjedišteManastir Nova Gračanica
Godine službe1939—1964
PrethodnikIrinej Đorđević
NasljednikIrinej Kovačević
PrethodnikPatrijarh srpski Varnava
NasljednikLongin Krčo
Lični podaci
Svetovno imeDragoljub Milivojević
Datum rođenja(1898-07-13)13. jul 1898.
Mjesto rođenjaRabrovac, kod Smederevske Palanke
Kraljevina Srbija
Datum smrti15. maj 1979.(1979-05-15) (80 god.)
Mjesto smrtiManastir Svetog Save u Libertivilu
SAD

Dionisije (svetovno Dragoljub Milivojević; Rabrovac, 13. jul 1898Manastir Svetog Save u Libertivilu, 15. maj 1979) bio je episkop američko-kanadski.

Nakon raščinjenja osnovao je slobodnu Eparhiju za Ameriku i Kanadu, Eparhiju za Australiju i Novi Zeland i Eparhiju za zapadnu Evropu.

Istorija[uredi]

Mladost i bogomoljački pokret[uredi]

Rođen je 13/26. jula 1898. u selu Rabrovcu kod Smederevske Palanke. Posle završene gimnazije i velike mature upisuje studije na Pravnom fakultetu Beogradskog univerziteta, da bi posle dve godine upisao studije na Bogoslovskom fakultetu, na kojem je i diplomirao. U mladosti je prihvatao milenarističko učenje[1] i bio jedan od vođa bogomoljačkog pokreta. Po završetku studija stupa u brak, međutim, ubrzo mu umire supruga i ostaje udovac. Potom odlazi na Svetu goru, u manastir Hilandar, gde prima monaški postrig i dobija monaško ime Dionisije. Do izbora za vikarnog episkopa bio je starešina manastira, profesor bogoslovije u Sremskim Karlovcima i upravitelj Monaške škole u manastiru Dečanima. Istovremeno je bio veoma aktivan u bogomoljačkom pokretu, u koji se uključio još od svojih studenskih dana. Uređivao je bogomoljački list Hrišćanska zajednica, sve do 1933. godine.

Izabran je za Episkopa moravičkog i vikara patrijarha Gavrila 1938. godine i hirotonisan avgusta iste godine u beogradskoj Sabornoj crkvi. Krajem 1939. godine je izabran za Episkopa američko-kanadskog.

Boravak u SAD[uredi]

Grob (u pozadini) episkopa Dionisija

Upravu Eparhije američko-kanadske je preuzeo 15. aprila 1940. godine, uoči izbijanja Drugog svetskog rata.

Svoj rad u Eparhiji američko-kanadskoj episkop Dionisije je počeo od manastira Svetog Save u Libertivilu. Najpre je premestio sedište Eparhije iz Čikaga u manastir Svetog Save u Libertivilu, a zatim je izvršio njegovo potpuno renoviranje. U toku 1941/43, godine uvećao je manastirsko imanje za 73 akra. Na Šejdlandu u Pensilvaniji, 1950. godine je kupio farmu od 1400 akara sa zgradama za smeštaj ostarelih lica i za dečije letovalište; a u Džeksonu, Kalifornija, dokupio je 173 akara zemlje. Organizovao je veći broj parohija i crkveno-školskih opština. Svakako, među najznačajnije poduhvate koje je episkop Dionisije preduzeo kao Episkop američko-kanadski, jeste njegov rad na dovođenju i zbrinjavanju Srba iz zarobljeničkih logora Nemačke, Italije i Austrije, po završetku Drugog svetskog rata. Prema evidenciji, 16.000 Srba dovedeno je u Ameriku i Kanadu na osnovu garantnih pisama koje je episkop Dionisije potpisao i oko 30 pismenih izjava za sveštenike koji su došli u Ameriku i Kanadu, kojima je obezbedio parohije.

Da bi upoznao svetsku javnost sa stradanjima srpskog naroda za vreme Drugog svetskog rata, napisao je knjigu na engleskom jeziku: Mučeništvo srpskog naroda.

Raskol[uredi]

Do početka 1960-ih stav Srpske pravoslavne crkve prema komunističkim vlastima je bio izvor stalnih napetosti između episkopa Dionisija i patrijarha Germana. Kao i sve crkve u komunističkim zemljama, i SPC je morala da nađe modus vivendi sa državom da bi obezbedila svoj rad. Sveštenici iz dijaspore su napadali sveštenike u zemlji da su se prelako predali.[2]

Dionisije je 1953. upoznao Radmilu Milentijević. Dozvolio joj je da stanuje u crkvenim prostorijama i poklanjao joj je skupe darove. Zbog toga se pričalo da je ona episkopova ljubavnica i tek nakon skandala koji je izbio 1961. Radmila je otišla iz Čikaga.[3]

Zbog stvaranja raskola u Srpskoj pravoslavnoj crkvi u Americi, raščinjen je od strane Svetog arhijerejskog sabora 1964. godine.[3] Raščinjeni episkop Dionisije je odbio da prihvati odluku Sabora i najavio je osnivanje svoje odmetnute crkve koja je odbila da prizna legitimitet patrijarha Germana.[3] U Australiji je sazvao Prvi crkveno-narodni sabor u Melburnu, 31. oktobra 1964. godine, na kome je osnovana Slobodna srpska pravoslavna crkva, Eparhija za Australiju i Novi Zeland.

Preminuo je 15. maja 1979. u manastiru Sv. Save u Libertivilu i sahranjen pored manastirske crkve.

Vidi još[uredi]

Reference[uredi]

  1. ^ Aleksov, Bojan (2006). Religious Dissent Between the Modern and the National: Nazarenes in Hungary and Serbia 1850-1914. Otto Harrassowitz Verlag. str. 160—. ISBN 978-3-447-05397-6. 
  2. ^ Hockenos 2003, str. 121–122.
  3. 3,0 3,1 3,2 Hockenos 2003, str. 122.

Literatura[uredi]

Spoljašnje veze[uredi]