Nacionalni identitet

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu

Nacionalni identitet je lični identitet ili osećaj pripadnosti naciji ili državi.[1] Iz ugla etničkog nacionalizma, nacionalni identitet podrazumava pripadnost određenoj etničkoj naciji, koja okuplja sve svoje pripadnike, bez obzira na teritorijalno-političku podeljenost ili državljanstvo (na primer, nacionani identitet Srba). Na drugoj strani, nacionalni identitet se javlja i kao osećaj pripadnosti određenoj političkoj naciji, koja okuplja sve stanovnike neke države, bez obzira na njihovu etničku pripadnost (na primer, zajednički nacionani identitet Australijanaca kao državljana Australije).

U procesu izgradnje nacionalnog identiteta u savremenim nacionalnim državama koje su nastajale putem ujedinjavanja više regionalnih političkih entiteta (na primer, ujedinjenje Italije ili Nemačke u 19. veku), vršena je identitetska nacionalizacija odnosno identitetsko oblikovanje zajedničke nacionalne pripadnosti putem izgradnje jedinstvene (italijanske ili nemačke) nacionalnosti. Proces suprotan izgradnji nacionalnog identiteta je razgradnja ili gubljenje nacionalnog identiteta, odnosno identitetska denacionalizacija.

Nacionalni identitet većine građana jedne države ili pripadnika jedne nacije teži da se ojača kada je zemlja ili narod vojno ugrožen. Primer je razvoj tajvanskog identiteta, koji je ojačao pošto je Republika Kina međunarodno postala poznata kao Tajvan pošto su izgubili status člana UN-a a naročito u kasnim 1990-im, kada je postalo jasno da je „Kina“ (Narodna Republika Kina) preti Tajvanu vojno. Danas, i pored toga što se oni nazivaju Kinezima, sve češće se identifikuju kao tajvanci.

Postoje slučajevi kada se nacionalni identitet suprotstavlja civilnom identitetu osobe. Na primer, mnogi izraelski Arapi se povezuju ili su povezani sa arapskim ili palestinskim nacionalnim identitetom, dok su istovremeno građani države Izrael, koji je u sukobu sa Palestincima i sa mnogim arapskim zemljama.

Takođe, postoje slučajevi u kojima nacionalni identitet određene grupe je ugnjetavan od strane vlade u zemlji gde grupa živi. Najevidentniji je u Albaniji sa komunističkom vladom. Tokom ovog perioda bilo je kažnjivo da pripadnici nacionalne manjine daju deci daju nacionalna imena ili da govore svoj jezik.

Pozitivno izražavanje nacionalnog identiteta je rodoljublje ili patriotizam, a negativan je šovinizam.

Vidi još[uredi]

Reference[uredi]

Literatura[uredi]