Nobelova nagrada za fiziku

Spisak dobitnika Nobelove nagrade za fiziku od 1901. do danas. Do 2007. je 181 nagradu dobilo 180 osoba (Džon Bardin je jedini dvostruki dobitnik).

Vidi takođe Spisak Nobelovaca.

1900-te - 1910-e - 1920-e - 1930-e - 1940-e - 1950-e - 1960-e - 1970-e - 1980-e - 1990-e - 2000-te - 2010-e

1900-te

Nobelova nagrada za fiziku, 1900-te

Godina	Ime	Oblast
1901.	Vilhelm Konrad Rentgen	„u znak priznanja za izuzetan doprinos koji je dao pronalaskom izvanrednih Х-zraka“ Vidi: Rendgenski zraci
1902.	Hendrik Anton Lorenc i Piter Zeman	„za otkriće uticaja magnetizma na pojave u vezi sa zračenjem“
1903.	Antoan Anri Bekerel	„za otkriće spontane radioaktivnosti“
	Pjer i Marija Kiri	„za istraživanja radijacionih pojava koje je otkrio profesor Henri Bekerel“
1904.	Džon Vilijam Strat, 3. baron Rejli (John William Strutt, 3rd Baron Rayleigh)	„za istraživanje gustina najvažnijih gasova i za otkriće argona“
1905.	Filip Eduard Anton fon Lenard	„za istraživanje katodnih zraka“
1906.	Ser Džozef Džon Tomson	„za teorijska i eksperimentalna istraživanja provođenja elektriciteta kroz gasove“
1907.	Albert Abraham Majklson	„za precizne optičke instrumente i spektroskopske i metrološke nalaze koji su dobijeni pomoću njih“
1908.	Gabrijel Lipman	„za metodu fotografskog reprodukovanja boja zasnovanu na pojavi interferencije“
1909.	Guljelmo Markoni i Karl Ferdinand Braun	„za doprinos razvoju bežične telegrafije“

1910-e

Nobelova nagrada za fiziku, 1910-te

Godina	Ime	Oblast
1910.	Johan Diderik van der Vals	„za rad na jednačini stanja za gasove i tečnosti“
1911.	Vilhelm Vin	„za otkrića u vezi sa zakonima zračenja toplote“
1912.	Nils Gustav Dalen	„za izum automatskih regulatora koji se koriste u sabiračima plina za osvetljavanje svetionika i plovaka“
1913.	Hajke Kamerling-Ones	„za istraživanja na svojstvima materije na niskim temperaturama koja su dovela do proizvodnje tečnog helijuma“
1914.	Maks fon Laue	„za otkriće difrakcije X-zraka na kristalima“
1915.	Ser Vilijam Henri Brag i Vilijam Lorens Brag	„za analizu kristalne strukture pomoću X zraka“
1916.		(Nagrada nije dodeljena.)
1917.	Čarls Glaver Barkli	„za otkriće karakterističnog rentgenskog zračenja elemenata“
1918.	Maks Plank	„za otkriće kvanta energije“
1919.	Johanes Štark	„za otkriće Doplerovog efekta u kanalnim zracima i cepanja spektralnih linija u električnom polju (Štarkov efekat)“

1920-e

Nobelova nagrada za fiziku, 1920-te

Godina	Ime	Oblast
1920.	Šarl Eduar Gijom	„kao priznanje za rad koji je doveo do preciznih merenja u fizici otkrićem anomalija u nikl-čeličnim legurama“
1921.	Albert Ajnštajn	„za zasluge u teorijskoj fizici, i posebno za otkriće zakona fotoelektričnog efekta“
1922.	Nils Bor	„za ispitivanje strukture atoma i zračenja koje od njih potiče“
1923.	Robert Miliken	„za rad na elementarnom naelektrisanju i fotoelektričnom efektu“
1924.	Karl Mane Georg Zigban	„za otkrića i istraživanja u oblasti spektroskopije h-zraka“
1925.	Džejms Frank i Gustav Ludvig Herc	„za otkriće zakonitosti pri sudaru elektrona i atoma“
1926.	Žan Batist Peren	„za istraživanje diskontinualne strukture materije, a naročito za otkriće sedimetacione ravnoteže“
1927.	Artur Kompton	„za otkriće efekta koji nosi njegovo ime“ Vidi:Komptonov efekat
	Čarls Tomson Ris Vilson	„za otkriće metode koja čini vidljivim putanje naeletrisanih čestica kondenzovanjem pare“
1928.	Oven Vilans Ričardson	„za rad na termioničkom fenomenu i posebno za otkriće zakona koji je dobio ime po njemu“
1929.	Luj de Brolj	„za otkriće talasne prirode elektrona“

1930-e

Nobelova nagrada za fiziku, 1930te

Godina	Ime	Oblast
1930.	Ser Čandrasekara Venkata Raman	„za radove o rasejanju svetlosti i za otkriće efekta koji nosi njegovo ime“
1931.		Nagrada nije dodeljena.
1932.	Verner Hajzenberg	„za stvaranje kvantne mehanike, čija je primena, inter alia, dovela do otkrića alotropskih oblika vodonika“
1933.	Ervin Šredinger i Pol Dirak	„za otkriće novih produktivnih oblika atomske teorije“
1934.		Nagrada nije dodeljena.
1935.	Džejms Čedvik	„za otkriće neutrona“
1936.	Viktor Franc Hes	„za otkriće kosmičkih zraka“
	Karl Dejvid Anderson	„za otkriće pozitrona“
1937.	Klinton Džozef Dejvison and Ser Džordž Padžet Tomson	„za eksperimentalni pronalazak difrakcije elektrona na kristalima“
1938.	Enriko Fermi	„za demonstraciju postojanja novih radioaktivnih elemenata stvorenih neutronskim ozračivanjem, i za srodna otkrića nuklearnih reakcija izazvanih sporim neutronima“
1939.	Ernest Orlando Lorens	„za pronalazak i razvoj ciklotrona i za rezultate postignute uz njegovu pomoć, posebno u vezi sa veštačkim radioaktivnim elementima“

1940-e

Nobelova nagrada za fiziku, 1940-te

Godina	Ime	Oblast
1940.		Nagrada nije dodeljivana.
1941.
1942.
1943.	Oto Štern	„za doprinos razvoju metode molekulskih snopova i otkriće magnetnog momenta protona“
1944.	Isidor Rabi	„za rezonantnu metodu snimanja magnetnih osobina atomskih jezgara“
1945.	Volfgang Pauli	„za otkriće principa isključenja poznatog kao Paulijev princip“
1946.	Persi Vilijams Bridžman	„za otkriće aparata koji proizvodi ekstremno visoke pritiske i za otkrića na polju fizike visokih pritisaka“
1947.	Ser Edvard Viktor Eplton	„za istraživanja fizike gornje atmosfere, posebno za otkriće tzv. Apltonovog sloja“
1948.	Patrik Mejnard Stjuart Bleket	„za razvoj Vilsonove metode maglene komore, i otkrića u vezi sa njenom primenom u oblasti nukelarne fizike i kosmičkog zračenja“
1949.	Hideki Jukava (湯川 秀樹)	„za predviđanje postojanja mezona na osnovu teorijske analize nuklearnih sila“

1950-te

Nobelova nagrada za fiziku, 1950-te

Godina	Ime	Oblast
1950.	Sesil Frenk Pauel	„za razvoj fotografske metode proučavanja nuklearnih procesa i otkrića u vezi mezona ostvarena pomoću ove metode“
1951.	Ser Džon Daglas Kokroft i Ernest Tomas Sinton Volton	„za pionirski rad na polju transmutacije atomskog jezgra putem veštački ubrzanih atomskih čestica“
1952.	Feliks Bloh i Edvard Mils Persel	„za razvoj novih metoda za nuklearno magnetna precizna merenja i pronalaske u vezi sa njima“
1953.	Frederik Cernike	„za prikaz metode faznog kontrasta, naročito za izum fazno kontrastnog mikroskopa“
1954.	Maks Born	„za fundamentalna istraživanja u kvantnoj mehanici, posebno za statističko tumačenje talasne funkcije“
	Valter Bote	„za koincidentnu metodu i otkrića koja iz nje proizilaze“
1955.	Vilis Judžin Lam	„za otkrića u vezi sa finom strukturom spektra vodonika“
	Polikarp Kuš	„za precizno određivanje magnetnog momenta elektrona“
1956.	Vilijam Bredford Šokli, Džon Bardin i Volter Hauser Braten	„za istraživanja poluprovodnika i pronalazak tranzistorskog efekta“
1957.	Čen Ning Jang i Cung-Dao Li	„za istraživanje u oblasti takozvnih paritetnih zakona koja su dovela do značajnih otkrića u vezi elementarnih čestica“
1958.	Pavel Aleksejevič Čerenkov, Ilja Mihajlovič Frank i Igor Jevgenijevič Tam	„za otkriće i objašnjenje Čerenkovljevog efekta“
1959.	Emilio Đino Segre i Oven Čejmberlen	„za otkriće antiprotona“

1960-e

Nobelova nagrada za fiziku, 1960-te

Godina	Ime	Oblast
1960.	Donald Artur Glejzer	„za pronalazak mehuraste komore“
1961.	Robert Hofstater	„za pionirska ispitivanja rasejanja elektrona na atomskim jezgrima i za tako postignuta otkrića u vezi sa strukturom nukleona“
	Rudolf Ludvig Mesbauer	„za istraživanja rezonantne apsorpcije gama zračenja i otkriće efekta koji nose njegovo ime“ Vidi:Mesbauerov efekat
1962.	Lav Davidovič Landau	„za pionirske teorije u oblasti kondenzovane materije, naročito tečnog helijuma“
1963.	Judžin Pol Vigner	„za doprinos teoriji atomskog jezgra i elementarnih čestica, posebno za otkriće i primenu osnovnih principa simetrije“
	Marija Gepert-Majer i J. Hans D. Jensen	„za otkrića koja se odnose na strukturu nuklearnih ljuski“
1964.	Čarls Hard Tauns, Nikolaj Genadijevič Basov i Aleksandar Mihajlovič Prohorov	„za fundamentalna istražvinja na polju kvantne elektronike, što je dovelo do konstrukcije oscilatora i pojačivača zasnovanih na maser-laser principu“
1965.	Sin-Itiro Tomonaga (朝永 振一郎), Džulijan Švinger, i Ričard Fejnman	„za fundamentalna istraživanja u kvantnoj elektrodinamici, što je ostavilo dalekosežni značaj na fiziku elementarnih čestica“
1966.	Alfred Kasler	„za otkriće i razvoj optičkih metoda za proučavanje Hercovih rezonanci u atomima“
1967.	Hans Albrekt Bete	„za doprinos teoriji nuklearnih reakcija, naročito otkrićima koja se tiču stvaranja energije u zvezdama“
1968.	Luis Volter Alvarez	„za presudan doprinos fizici elementarnih čestica, a posebno za otkriće velikog broja rezonantnih stanja, što je ostvario pronalaskom tehnike korišćenja vodonične mehuraste komore i analize podataka“
1969.	Mari Gel-Man	„za doprinose i otkrića koja se tiču klasifikacije elementarnih čestica i njihovih interakcija“

1970-te

Nobelova nagrada za fiziku, 1970-te

Godina	Ime	Oblast
1970.	Hans Olaf Gesta Alfven	„za fundamentalni rad i otkrića u magnetnoj hidrodinamici što je omogućilo ogromnu primenu raznih oblasti fizike plazme“
	Luj Ežen Feliks Nel	„za fundamentalni rad i otkrića koja se tiču antiferomagnetizma i feromatgnetizma, što je dovelo do važnih primena u fizici čvrstog stanja“
1971.	Denis Gabor	„za pronalazak i razvoj holografske metode“
1972.	Džon Bardin, Lion Nil Kuper i Džon Robert Šrifer	„za zajednični razvoj teorije superprovodnika, poznatijoj kao BCS-teorija“
1973.	Leo Esaki (江崎 玲於奈) and Ivar Giaever	„za eksperimentalna otkrića u oblasti tunel-efekta kod poluprovodnika i superprovodnika, respektivno“
	Brajan Dejvid Džozefson	„za teorijska predviđanja svojtava superstrujanja kroz tunelsku barijeru, poznatog kao Džozefsonov efekat“
1974.	Ser Martin Rajl and Entoni Hjuiš	„za pionirska istaživanja u radio astronomije: Rajlu za otkrića i zapažanja u tehnici, a Hjuišu za odlučujuću ulogu u otkriću pulsara“
1975.	Oge Nils Bor, Ben Roj Motelson i Leo Džejms Rejnvoter	„za oktriće povezanosti između zajedničkog i čestičnog kretanja u atomskom jezgru i razvijanju teorije strukture atomskih jezgara baziranih na ovoj zavisnosti“
1976.	Barton Rikter and Semjuel Čao Čung Ting	„za pionirski rad u otkriću teške elementarne čestice nove vrste“ Zapravo: otkriće J/Psi čestice koja je pokazala kvarkovsku strukturu jezgra.
1977.	Filip Voren Anderson, Ser Nevil Frensis Mot i Džon Hasbruk van Vlek	„za fundamentalna teorijska istraživanja elektoničke strukture magnetičkih i neorganizovanih sistema“
1978.	Pjotr Leonidovič Kapica	„za osnovna otkrića i izume u oblasti fizike niske temperature“
	Arno Alan Penzijas i Robert Vudro Vilson	„za pronalazak kosmičkog mikrotalasnog pozadinskog zračenja“
1979.	Šeldon Li Glašou, Abdus Salam, i Stiven Vajnberg	„za doprinos teoriji jedinstvene slabe i elektromagnetske interakcije elementarnih čestica“

1980-e

Nobelova nagrada za fiziku, 1980-te

Godina	Ime	Oblast
1980.	Džejms Kronin i Val Fič	„za otkrića poremećaja fundamentalne simetrije u rapadu neutralnih K-mezona“
1981.	Nikolas Blumbergen i Artur Leonard Šolou	„za doprinos razvoju laserske spektroskopije“
	Kaj Mane Berje Zigban	„za doprinos razvoju elektronskog spektroskopa visoke rezolucije“
1982.	Kenet G. Vilson	„za teoriju kritičnih fenomena u vezi sa faznim prelazima“
1983.	Subramanijan Čandrasekar	„za teorijske koncepte o fizičkim procesima od značaja za strukturu i evoluciju zvezda“
	Vilijam Alfred Fauler	„za teorijska i eksperimentalna učenja o nuklearnim reakcijama od značaja za formiranje hemijskih elemenata u svemiru“
1984.	Karlo Rubija i Simon fan der Mer	„za odlučujući doprinos velikom projektu koji je doveo do otkrića čestica W i Z bozona, prenosioca slabe interakcije“
1985.	Klaus fon Klicing	„za otkriće kvantnog Holovog efekta“
1986.	Ernst Ruska	„za fundamentalno istraživanje u optici elektrona, i dizajn prvog elektronskog mikroskopa“
	Gerd Binig i Hajnrih Rorer	„za dizajn mikroskopa sa tunelskim skeniranjem“
1987.	Johan Georg Bednorc i Karl Aleksander Miler	„za važan proboj u otkriću superprovodnosti u keramičkim materijalima“
1988.	Lion Ledermen, Melvin Švarc i Džek Stajnberger	„za neutrino zrak metodu i demonstraciju dubletske strukture leptona kroz otkriće muon neutrina“
1989.	Norman Foster Remzi	„za otkriće metode odvojenih oscilatornih polja i njenu upotrebu u vodoničnim maserima i drugim atomskim časovnicima“
	Hans Georg Demelt i Volfgang Paul	„za razvoj tehnike jonske zamke“

1990-e

Nobelova nagrada za fiziku, 1990-te

Godina	Ime	Oblast
1990.	Džerom Ajzak Fridman, Henri Vej Kendal, i Ričard Edvard Tejlor	„za pionirska istraživanja dubokog neelastičnog rasejanja elektrona na protonima i vezanim neutronima, što je bilo od suštinskog značaja za razvoj modela kvarka u fizici čestica“
1991.	Pjer-Žil de Žen	„za otkriće primene metoda proučavanja fenomena uređenosti u kompleksnije svrhe, posebno kod tečnih kristala i polimera“
1992.	Žorž Šarpak	„za otkriće i razvoj detektora čestica, a posebno višežične proporcionalne komore“
1993.	Rasel Alan Hals i Džozef Haton Tejlor, mlađi	„za otkriće nove vrste pulsara, što je otvorilo nove mogućnosti za proučavanje gravitacije“
1994.
	Bertram Brokhaus	„za razvoj neutronske spektroskopije“ i „za pionirski doprinos u razvoju neutronskog rasejanja u istraživanju kondenzovane materije“
	Kliford Glenvud Šul	„za razvoj tehnike neutronske difrakcije“ i „za pionirski doprinos u razvoju neutronskog rasejanja u istraživanju kondenzovane materije“
1995.
	Martin Luis Perl	„za otkriće tau leptona“ i „za pionirski eksperimentalni doprinos fizici leptona“
	Frederik Rejns	„za otkriće neutrina“ i „za pionirski eksperimentalni doprinos fizici leptona“
1996.	David Moris Li, Daglas Din Ošerof, i Robert Kolman Ričardson	„za otkriće superfluidnosti u helijumu-3“
1997.	Stiven Ču, Klod Koen-Tanuđi, i Vilijam Danijel Filips	„za razvoj metoda za hlađenje i hvatanje atoma pomoću laserske svetlosti“
1998.	Robert B. Loflin, Horst Ludvig Štermer, i Danijel Či Cui	„za otkriće nove forme kvantnog fluida“
1999.	Gerardus 't Hoft i Martinus J. G. Veltman	„za objašnjenje kvantne strukture elektroslabih interakcija u fizici“

2000-te

Nobelova nagrada za fiziku, 2000-te

Godina	Ime	Oblast
2000.
	Žores Ivanovič Alferov i Herbert Kremer	„za razvoj poluprovodničkih heterostruktura korišćenih u optoelektronici i elektronici velikih brzina“
	Džek Kilbi	„za ulogu u pronalasku integrisanih kola“
2001.	Erik Alin Kornel, Volfgang Keterle, i Karl Vajman	„za postizanje Boze-Ajnštajnove kondenzacije u razređenim gasovima alkalnih atoma, i za rana fundamentalna istraživanja osobina kondenzata“
2002.	Rejmond Dejvis, mlađi i Masatoši Košiba	„za pionirski doprinos astrofizici, posebno za detekciju kosmičkih neutrina“
	Rikardo Đakoni	„za pionirski doprinos astrofizici, koji je doveo do otkrića izvora kosmičkih iks-zraka“
2003.	Aleksej Aleksejevič Abrikosov, Vitalij Ginzburg i Entoni Džejms Leget	„za pionirski doprinos teoriji superprovodnika i superfluida“
2004.	Dejvid Gros, Dejvid Policer i Frenk Vilček	„za otkriće asimptotske slobode u teoriji jakih interakcija“ Vidi:kvark
2005	Roj Dž. Glauber	„za doprinos kvantnoj teoriji optičke koherencije“
	Džon L. Hol i Teodor V. Henš	„za doprinos razvoju precizne spektorskopije bazirane na laseru, uključujući i tehniku optičkog frekventnog češlja“
2006.	Džon Mader i Džordž Smut	„za otkriće anizotropskih osobina i osobina zračenja crnog tela kod kosmičkog mikrotalasnog pozadinskog zračenja“
2007.	Alber Fer i Peter Grinberg	„za otkriće gigantskog magnetootporničkog efekta“
2008.	Joiširo Nambu	„za otkriće mehanizma spontanog narušavanja simetrije u subatomskoj fizici“
	Makoto Kobajaši i Tošihide Maskava	„za otkriće porekla narušene simetrije koja predviđa postojanje najmanje tri familije kvarkova u prirodi“
2009.	Čarls Kao	„za dostignuća na polju brzog prenosa podataka optičkim vlaknima“
	Vilard Bojl i Džordž Smit	„otkriće poluprovodničkih kola osetljivih na svetlost koji se koriste u digitalnim fotoaparatima (CCD čip)“

2010-e

Nobelova nagrada za fiziku, 2010-e

Godina	Ime	Oblast
2010.	Andrej Gejm i Konstantin Novoselov	„zbog revolucionarnih eksperimenata sa dvodimenzionalnim materijalom grafenom“
2011.	Sol Perlmater, Adam Ris i Brajan Šmit	„za otkriće ubrzanog širenja univerzuma posmatranjem udaljenih supernovih“

Spoljašnje veze

Vikimedijina ostava ima još multimedijalnih datoteka vezanih za: Nobelova nagrada za fiziku

• Nobelova Fondacija - oficijelne stranice (izvor svih citata)
• Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku