Latinski jezik
Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
| KNjIŽEVNOST |
| rimska književnost |
| latinski jezik |
| izgovori latinskog jezika |
Latinski jezik (lat. Lingua Latina) indoevropski jezik; pripada kentum-grupi. Njime su govorili Latini, italsko pleme koje je živelo u pokrajini Lacijum, u kojoj se nalazio Rim, a i danas je u upotrebi kod manjeg broja ljudi. Glavne fonetske osobine latinskog jezika su: gubljenje kratkih vokala u srednjim slogovima, monoftongizacija diftonga (incido : caedo), uprošćavanje konsonantskih grupa (locus < stlocus). Morfološke crte: gubljenje duala, optativa (optativ se slio s konjunktivom), aorista i medija. U sintaksi: subordinacija (hipotaksa, tj. podređivanje zavisnih rečenica glavnoj), konsekucija (slaganje) vremena, rečenična intonacija se odlikuje naglašavanjem glagola, koji je stajao obično na kraju rečenice. U leksici ima dosta reči iz ostalih italskih jezika i iz grčkog, zatim etrurskog i keltskog.
U izvornom latinskom jeziku c se izgovaralo kao k (Cicero = Kikero), t kao t (amicitia = amikitia), s — kao s (rosa). Međutim, danas se lat. tekstovi čitaju na različite načine: Cicero se izgovara kao; Cicero, Čičero, Sisero; amicitia — kao: amicicia, amičicia, amisisia; rosa — kao roza itd. Pored književnog latinskog jezika, kojim je napisana bogata lat. književnost, postojao je i narodni govor, tzv. vulgarni latinitet, iz koga su se razvili današnji romanski jezici (italijanski, francuski, španski, portugalski, rumunski jezik, itd.). Jačanjem Rimskog carstva latinski jezik je zauzimao sve veće prostranstvo i postao svetski jezik. I posle pada Rimskog carstva latinski jezik je u srednjem veku i u jednom delu novog veka ostao da živi kao jezik nauke i književnosti.
Sadržaj |
[uredi] Opis latinskog jezika
[uredi] Vidi još
[uredi] Spoljašnje veze
- Latinsko-srpski i Srpsko-latinski rečnik (besplatan za upotrebu).
- Automatizovana morfologija nekih latinskih reči (pylatinam) - dostupne su ćirilična verzija i latinična verzija.
[uredi] Literatura
