Pređi na sadržaj

Miroslav Zotović

S Vikipedije, slobodne enciklopedije
Dr Miroslav Zotović
Bista dr Miroslava Zotovića koja se nalazi u krugu Zavoda za rehabilitaciju "Dr Miroslav Zotović" Banja Luka
Datum rođenja(1900-01-09)9. januar 1900.
Mjesto rođenjaBeogradKraljevina Srbija
Datum smrti17. januar 1969.(1969-01-17) (69 god.)
Mjesto smrtiBeogradSFRJ
Odlikovanja

Miroslav Zotović (Beograd, 9. januar 1900 — Beograd, 17. januar 1969) bio je srpski hirurg. Jedan je od utemeljivača fizikalne medicine i rehabilitacije na prostoru Jugoslavije nakon Drugog svjetskog rata.

Biografija[uredi | uredi izvor]

Miroslav Zotović, sin Ristin, rođen je 1900. u Beogradu. Za vrijeme Prvog svjetskog rata, kao petnaestogodišnjak, sa srpskom vojskom prošao je albansku golgotu. Klasičnu gimnaziju završio je u Beogradu 1919. Studirao je medicinu od 1921. do 1926. u Pragu i Beogradu. Medicinski fakultet završio je u Beogradu 1926.Hirurgiju je specijalizovao od 1927 do 3. septembra 1929. u Frankfurtu na Majni i na Klinici "Propedev" u Beogradu. Govorio je dobro njemački, a služio se italijanskim, ruskim i engleskim jezikom. Bio je oženjen domaćicom Milevom (djev. Ristić), rođenom 1909, sa kojom je stekao sina Boška (1929) i kćerku Ljubicu (1931).[1]

Nakon završetka studija radio je kao aktivni sanitetski oficir i hirurg. Položio je 2. juna 1927. ispit za čin rezervnog sanitetskog poručnika, a kraljevskim ukazom od 18. maja 1929. proizveden je u čin aktivnog sanitetskog poručnika. Bio je kontraktualni sekundarni ljekar Hirurškog odjeljenja Vojne bolnice u Sarajevu (od 23. novembar 1928 do 3. marta 1930) i, kao najmlađi vojni hirurg, šef hirurških odjeljenja vojnih bolnica u Cetinju od 3. marta do 25. novembra 1930 i Ljubljani, od 25. novembra 1930 do 7. marta 1934,, Potiske stalne vojne bolnice i Stalne vojne bolnice u Novom Sadu od 7. marta 1934 do 20. januara 1939, kada je uvažena njegova ostavka na vojnu službu. U čin kapetana I klase unaprijeđen je 11. decembra 1936. Od 1939. do početka 1941. radio je kao ljekar činovnik, hirurg i upravnik bolnice banjalučkog Okružnog ureda za osiguranje radnika u Drvaru, gdje je tada bila velika koncentracija šumskih radnika zaposlenih u "Celulozi" i "Šipadu". Reaktiviran je u vojnu službu Kraljevine Jugoslavije i početkom 1941. postavljen za šefa Hirurškog odjeljenja Vojne bolnice u Novom Sadu. Na ovoj dužnosti je dočekao početak Drugog svjetskog rata.[1]

Zarobljen je od strane italijanske vojske 17. aprila 1941. Od januara 1942. bio je zatočen u više njemačkih logora. Tokom ratnih i zarobljeničkih godina, sticajem okolnosti, obavljajući ljekarsku dužnost, pružio je nesebičnu pomoć mnogim ratnim zarobljenicima, a najviše onima iz SAD, Velike Britanije, Poljske i SSSR-a. Iz tih dana potiču i njegova brojna lična prijateljstva, koja su se nastavila i nakon rata. U zarobljeništvu je ostao do 6. jula 1945.[1]

Po povratku u Jugoslaviju radio je od 10. avgusta 1945. kao socijalni ljekar činovnik - hirurg i šef Stanice za naknadno liječenje povrijeđenih pri filijali Zemaljskog zavoda za socijalno osiguranje u Beogradu, a od 14. juna 1948. kao rukovodilac grupe za stalnu pomoć i traumatologiju u Glavnoj upravi Komiteta za zaštitu narodnog zdravlja Vlade FNRJ u Beogradu. Na inicijativu predsjednika Savjeta za narodno zdravlje i socijalnu politiku Vlade FNRJ dr Pavla Gregorića, koji je bio upoznat sa predratnim radom dr Miroslava Zotovića, formirao je 1948. prvu Traumatološku bolnicu u Beogradu, a od sredine 1949. radio je na formiranju jedne nove, do tada skoro nepoznate službe u našoj stručnoj javnosti - službe za rehabilitaciju invalidnih osoba.[2] Bio je osnivač, a od 1. marta 1952. i prvi direktor novoformiranog Centra za osposobljavanje invalida za rad u Beogradu, koji je 1957. prerastao u Savezni institut za rehabilitaciju. Ostavio je veliki trag u razvoju rehabilitacione službe u Jugoslaviji. Početkom 60-ih godina 20. vijeka više puta je posjetio Zavod za rehabilitaciju u Banjaluci. Sovjetske vlasti su ga za pokazanu hrabrost i humanost u pružanju pomoći ruskim zarobljenicima tokom rata odlikovale 1964. Ordenom otadžbinskog rata prvog reda.[1]

Umro je 17. januara 1969.[2] Zbog njegovih velikih zasluga za razvoj savremene rehabilitacije u Jugoslaviji i ustanove na čijem je čelu bio prvi direktor, beogradski zavod je 1969. dobio njegovo ime - Zavod za rehabilitaciju "Dr Miroslav Zotović".[3] Odlukom Savjeta Zavoda za medicinsku rehabilitaciju u Banjaluci od 29. decembra 1970. godine, cijeneći velike zasluge dr Zotovića za razvoj savremene rehabilitacije, ovaj zavod je preimenovan u Zavod za rehabilitaciju "Dr Miroslav Zotović" Banja Luka.[2]

Za vrijeme Kraljevine Jugoslavije bio je odlikovan Zlatnom medaljom za revnosnu službu, Medaljom za vojničke vrline, Ordenom Svetog Save petog reda i Ordenom jugoslovenske krune četvrtog reda.

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ a b v g Stojnić, Bojan (2015). Zavod za fizikalnu medicinu i rehabilitaciju "Dr Miroslav Zotović" Banjaluka : sto godina prve ortopedije u Banjaluci : (1915-2015). Zavod za fizikalnu medicinu i rehabilitaciju "Dr Miroslav Zotović". Banjaluka: Zavod za fizikalnu medicinu i rehabilitaciju "Dr Miroslav Zotović". str. 55. ISBN 978-99976-656-0-7. OCLC 951363006. 
  2. ^ a b v Stojnić, Bojan (28. 12. 2015). „Ortopedski zavod Marija Zvijezda (17): Dr Zotović utemeljio službu za rehabilitaciju”. Glas Srpske. Pristupljeno 21. 4. 2021. 
  3. ^ „Istorijat - Kratka hronologija”. Klinika za rehabilitaciju "Dr Miroslav Zotović". Pristupljeno 21. 4. 2021.