Kobi Brajant

S Vikipedije, slobodne enciklopedije
Kobi Brajant

Kobi Brajant 2015. godine
Kobi Brajant 2015. godine

Lične informacije
Puno ime Kobi Brajant
Nadimak Black Mamba, Crna Mamba
Datum rođenja (1978-08-23)23. avgust 1978.
Mesto rođenja Filadelfija, Pensilvanija, SAD
Datum smrti 26. januar 2020.(2020-01-26) (41 god.)
Mesto smrti Kalabasas, Kalifornija, SAD
Visina 1,98 m[a]
Pozicija bek
Draft 1996. / 13. pik, 1. runda
Odabrao Šarlot hornetsi
Pro karijera 1996—2016
Seniorski klubovi
Godine: Klubovi:
1996—2016 Los Anđeles lejkersi
Reprezentacija
 Sjedinjene Države
Nagrade

Kobi Bin Brajant (engl. Kobe Bean Bryant; Filadelfija, Pensilvanija, 23. avgust 1978Kalabasas, Kalifornija, 26. januar 2020) bio je američki košarkaš, koji je cijelu karijeru proveo u jednom NBA klubu — Los Anđeles lejkersima,[3] a igrao je i za reprezentaciju Sjedinjenih Američkih Država na poziciji beka. Od strane mnogih označen je kao jedan od najboljih košarkaša svih vremena.[4][5][6][7] Sa Lejkersima je osvojio pet puta NBA ligu, učestvovao je 18 puta na Ol-star meču, 15 puta je izabran u idealni tim, 12 puta u idealni odbrambeni tim, 2008 je proglašen za najkorisnijeg igrača NBA (MVP), dok je dva puta proglašen za najkorisnijeg igrača finala. Završio je kao najbolji strijelac NBA lige dvaput, dok je na četvrtom mjestu na listi najboljih strijelaca svih vremena i u regularnom dijelu i u plej ofu.

Rođen je u Filadelfiji, djelimično je odrastao u Italiji, otac mu je bivši NBA košarkaš — Džoi Brajant. Bio je jedan od najboljih košarkaša u srednjim školama Sjedinjenih Država, dok je bio u srednjoj školi Lauer Merion, u Pensilvaniji. Nakon što je diplomirao, učestvovao je na draftu 1996, gdje su ga, kao 13 pika, izabrali Šarlot hornetsi, koji su ga trejdovali u Lejkerse. Kao ruki, u svojoj prvoj sezoni u NBA, stekao je reputaciju dobrog skakača i bio je favorit navijača za pobjedu na takmičenju u zakucavanju, a izabran je za Ol-star meč u svojoj drugoj sezoni. Uprkos sukobu sa saigračem — Šakilom O'Nilom, predvodili su Lejkerse do tri titule zaredom, od 2000. do 2002. Godine 2003, optužen je za seksualno nasilje od strane mlade hotelijerske službenice.[8] Optužbe su odbačene jer je djevojka odbila da svjedoči, a tužba je riješena van suda. Brajant se javno izvinio i priznao da su imali seksualne odnose, ali je negirao optužbu za napad i rekao da su odnosi bili dobrovoljni.

Nakon što su Lejkersi izgubili finale 2004, O'Nil je trejdovan i Brajant je postao lider tima. Bio je najbolji strijelac regularnog dijela lige u sezonama 2004/05. i 2005/06. a 2006. postigao je rekord karijere po broju poena na jednoj utakmici, kada je dao 81 poen protiv Toronto reptorsa, čime je došao na drugo mjesto po broju postignutih poena na jednoj utakmici, iza Vilta Čejmberlena, koji je ubacio 100 poena 1962. Predvodio je tim do titula u sezonama 2008/09. i 2009/10, a oba puta je proglašen za najkorisnijeg igrača finala. Godine 2013. doživio je rupturu Ahilove tetive, dok se u periodu od 2014. do 2016. mučio sa povredama koljena i ramena. Na kraju sezone 2015/16. završio je karijeru.

Najbolji je strijelac Los Anđeles lejkersa u istoriji; takođe, postao je prvi bek u istoriji NBA koji je odigrao 20 sezona u ligi. Nastupio je 18 puta na Ol-star meču, po čemu je na drugom mjestu, iza Karima Abdul Džabara sa 19, dok je rekorder po broju nastupa u startnoj petorci, a četiri puta je dobio nagradu za najkorisnijeg igrača Ol-star meča, po čemu je rekorder, zajedno sa Bobom Petitom. Sredinom 2000-ih, dao je sebi nadimak Crna mamba, što je vremenom prihvaćeno od strane publike. Kao član reprezentacije Sjedinjenih Američkih Država, osvojio je zlatnu medalju na Olimpijskim igrama 2012. i 2016. Godine 2018, dobio je Oskara za najbolji kratkometražni animirani film, za film Draga košarko.[9]

Umro je 2020, u 41 godini, zajedno sa trinaestogodišnjom ćerkom Đijanom i sedmoro drugih osoba, u padu helikoptera u Kalabasasu.[10] Naknadno je izdat veći broj počasti i spomen obilježja, uključujući preimenovanje nagrade za MVP ol-star meča u njegovu čast.

Djetinjstvo[uredi | uredi izvor]

Rođen je u Filadelfiji,[11] kao najmlađi od troje djece i jedini sin bivšeg NBA igrača — Džoija Brajanta i Pamele Koks Brajant, a bio je nećak, sa majčine strane, bivšeg NBA igrača — Džona Čubi Koksa.[12] Roditelji su mu dali ime Kobi po govedini u Kobeu, Japan, koju su vidjeli u meniju restorana.[13][14] Njegovo srednje ime — Bin, dato mu je po očevom nadimku „Dželibin“ (engl. Jellybean).[15] Njegova porodica je bila katolička i on je uvijek praktikovao svoju vjeru.[16][17][18][19]

Košarku je počeo da igra sa tri godine,[20] a Lejkersi su mu bili najdraži tim dok je odrastao.[21] Kada je imao šest godina, njegov otac je otišao iz NBA i preselio je porodicu u Rijeti, gdje je nastavio da igra košarku.[22][23] Nakon dvije godine, preselili su se prvo u Ređo di Kalabriju, zatim u Pistoju i Ređo Emiliju; Kobi se navikao na novi stil života i naučio je da priča italijanski.[24] Posebno mu se sviđela Ređo Emilija, koju je smatrao za lijepo mjesto, odakle ima neke od najljepših uspomena iz djetinjstva.[25][26] Dok je živio u Ređo Emiliji, počeo je da igra košarku ozbiljnije,[27][28] a njegov djed mu je slao video snimke utakmica iz NBA lige kako bi učio.[29] Kao drugi izvor inspiracije, služili su mu animirani evropski filmovi o sportu, iz kojih je naučio dosta o košarci.[30] Takođe je učio da igra fudbal, a omiljeni klub mu je bio Milan.[31][32] Tokom ljeta, dolazio je u Sjedinjene Države, gdje je igrao u košarkaškoj ljetnjoj ligi.[33] Kada je napunio 13 godina, sa porodicom se vratio u Filadelfiju, gdje je počeo da ide u osmi razred u školi Bala konvid.[24][34]

Srednja škola[uredi | uredi izvor]

Brajantov dres sa brojem 33, u sali srednje škole Lauer Merion.

Tokom karijere u srednjoj školi Lauer Merion, u Ardmoru, postao je poznat širom države zbog svojih igara. Igrao je u košarkaškom timu kao brucoš,[35] postavši tako prvi brucoš u školi koji je ušao u tim nakon više decenija, ali je tim završio sezonu sa četiri pobjede i 20 poraza.[35][36] Tokom naredne tri godine, ostvarili su 77 pobjeda i 13 poraza, a Brajant je igrao na svim pozicijama.[35] Tokom juniorske karijere, bilježio je prosječno 31,1 poen, 10,4 skokova, 5,2 asistencije, 3,8 blokada i 2,3 ukradene lopte,[37] zbog čega je proglašen za košarkaša godine u Pensilvaniji, a bio je nominovan za četvrti mladi tim u SAD-u,[38][39] čime je privukao pažnju regruta za univerzitete. Djuk, Mičigen, Sjeverna Karolina i Viljanova su mu bile glavne opcije, ali, nakon što je Kevin Garnet iz srednje škole otišao direktno na draft 1995, gdje je izabran kao peti pik u prvoj rundi, počeo je da razmišlja da ode direktno u profesionalce i da preskoči univerzitet.[38]

U kampu ABCD Camp, koji organizuje Adidas, dobio je MVP nagradu za seniore 1995,[40] dok je igrao zajedno sa Lamarom Odomom.[41] Tokom boravka u srednjoj školi, trener Filadelfija seventisiksersa — Džon Lukas, pozvao ga je da radi sa timom, gdje je igrao jedan na jedan protiv Džerija Stekhausa.[42] U seniorskoj sezoni u okviru srednje škole, predvodio je tim do prve titule nakon 53 godine. Tokom sezone, ostvarivao je prosječno 30,8 poena, 12 skokova, 6,5 asistencija, 4 ukradene lopte, i 3,8 blokada, dok su Asovi imali skor od 31 pobjede i 3 poraza.[43] Karijeru u srednjoj školi završio je kao najbolji strijelac svih vremena, sa 2,883 poena, preskočivši Čejmberlena i Lionela Simonsa.[44]

Zbog dobre sezone, dobio je nekoliko nagrada, uključujući nagradu za igrača godine srednjih škola, a izabran je u sveamerički i američki (SAD) tim godine.[45][46] Njegov trener — Greg Dauner, izjavio je da je Kobi kompletan igrač koji dominira, a pohvalio je njegovu radnu etiku, bez obzira na to što je bio najbolji igrač tima.[43][47] Godine 1996, otišao je na matursko veče sa Brendi Norvud.[48] Konačno, kao sedamnaestogodišnjak, odlučio je da ide direktno u NBA, postavši tako šesti igrač u istoriji lige koji je uradio to.[35] Njegova odluka izazvala je veliku pažnju medija, jer to nije bilo uobičajeno; prije njega, jedino je Garnet otišao direktno u profesionalce u poslednjih 20 godina.[35] Njegove košarkaške vještine i rezultat na SAT testu, bili su dovoljni za bilo koji univerzitet koji bi izabrao,[13][49] ali nije zvanično posjetio nijedan kampus.[47] Godine 2012, svrstan je među 35 najboljih sveameričkih igrača Mekdonalds ol-star meča srednjih škola, zbog igara tokom perioda u srednjoj školi i kasnijih postignuća.[50]


Profesionalna karijera[uredi | uredi izvor]

1996: NBA draft[uredi | uredi izvor]

Prije drafta 1996, trenirao je u Los Anđelesu, gdje je igrao sa bivšim igračima Lejkersa — Lerijem Drauom i Majklom Kuperom, a. Prema riječima tadašnjeg trenera Lejkersa — Džerija Vesta, potpuno ih je nadmašio.[51]

Lejkersi su htjeli da trejduju startnog centra — Vlada Divca, kako bi rasteretili plate i oslobodili mjesto da daju ponudu tada slobodnom igraču — Šakilu O'Nilu. Glavni skaut Šarlot hornetsa u to doba — Bil Branš, izjavio je da su se, dan prije drafta, dogovorili sa Lejkersima da im trejduju njihovog 13 pika; prije dogovora nikad nisu razmišljali da trejduju Brajanta. Tokom drafta, Lejkersi su minut prije izbora, rekli Hornetsima koga da izaberu.[52] Brajant je bio prvi bek koji je učestvovao na draftu direktno poslije završetka srednje škole. Nakon drafta, trejd je doveden u pitanje, kada je Divac izjavio da će radije završiti karijeru nego da bude trejdovan iz Los Anđelesa. Ipak, 30. juna, Divac je povukao svoju prijetnju i trejd je izvršen 9. jula 1996, kada je završen ligaški moratorijum prije početka sezone.[53] Pošto je imao samo 17 godina, njegovi roditelji morali su da potpišu ugovor sa Lejkersima, dok on ne bude mogao da potpiše sopstveni ugovor, sa 18 godina, koje je napunio prije početka sezone.[54] Potpisao je trogodišnji ugovor za rukija, sa ukupnom zaradom od 3,5 miliona dolara za sve tri sezone.[55]

1996–1999: Prilagođavanje na NBA[uredi | uredi izvor]

Debitovao je u ljetnjoj ligi za profesionalce, u Long Biču, a na prvom meču, postigao je 25 poena. Protivnici su se mučili da dođu ispred njega, a njegove performanse oduševile su Zapad i trenera Lejkersa — Dela Harisa.[56] U finalu je postigao 36 poena i završio je sa prosječnim učinkom od 24,5 poena i 5,3 skoka na četiri utakmice.[57] Kao ruki, u sezoni 1996/97, uglavnom je ulazio sa klupe, kao treći bek, iza Edija Džounsa i Nika van Eksela.[58] U to vrijeme, postao je najmlađi igrač ikada koji je nastupio na nekoj NBA utakmici, sa 18 godina i 72 dana, a njegov rekord je iste sezone srušio Džermejn O'Nil.[59] Takođe, postao je najmlađi starter u istoriji lige, sa 18 godina i 158 dana.[60] U početku je imao malu minutažu, ali kako je sezona odmicala, igrao je sve više.[61]

Do kraja sezone, igrao je prosječno 15,5 minuta po meču. Tokom Ol-star vikenda, učestvovao je u ruki čelendžu, a pobijedio je na takmičenju u zakucavanju, postavši tako najmlađi pobjednik takmičenja, sa 18 godina.[62] Zbog svojih igara, izabran je u drugi tim najboljih novajlija, zajedno sa saigračem — Trevisom Najtom.[63]

Lejkersi su ušli u polufinale Zapadne konferencije, gdje su igrali protiv Juta džeza. Nakon četiri utakmice, Juta je vodila 3:1, a u petoj utakmici, Brajant je preuzeo ulogu lidera tima; Brajan Skot je morao da propusti utakmicu zbog iščašenja zgloba, Robert Ori je isključen zbog svađe sa igračem Jute — Džefom Hornasekom, a Šakil O'Nil je morao da izađe zbog ličnih grešaka na minut i 46 sekundi prije kraja utakmice. U poslednjem napadu na meču, promašio je šut iz skoka za pobjedu i igrao se produžetak; u poslednjem minutu, promašio je dva šuta za tri, nakon čega je šutirao u poslednjim sekundama i promašio je i obruč i tablu, a Juta je pobijedila 98:93 i prošla u finale konferencije ukupnim rezultatom 4:1.[64] O'Nil je izjavio da je Brajant jedini imao hrabrosti da uputi takav šut u tom trenutku.[65]

U drugoj sezoni, pokazivao je talenat iz srednje škole; prosječan broj poena koje je postizao po utakmici, porastao je sa 7,6 na 15,4.[66] Dobijao je veću minutažu, kada su igrali sa niskom petorkom, u kojoj je igrao na poziciji krila, sa bekovima koje bi obično podržavao.[67] Bio je u konkurenciji za šestog igrača sezone,[68] a zahvaljujući glasovima navijača, postao je najmlađi starter Ol-star meča u istoriji.[69] Na Ol-star meču igrali su i njegovi saigrači — O'Nil, Eksel i Džons, što je bilo prvi put od 1983. da su četvorica igrača iz istog tima nastupili na Ol-staru. U sezoni, bilježio je prosječno 15,4 poena po utakmici, što je bilo najviše od svih igrača koji nisu starteri.[70]

Na početku sezone 1998/99, Van Eksel i Džons su trejdovani i Brajant je postao startni bek; startovao je svih 50 utakmica u sezoni koja je bila skraćena zbog lokauta. Tokom sezone, potpisao je novi šestogodišnji ugovor, ukupne vrijednosti od 70 miliona dolara, do kraja sezone 2003/04.[70] Već u ranom periodu karijere, sportski novinari upoređivali su ga sa Majklom Džordanom i Medžikom Džonsonom.[54][71][72] Ipak, Lejkersi su drugu godinu zaredom ispali u polufinalu plej ofa Zapadne konferencije, od San Antonio sparsa 4:0 u seriji.[73]

1999–2002: Tri titule zaredom[uredi | uredi izvor]

Brajant 1999.

Godine 1999, Fil Džekson je postao trener Lejkersa.[74] Nakon godina od minimalnog napretka, postao je jedan od najboljih bekova šutera, zahvaljujući čemu se našao na Ol-staru, idealnom timu NBA[75] i idealnom odbrambenom timu.[76] Lejkersi su postali konkurenti za titulu, predvođeni Brajantom i O'Nilom. Džekson je koristio napad u formaciji trougla, koji je koristio i u Čikago bulsima, sa kojima je osvojio NBA šest puta; primjena tog napada pomogla je Brajantu i O'Nilu da postanu jedni od najboljih igrača u ligi, a Lejkersi su osvojili tri šampionska prstena zaredom — 2000, 2001. i 2002.[77]

Bio je odsutan šest nedelja prije početka sezone 1999/00, zbog povrede na predsezonskoj utakmici protiv Vašington vizardsa.[78] Kada se vratio na teren, igrao je 38 minuta prosječno po utakmici, a statistički je poboljšao prosječni učinak po meču tokom sezone i postao je lider tima po broju ukradenih lopti i asistencija po utakmici. Lejkersi su regularni dio sezone završili sa 67 pobjeda, čime su izjednačili peti najbolji učinak u istoriji NBA. O'Nil je dobio nagradu MVP, za najkorisnijeg igrača lige, a Brajant je drugu godinu zaredom izabran u drugi tim NBA, a takođe, postao je najmlađi igrač koji se našao u idealnom odbrambenom timu lige.[79] U sedmoj utakmici finale Zapadne konferencije, ostvario je učinak od 25 poena, 11 skokova, 7 asistencija i 4 blokade, a uputio je alejup pas za O'Nila u samog finišu, u pobjedi od 89:94 protiv Portland trejlblejzersa.[80] u finalu, protiv Indijana pejsersa, povrijedio je članak u drugoj četvrtini druge utakmice, kada je nakon skok šuta pao na nogu igrača Indijane — Dželejna Rouza; Rouz je kasnije izjavio da je namjerno stavio nogu ispod Brajanta.[81][82] Zbog povrede, propustio je ostatak druge utakmice i kompletnu treću, na kojoj je pobijedila Indijana.[83] U četvrtoj, postigao je 22 poena u drugom poluvremenu i predvodio je tim do pobjede nakon produžetka, dok je O'Nil izašao iz igre zbog ličnih grešaka. Postigao je odlučujući koš u finišu, za pobjedu 120:118.[84] U šestoj utakmici, Lejkersi su pobijedili 116:111 i sa 4:2 u seriji, osvojili su prvu titulu nakon 1988.[85]

Statistički, u sezoni 2000/01, imao je sličan učinak kao u prethodnoj sezoni, a poboljšao je prosjek poena na 28,5 po utakmici. Takođe, tokom sezone, počeli su da izlaze u javnost sukobi između Brajanta i O'Nila.[86] Brajant je ponovo bio lider tima u asistencijama, sa prosjekom od pet po utakmici, a Lejkersi su ostvarili 56 pobjeda u regularnom dijelu, a u plej ofu, imali su učinak od 15 pobjeda i jednog poraza. U prvoj rundi plej ofa, pobijedili su Portland 3:0 u seriji, nakon čega su, u polufinalu konferencije, pobijedili Sakramento kingse 4:0. U četvrtoj utakmici, Brajant je postigao 48 poena, uz 16 skokova i 3 asistencije, u pobjedi 119:113.[87] U finalu konferencije, Lejkersi su pobijedili San Antonio 4:0 u seriji i plasirali se u finale lige, gdje su igrali protiv Filadelfije. Na prvoj utakmici, Filadelfija je pobijedila na produžetke, nakon čega su Lejkersi ostvarili četiri pobjede i osvojili drugu titulu zaredom. U plej ofu, bilježio je prosječno 29,4 poena, 7,3 skoka i 6,1 asistenciju, a O'Nil je izjavio da je Brajant najbolji igrač u ligi.[43] Izabran je u drugi najbolji tim lige[88] i u drugi idealni odbrambeni tim drugu godinu zaredom,[89] a takođe je izabran za startera na Ol-staru treću godinu zaredom.

U sezoni 2001/02, igrao je 80 utakmica po prvi put u karijeri. Na dan 14. januara 2002, ubacio je 56 poena u pobjedi 120:81 protiv Memfis grizlisa, čime je ostvario rekord karijere.[90] Tokom sezone, imao je prosjek od 25,2 poena, 5,5 skokova i 5,5 asistencija po utakmici, a takođe je bio lider svog tima po broju asistencija i imao je procenat šuta 46,9%. Na ol-star meču, postigao je 31 poen i dobio je nagradu za najkorisnijeg igrača Ol-stara po prvi put. Meč je igran u Filadelfiji, a navijači su mu konstantno zviždali, zbog komentara koji je uputio prije finala lige prethodne sezone, u kojem je rekao: „Lejkersi će vam iščupati srca“.[91][92] Lejkersi su sezonu završili na drugom mjestu u Pacifičkoj diviziji, iza Sakramento kingsa, sa 58 pobjeda. Na dan 1. marta 2002, na utakmici protiv Indijane, udario je Redžija Milera, zbog čega je suspendovan na jednu utakmicu.[93][94]

U prve dvije runde plej ofa, Lejkersi su pobijedili Portland sa 3:1 i San Antonio sa 4:1 u seriji, nakon čega su u finalu konferencije igrali protiv Sakramenta, koji je imao prednost domaćeg terena. Nakon pet utakmica, Sakramento je vodio 3:2, ali su Lejkersi pobijedili na poslednje dvije utakmice i sa 4:3 u seriji, plasirali se u finale lige treći put zaredom.[95] U finalu, igrali su protiv Njujork netsa; Brajant je prosječno bilježio 26,8 poena, 5,8 skokova i 5,3 asistencije, uz procenat šuta 51,4%, a postigao je četvrtinu od ukupnog broja poena tima.[96] Lejkersi su pobijedili 4:0 u seriji i osvojili treću titulu zaredom,[97] a Brajant je, sa 23 godine, postao najmlađi igrač u istoriji sa tri titule NBA prvaka.[96] Njegovu igru su hvalili mnogi, posebno broj poena koje je postizao u poslednjim četvrtinama, prije svega na utakmicama u poslednje dvije runde plej ofa.[96][98] Po prvi put je izabran u idealni tim lige,[88] a takođe je, izabran u idealni odbrambeni tim ukupno četvrti put, a drugi put u prvom timu.[89]

2002–2004: Finale lige[uredi | uredi izvor]

Brajant na liniji za slobodna bacanja 2005.

Na prvoj utakmici u sezoni 2002/03, postigao je 27 poena, uz deset skokova, pet asistencija i četiri ukradene lopte, u porazu 87:82 od San Antonio sparsa.[99] Na dan 1. novembra, ostvario je tripl dabl od 33 poena, 15 skokova i 12 asistencija u pobjedi 108:93 protiv Los Anđeles klipersa.[100] Takođe, postavio je rekord NBA lige po broju trojki na jednoj utakmici, 7. januara 2003. kada je ubacio 12 protiv Sijetl supersoniksa.[101] Stigao je do prosjeka od 30 poena po utakmici, dok je u februaru 2003. ubacio preko 40 poena na devet utakmica zaredom i imao je prosjek od 40,6 poena po utakmici u februaru, uz 6,9 skokova, 5,9 asistencija i 2,2 ukradene lopte, što mu je bilo najviše u karijeri u tom trenutku.[14] Ponovo je izabran u prvi idealni tim lige i prvi odbrambeni tim, a završio je na trećem mjestu u izboru za MVP nagradu.[14] Lejkersi su ostvarili skor od 50 pobjeda i 32 poraza u regularnom dijelu, ali su izgubili u polufinalu konferencije, 4:2 u seriji protiv San Antonija.[102]

Na početku sezone 2003/04. Lejkersi su doveli učesnike Ol-stara — Garija Pejtona i Karla Malona.[103] Prije početka sezone, uhapšen je zbog optužbi za seksualni napad.[104] Zbog odlaska u sud, morao da propusti nekoliko utakmica ili je išao u sud ranije tokom dana, a zatim je putovao nazad i igrao utakmice kasnije tokom istog dana.[105] U poslednjoj utakmici regularnog dijela, protiv Portlanda, sa dvije trojke donio je pobjedu Lejkersima nakon produžetaka, za titulu Pacifičke divizije; na 1,1 sekundu do kraja četvrte četvrtine, pogodio je trojku za produžetak,[106] nakon čega je pogodio trojku za pobjedu 105:104, u drugom produžetku.[106]

Sa startnom petorkom u kojoj su bili O'Nil, Malon, Pejton i Brajant, Lejkersi su se plasirali u finale lige, četvrti put u pet godina.[107] U finalu, izgubili su od Detroit pistonsa sa 4:1 u seriji i osvojili prvu titulu od 1990.[108] U finalu, Brajant je imao prosjek od 22,6 poena i 4,4 asistencije, uz procenat šuta iz igre 35,1%.[109] Nije produžen ugovor sa Džeksonom i Rudi Tomjanovič je postavljen za novog trenera.[110] O'Nil je trejdovan u Majami hit, za Lamara Odoma, Kerona Batlera i Brajana Granta.[111] Narednog dana, Brajant je odbio ponudu Klipersa i produžio je ugovor sa Lejkersima na sedam godina.[112]

2004–2007: Problemi u plej ofu i rekord karijere[uredi | uredi izvor]

Brajant protiv Golden Stejt voriorsa u oktobru 2005.

Tokom sezone 2004/05, bio je često kritikovan, a njegova reputacija je bila narušena zbog svega što se dešavalo prethodne godine, a posebno mu se pogoršala kada je Fil Džekson napisao knjigu: Poslednja sezona: Tim u potrazi za svojom dušom, u kojoj je opisao dešavanja iz sezone 2003/04, a nekoliko puta je kritikovao Brajanta, nazvavši ga „neutrenjivim“.[113] Na polovini sezone, Tomjanovič je napustio mjesto trenera, zbog zdravstvenih problema i iscrpljenosti.[114] Za novog trenera postavljen je bivši pomoćni trener — Frenk Hamblen.[115] U sezoni, imao je prosjek od 27,6 poena po utakmici, što je bio drugi najbolji učinak u sezoni, iza Trejsija Makgrejdija, a Lejkersi, sa skorom od 34 pobjede i 48 poraza, nisu se plasirali u plej of, prvi put poslije 10 godina.[116] Njegove partije su bile značajno slabije u odnosu na prethodne godine i nije ušao u idealni odbrambeni tim, a našao se u trećem idealnom timu lige.[117] Tokom sezone, ušao je u javnu svađu sa Malonom i Rejom Alenom.[118][119]

Uprkos razmiricama sa Brajantom, Fil Džekson se vratio na mjesto trenera tima u sezoni 2005/06.[120] Brajant je podržao odluku, a Lejkersi su se vratili u plej of. Na dan 20. decembra 2005, tokom prve tri četvrtine, postigao je 62 poena protiv Dalas maveriksa, dok je cijeli tim Dalasa postigao 61 poen; to je bio prvi put u istoriji, od uvođenja vremena za napad, da je jedan igrač postigao za tri četvrtine više poena nego protivnički tim; nije ulazio u igru u četvrtoj četvrtini.[121] Na dan 16. januara 2006, na utakmici protiv Majami hita, pred početak utakmice, Brajant i O'Nil su se rukovali i zagrlili, čime su najavili kraj svađe, u kojoj su bili više godina.[122][123] Mjesec dana kasnije, na Ol-staru, njih dvojica su sjedjeli zajedno i smijali se.[124]

Na dan 22. januara 2006, ostvario je rekord karijere, postigavši 81 poen u pobjedi 122:104 protiv Toronto reptorsa.[125] Srušio je tako rekord Elgina Bejlora od 71 postignut poen za Lejkerse, a takođe, došao je na drugo mjesto po broju postignutih poena na jednoj utakmici u NBA svih vremena, iza Vilta Čejmberlena, koji je 1962. postigao 100 poena.[126] Dok su Čejmberlena forsirali saigrači za šuteve iz reketa, Brajant je uglavnom stvarao sam šanse i šutirao za tri poena, a Lejkersi su gubili 13 poena na poluvremenu i preokrenuli su u poslednjoj četvrtini.[127][128] Čejmberlen, koji je igrao u periodu kada je igra bila brža, a prilike za postizanje poena bile su veće,[128][129] zaslužan je za 59 posto poena u pobjedi Filadelfije 169:147, dok je Brajant bio zaslužan za 66 posto od 122 poena koliko su postigli Lejkersi.[130][131] Istog mjeseca, postao je treći igrač u istoriji i prvi nakon 1964. koji je postigao najmanje 45 poena na četiri utakmice zaredom, nakon Čejmberlena i Bejlora.[132] U januaru, imao je prosjek od 43,4 poena po utakmici,[133] što je bio osmi najveći prosjek nekog igrača u jednom mjesecu i najveći od svih ostalih igrača posle Čejmberlena, koji je postavio prvih sedam najboljih prosjeka.[134] Do kraja sezone 2005/06, postao je rekorder Lejkersa po broju utakmica na kojima je jedan igrač postigao 40 poena, sa ukupno 27 utakmica, a takođe, oborio je rekord tima po broju poena jednog igrača u sezoni, sa postignutih 2,832 poena.[135] Dobio je nagradu za najboljeg strijelca lige po prvi put, sa prosjekom od 35,4 poena, postavši tako peti igrač u istoriji koji je sezonu završio sa prosjekom iznad 35 poena, nakon Čejmberlena, koji je to uspio pet puta, Džordana (dva puta), Bejlora i Rika Berija.[136][137] U izboru za najkorisnijeg igrača lige, završio je na četvrtom mjestu; od strane 22 novinara od ukupno njih 125, dobio je glas za prvo mjesto, što je najviše nakon Stiva Neša, koji je i proglašen za MVP-ija.[138]

Kasnije tokom sezone, objavljeno je da će zamijeniti broj 8 na početku sezone 2006/07. i da će uzeti dres sa brojem 24; u srednjoj školi je prvi put nosio dres sa brojem 24, nakon čega je uzeo broj 33.[139][140] Nakon završetka sezone, izjavio je za TNT, da je u svojoj prvoj sezoni htio broj 24, ali je bio nedostupan, dok je broj 33 bio povučen zbog Karima Abdula Džabara; u kampu ABCD, koji je organizovao Adidas, nosio je broj 123 i izabrao je broj 8 za početak karijere sabirajući ta tri broja.[140] U prvoj rundi plej ofa, Lejkersi su vodili 3:1 u seriji protiv Finiks sansa, a u četvrtoj utakmici, Brajant je pogodio koš za pobjedu u produžetku. Nakon pobjede Sansa u petoj utakmici, u šestoj, Lejkersi su vodili šest sekundi prije kraja meča, ali su Sansi pogodili za produžetak, gdje su pobijedili 126:118 i izjednačili na 3:3 u seriji.[141] Brajant je bilježio prosječno 27,9 poena u seriji, ali su Sansi pobijedili 121:90 u sedmoj utakmici i plasirali se u polufinale konferencije.[141] Nakon što je postigao 50 poena, ibacivši 20 od 50 šuteva na šestoj utakmici, kritikovan je jer je u drugom poluvremenu sedme utakmice šutirao samo za tri poena.[142][143]

Brajant protiv Vašington vizardsa u februaru 2007.

Tokom sezone 2006/07, učestvovao je na Ol-staru po deveti put, a na meču, postigao je 31 poen, uz šest asistencija i šest ukradenih lopti, zahvaljujući čemu je proglašen za najkorisnijeg igrača Ol-stara po drugi put u karijeri.[144] Tokom sezone, bio je umiješan u nekoliko incidenata na terenu. Na dan 28. januara, kada je pokušao da uhvati loptu u finišu, zamahnuo je rukom i udario igrača San Antonija — Manua Đinobilija, laktom u lice.[145] Nakon pregleda snimka, suspendovan je na jednu utakmicu, protiv Njujork niksa u Medison skver gardenu. Kao razlog za suspenziju, objavljeno je da je napravio neprirodan pokret, zamahnuvši rukom nazad.[146] Na dan 6. marta, napravio je sličan pokret, udarivši Marka Jarića iz Minesota timbervulvsa.[145] Dan kasnije, ponovo je kažnjen sa jednom utakmicom suspenzije.[147] Na prvoj utakmici nakon suspenzije, 9. marta, udario je laktom u lice Kajla Korvera, što je kasnije klasifikovano kao namjerni faul prvog tipa.[145]

Na dan 16. marta, postigao je rekordan broj poena u sezoni — 65, protiv Portland trejlblejzersa, čime su Lejkersi prekinuli niz od sedam poraza; to mu je bio drugi najbolji učinak u karijeri.[148] Na narednoj utakmici, postigao je 50 poena protiv Minesote,[149] a zatim je postigao 60 poena protiv Memfis grizlisa, postavši tako drugi igrač Lejkersa u istoriji koji je postigao najmanje 50 poena na tri utakmice zaredom, nakon Bejlora 1962;[150] takođe, postao je prvi igrač u ligi koji je postigao najmanje 50 poena na tri utakmice zaredom, nakon Džordana 1987.[150] Narednog dana postigao je 50 poena protiv Nju Orleans/Oklahoma Siti hornetsa, postavši tako drugi igrač u istoriji koji je postigao najmanje 50 poena na četiri utakmice zaredom, nakon Čejmberlena koji je to uspio dvaput, na pet i sedam utakmica zaredom.[151] Sezonu je završio sa ukupno deset utakmica na kojima je postizao 50 poena, čime je došao na drugo mjesto, iza Čejmberlena, koji je u sezoni 1961/62. na 45 utakmica postizao 50 poena, a u sezoni 1962/63. na 30 utakmica.[137] Takođe, osvojio je nagradu za najboljeg strijelca lige drugi put zaredom.[152] Tokom sezone, njegov dres je postao najprodavaniji u Sjedinjenim Državama i Kini.[153] Brojni novinari su doprinijeli povećanju prodaje njegovog dresa sa novim brojem, kao i njegove konstantno dobre igre na terenu.[154][155] U plej ofu, Lejkersi su ponovo ispali u prvoj rundi, od Finiks sansa, 4:1 u seriji.[156]

2007–2010: Dvije titule i finale[uredi | uredi izvor]

Na dan 27. maja 2007, ESPN je objavio da je Brajant zatražio da bude trejdovan ako se Džeri Vest ne vrati na čelo tima, sa punim autoritetom.[157] Brajant je izjavio da bi volio da se Vest vrati, ali da nije tražio trejd ukoliko se to ne desi.[158] Ipak, tri dana kasnije, u radio emisiji Stivena Smita, izrazio je bijes zbog „insajdera“ u Lejkersima, koji je tvrdio da je Brajant odgovoran za odlazak O'Nila, izjavivši: „želim da budem trejdovan“.[159] Tri sata kasnije, u novoj izjavi, rekao je da je razgovarao sa trenerom Džeksonom, da je razmotrio odluku i povukao je zahtjev za trejd.[160] Kasnije, pojavio se video u kojem je izjavio da bi centar — Endrju Bajnum, trebalo da bude trejdovan za Ol-star centra — Džejsona Kida.[161][162]

Brajant na drugoj utakmici finala NBA lige 2008. protiv Boston seltiksa.

Na dan 23. decembra 2007, sa 29 godina i 122 dana, postao je najmlađi igrač u istoriji lige koji je stigao do 20,000 poena, na utakmici protiv Njujork niksa, na kojoj je postigao 39 poena, uz 11 skokova i osam asistencija.[163][164] Na dan 28. marta, postigao je 53 poena, uz 10 skokova, u porazu od Memfis grizlisa, što mu je bio najbolji učinak u sezoni.[165]

Na dan 5. februara 2008, doživio je povredu ligamenta palca, ali umjesto da ode na operaciju, odigrao je svih 82 utakmice. O povredi je izjavio: „volio bih da odlažem bilo kakav hirurški zahvat do kraja sezone Lejkersa i Olimpijskih igara ovog ljeta. Ali ovo je povreda koja zahtijeva pažnju i medicinsko osoblje Lejkersa nastavlja da je nadzire na dnevnom nivou.“[166] Početkom septembra 2008, odlučio je da neće ići na operaciju.[167]

Zajedno sa Pau Gasolom, koji je stigao u tim, predvodio je Lejkerse do prvog mjesta na Zapadnoj konferenciji, sa 57 pobjeda i 25 poraza, a u prvoj rundi, igrali su protiv Denver nagetsa. Na dan 6. maja, Brajant je zvanično dobio nagradu MVP, po prvi put u karijeri,[168] o čemu je izjavio: „bila je ovo duga vožnja, veoma sam ponosan da predstavljam ovu organizaciju, da predstavljam ovaj grad.“[169] Vest, koji je bio zaslužan što su Lejkersi doveli Brajanta, bio je prisutan na dodjeli pehara, koji je Brajantu predao komesar lige — David Stern, koji je izjavio: „Kobi ga je zaslužio. Imao je još jednu sjajnu sezonu. Nimalo me ne iznenađuje.“[170] Pored toga što je što je dobio MVP nagradu, jednoglasno je izabran u idealni tim lige, treću godinu zaredom, a ukupno šesti put u karijeri.[171] Takođe, izabran je u prvi defanzivni tim lige, osmi put u karijeri, zajedno sa Kevinom Garnetom, dobivši ukupno 52 poena, od čega 24 izbora za prvo mjesto.[172]

U prvoj utakmici prve runde plej ofa, postigao je 32 poena, od čega 18 u poslednjih osam minuta, za pobjedu Lejkersa, nakon čega je izjavio da je veći dio utakmice bio mamac za protivničke igrače.[173] Lejkersi su pobijedili 4:0 u seriji, a Denver je tako postao prvi tim sa 50 pobjeda u regularnom dijelu sezone koji je ispao u prvoj rundi, nakon Memfisa 2004.[174] U polufinalu konferencije, protiv Jute, u prvoj utakmici postigao je 38 poena za pobjedu 109:98.[175] Lejkersi su pobijedili i na drugoj utakmici, ali su izgubili naredne dvije, iako je Brajant imao prosjek od 33,5 poena po utakmici.[176] Lejkersi su pobijedili naredne dvije utakmice i sa 4:2 u seriji, plasirali su se u finale konferencije,[176] gdje su pobijedili San Antonio 4:1 i plasirali se u finale lige. U finalu, igrali su protiv Boston seltiksa; to je bilo peto finale za Brajanta i prvo bez O'Nila,[177] a Lejkersi su izgubili 4:2 u seriji.[178]

Derek Fišer i Brajant sa predsjednikom SAD-a — Barakom Obamom, u posjeti Bijeloj kući nakon osvajanja titule 2009.

U sezoni 2008/09, Lejkersi su ostvarili sedam pobjeda u prvih sedam utakmica,[179] nakon čega su izjednačili rekord sa najboljim startom sezone u istoriji tima, ostvarivši 17 pobjeda na 19 utakmica.[180] Brajant je izabran za startera na Ol-staru po 11 put u karijeri,[181] a dobio je nagradu za igrača mjeseca Zapadne konferencije za decembar i januar, dok je izabran za igrača nedelje u konferenciji tri puta.[182] Na dan 2. februara 2009, postigao je 61 poen protiv Njujork niksa, postavivši rekord po broju postignutih poena u Medison skver gardenu.[183] Na Ol-star meču, postigao je 27 poena, uz četiri asistencije, četiri skoka i četiri ukradene lopte, čime je dobio nagradu za najkorisnijeg igrača Ol-stara, zajedno sa O'Nilom.[184] Lejkersi su regularni dio sezone završili sa 65 pobjeda i 17 poraza, a u izboru za MVP nagradu, završio je na drugom mjestu, iza Lebrona Džejmsa, dok je izabran u idealni tim lige i idealni odbrambeni tim.[185]

U plej ofu, Lejkersi su pobijedili Jutu 4:1 i Hjuston roketse 4:3. U finalu konferencije, pobijedili su Denver 4:2 i plasirali se u finale lige, drugu godinu zaredom, gdje su igrali protiv Orlando medžika. Lejkersi su pobijedili 4:1; Brajant je po prvi put dobio nagradu MVP Bil Rasel, za najkorisnijeg igrača finala, a osvojio je četvrti šampionski prsten,[186] sa prosjekom od 32,4 poena, 7,4 asistencije, 5,6 skokova, 1,4 blokade i 1,4 ukradene lopte.[187] Postao je prvi igrač nakon Vesta 1969, koji je u finalu imao prosjek od 32,4 poena i 7,4 asistencije,[188] a prvi nakon Džordana koji je imao prosjek od barem 30 poena, pet skokova i pet asistencija za pobjednički tim u finalnoj seriji.[189]

Brajant na šutu preko Dvajta Hauarda, na utakmici protiv Orlando medžika, u januaru 2010.

Tokom sezone 2009/10, na šest utakmica postigao je odlučujući koš u finišu, uključujući šut za tri sa zvukom sirene protiv Majamija, 4. decembra 2009.[190] Šut je nazvao jednim od najsrećnijih koje je ikada uputio.[190] Nedelju dana kasnije, doživio je frakturu avluzije desnog kažiprsta, na utakmici protiv Minesote.[191] Uprkos povredi, odlučio je da nastavi da igra, umjesto da pauzira kako bi čekao da se povreda zamiri.[191] Pet dana nakon povrede prsta, pogodio je još jedan šut za pobjedu, u poslednjim sekundama produžetka protiv Milvoki baksa, nakon što je prethodno promašio šut za pobjedu u regularnom dijelu.[192] Sa 31 godinom i 151 danom, postao je najmlađi igrač koji je postigao 25,000 poena u NBA, nadmašivši Čejmberlena.[193] Protiv Sakramento kingsa, ponovo je postigao odlučujuću trojku u finišu meča,[194] kao i šut za dva poena za pobjedu protiv Bostona.[195] Narednog dana, postao je najbolji strijelac u istoriji Lejkersa, oborivši rekord Vesta.[196] Nakon što je propustio pet utakmica zbog povrede članka, vratio se na teren na utakmici protiv Memfis grizlisa, gdje je postigao trojku za pobjedu jedan razlike, četiri sekunde prije kraja meča.[197] Dvije nedelje kasnije, protiv Toronto reptorsa, postigao je koš za pobjedu na šestoj utakmici u sezoni.[198]

Na dan 2. aprila 2010, potpisao je novi trogodišnji ugovor, vrijedan ukupno 87 miliona dolara.[199] Zbog povreda koljena i prsta, propustio je četiri od poslednjih pet utakmica, a ukupno je, zbog više povreda, propustio devet utakmica. Lejkersi su regularni dio sezone završili na prvom mjestu u konferenciji, a u prvoj rundi plej ofa, igrali su protiv Oklahoma Siti tandera,[200] koje su pobijedili sa 4:2 u seriji.[201] U polufinalu, pobijedili su Jutu 4:0[202] i plasirali su se u finale konferencije, gdje su igrali protiv Finiksa. U drugoj utakmici, Brajant je ostvario 13 asistencija, postavivši rekord karijere po broju asistencija u plej ofu, a takođe, izjednačio je rekord Medžika Džonsona po broju asistencija jednog igrača Lejkersa.[203] Lejkersi su pobijedili 4:2 u seriji i plasirali se u finale lige treću godinu zaredom.[204] U finalu, igrali su protiv Bostona, u reprizi finala iz 2008. Nakon šest utakmica, rezultat je bio 3:3 u seriji, a u sedmoj utakmici, Boston je vodio 13 razlike na kraju treće četvrtine. U poslednjoj četvrtini, Brajant je postigao 10 poena, a Lejkersi su preokrenuli i osvojili drugu titulu zaredom. Brajant je osvojio petu titulu i drugi put zaredom je dobio priznanje za najkorisnijeg igrača finala.[205] Takođe, to je bio prvi put da su Lejkersi pobijedili Boston u sedmoj utakmici NBA finala,[206] a Brajant je izjavio da mu je to najdraža od pet titula.[207]

2010–2013: Bez finala konferencije i povreda[uredi | uredi izvor]

Brajant sa saigračima kod predsjednika Obame, nakon osvajanja titule 2010.

Izjavio je da želi da osvoji šestu titulu, kako bi se izjednačio sa Džordanom.[208] Lejkersi su sezonu 2010/11. počeli sa osam pobjeda na prvih osam utakmica.[209] Na utakmici, protiv Denvera, postao je najmlađi igrač u istoriji NBA koji je postigao 26,000 poena,[210] Takođe, ostvario je prvi tripl dabl od 21. januara 2009,[211] dok je, 30. januara, na utakmici protiv Bostona, postao najmlađi koji je postigao 27,000 poena.[212] Na dan 1. februara 2011, postao je jedan od sedam igrača u istoriji lige, koji je došao do 25,000 poena, 5,000 skokova i 5,000 asistencija.[213] Na dan 10. februara, postigao je 23 poena protiv Bostona, od čega 20 u drugom poluvremenu, Lejkersi su, od zaostatka 15 poena pobijedili 92:86.[214] To je bila prva pobjeda u sezoni za Lejkerse, protiv jednog od četiri vodeća tima u ligi, nakon što su u prvih pet utakmica protiv tih timova, izgubili svih pet utakmica, sa prosječno 11 razlike.[215] Izabran je za Ol-star meč, 13 put zaredom; na meču je postigao 37 poena, uz 14 skokova i tri asistencije i izabran je za MVP-ija Ol-stara po četvrti put u karijeri.[216][217] Tokom sezone, sa 12 došao je na šesto mjesto na listi najboljih strijelaca NBA lige svih vremena, prestigavši Džona Havličeka, Dominika Vilkinsa, Oskara Robertsona, Hakima Olajdžuvona, Elvina Hejsa, i Moziza Malona.[218] Sezonu je završio sa prosjekom sa manje od 20 šuteva po utakmici, što je bilo najmanje od sezone 2003/04.[219]

Na dan 13. aprila 2011, NBA ga je kaznila sa 100,000 dolara zbog toga što je na utakmici dan ranije, protiv San Antonija, sudiju — Benija Adamsa, uvrijedio zbog toga što je gej.[220][221][222] Gej i lezbejska organizacija pohvalila je odluku, a akcija za ljudska prava objavila je da je Brajant bio bez poštovanja; Brajant je izjavio da je spreman da raspravlja o tome sa grupom za prava gej osoba i da namjerava da se žali na odluku.[223][224][225] Kasnije se izvinio zbog svojih riječi.[226][227] Zajedno sa ostalim igračima Lejkersa, poslao je javnu poruku, u kojoj su osudili njegovo ponašanje.[228] U plej ofu, u polufinalu divizije, Lejkersi su izgubili od Dalasa 4:0 u seriji.[229]

Brajant sa maskom 2012. nakon što je polomio nos.

Majk Braun je zamijenio Džeksona na mjestu trenera Lejkersa prije početka sezone 2011/12, dok je Brajant primio eksperimentalnu terapiju eritrocita bogatih plazmom, zbog povreda na lijevom koljenu i članku,[230][231] a sezonu je počeo sa povredom zgloba.[232] Na dan 10. januara 2012, postigao je 48 poena protiv Finiksa, nakon čega je izjavio: „nije loše za sedmog najboljeg igrača u ligi“, aludirajući na predsezonsko rangiranje igrača od strane mreže ESPN.[233] U naredne tri utakmice, postigao je 40, 42 i 42 poena.[234] To je bio šesti put u karijeri da je postigao 40 poena na četiri utakmice zaredom, čime je došao na drugo mjesto, iza Čejmberlena, koji je to uspio 19 puta.[235] Na Ol-star meču, postigao je 27 poena, čime je prestigao Džordana, kao najbolji strijelac Ol-stara.[236] Tokom treće četvrtine meča, nakon faula Dvejna Vejda, polomio je nos i imao je potres mozga.[237] U aprilu, zbog povrede lijeve potkoljenice, morao je da propusti sedam utakmica.[238] Vratio se na teren tri utakmice prije kraja regularnog dijela sezone, a na utakmici protiv Sakramento kingsa, odlučio je da ne pokušava da se bori za titulu najboljeg strijelca; bilo mu je potrebno 38 poena da dostigne Kevina Duranta.[239] U plej ofu, Lejkersi su drugu godinu zaredom ispali u polufinalu divizije, izgubili su od Oklahome 4:1.[240]

Na početku sezone 2012/13, Lejkersi su doveli Dvajta Hauarda i Stiva Neša. Na dan 2. novembra 2012, postigao je 40 poena, uz dvije ukradene lopte, čime je prestigao Medžika Džonsona, sa najviše ukradenih lopti u istoriji Lejkersa, sa 1,725. Lejkersi su tu utakmicu izgubili od Klipersa i počeli su sezonu sa tri poraza na prve tri utakmice, prvi put poslije 34 godine i četvrti put u istoriji kluba.[241] Nakon skora 1—4 na startu sezone, trener Braun je dobio otkaz,[242] a zamijenio ga je Majk D'Antoni, koga je Brajant znao u djetinjstvu, kada je sa njegovim ocem igrao u Italiji, a zbližili su se tokom vremena provedenog u timu SAD-a.[243][244] Na dan 5. decembra, protiv Nju Orleansa, sa 34 godine i 104 dana, postao je najmlađi igrač u istoriji NBA koji je stigao do 30,000 poena, a takođe, postao je tek peti igrač u istoriji koji je postigao 30,000 poena u ligi, nakon Čejmberlena, Džordana, Abdul Džabara i Malona.[245] Na dan 18. decembra, u pobjedi od 101:100 protiv Šarlot bobketsa, postigao je minimum 30 poena na sedmoj utakmici zaredom, što je bio najduži niz nekog igrača u NBA starijeg od 34 godine, a takođe, bio mu je to četvrti najduži niz u karijeri.[246] Njegov niz je prekinut na utakmici protiv Portland trejlblejzersa, kada je u pobjedi od 104:87, postigao 27 poena, a nije ulazio u igru tokom četvrte četvrtine.[247] Sa ciljem da poboljša odbranu tima, D'Antoni je stavljao Brajanta da čuva najboljeg igrača protivničkog tima, a u utakmici protiv Klivlend kavalirsa, čuvao je Kajrija Irvinga, koji je postigao samo 15 poena.[248][249] Priznao je da je više motivisan u odbrani kada brani bolje igrače, nego kada igra bez lopte protiv slabijih igrača.[249][250] Njegova odbrana je remetila protivnike i pružala veću slobodu Nešu.[251]

Brajant na utakmici protiv Milvoki baksa 2013.

Tokom većeg perioda na prve 42 utakmice, bio je lider lige po broju poena.[252] Sa skorom Lejkersa od 17—25 na početku sezone,[253] D'Antoni je postavio Brajanta za primarnog organizatora igre, dok je Neš pomjeren na mjesto šutera.[254][255][256] Na naredne tri utakmice, Lejkersi su ostvarili sve tri pobjede, a Brajant je upisao 39 asistencije, barem po deset na svakoj utakmici, što mu je bio najbolji učinak u karijeri; nije uspio da ostvari tripl dabl, na dvije utakmice imao je po devet skokova i na jednoj osam.[257][258] U martu, na dvije odlučujuće pobjede za ulazak u plej of, postigao je po najmanje 40 poena, uz 10 asistencija, postavši tako prvi igrač Lejkersa sa tim učinkom na dvije uzastopne utakmice, nakon Vesta 1970.[259][260]

Kako su se Lejkersi borili da obezbijede osmo mjesto i plasman u plej of, zbog povreda drugih igrača, Brajant je igrao skoro svih 48 minuta na svakoj utakmici.[261] Na dan 10. aprila 2013, postao je prvi igrač u istoriji NBA koji je ostvario učinak od 47 poena, osam skokova, pet asistencija, četiri blokade i tri ukradene lopte na jednom meču, a dva dana kasnije, doživio je rupturu Ahilove tetive, na utakmici protiv Golden Stejt voriorsa, zbog čega je morao da završi sezonu. Povreda je nastupila nakon što je igrao po minimum 40 minuta na sedam uzastopnih utakmica i sedam uzastopnih četvrtina na poslednje dvije utakmice. Prosječno je igrao 38,6 minuta po utakmici, što mu je bio najveći prosjek nakon šest godina i drugi najveći u ligi u toj sezoni, iza Dejmijana Lilarda. Generalni menadžer Lejkersa — Mič Kupčak, pričao je sa njim o broju minuta koje provodi na terenu, deset dana prije povrede, ali je Brajant insistirao na tome da je to potrebno jer se Lejkersi bore za plej of.[262] Na dan 13. aprila, imao je operaciju i procijenjeno je da će pauzirati od šest do devet mjeseci.[263] Sezonu je završio sa prosjekom od 27,3 poena, 5,6 skokova i 6 asistencija, sa procentom šuta 46,3%, a The New York Times nazvao je njegovu igru, kojom je predvodio Lejkerse do plej ofa, možda najboljom u njegovoj karijeri.[264] Na osam utakmica u sezoni postigao je 40 ili više poena, a 11 puta je imao deset ili više asistencija i dobio je nadimak „Magična mamba“, zbog vještina za asistencije kakve je imao i Medžik Džonson. Procenat asistencija bio mu je drugi najveći u karijeri, a procenat šuta iz igre bio mu je najveći od sezone 2008/09.[260] Lejkersi su sezonu završili na sedmom mjestu, sa 45 pobjeda i 37 poraza, a u plej ofu, bez Brajanta, izgubili su u prvoj rundiod San Antonija, 4:0 u seriji.[265]

2013–2015: Bez plej ofa i problemi sa povredama[uredi | uredi izvor]

Brajant na šutu preko Marćina Gortata, na utakmici protiv Vašington vizardsa 2014.

Poslije operacije, treninzima se vratio u novembru 2013, nakon što je sezona 2013/14 počela. Na dan 25. novembra, produžio je ugovor na još dvije godine, ukupne vrijednosti od 48,5 miliona dolara.[266] Ostao je najplaćeniji igrač u ligi, iako je prihvatio manji ugovor od procijenjenog, jer je smatrano da može da dobije 32 miliona godišnje.[267] Njegov ugovor bio je predmet brojnih rasprava, jedni su smatrali da treba da prima manje novca, kako bi rasteretio tim finansijski, dok su drugi smatrali da je on najveća zvijezda NBA lige i da je plaćen manje od stvarne vrijednosti.[268][269][270] Na teren se vratio 8. decembra, nakon što je propustio prvih 19 utakmica, a 17. decembra, postigao je 21 poen u pobjedi od 96:92 protiv Memfisa, što mu je bilo najviše u sezoni. Na utakmici, pretrpio je prelom goljenice, zbog čega je morao da pauzira šest nedelja.[271] Igrao je šest utakmica nakon prve povrede, uključujući i igranje na poziciji plejmejkera dok su bili povrijeđeni Neš, Stiv Blejk i Džordan Farmar.[272] Prosječno je ostvarivao po 23,8 poena, 6,3 asistencije i 4,3 skoka.[273] Iako nije igrao veći dio, izabran je od strane navijača za Ol-star meč, što mu je bilo 16 put u karijeri da učestvuje na Ol-staru. Izjavio je da nije zaslužio da bude izabran, dok su neki smatrali da je to nagrada za njegove uspjehe tokom karijere.[274] Ipak, propustio je utakmicu jer se nije oporavio od povrede koljena.[275] Na dan 12. marta 2014, Lejkersi su objavili da Brajant neće igrati do kraja sezone, jer mu treba još vremena da se oporavi u potpunosti. U tom trenutku, Lejkersi su imali skor 22—42, čime su izjednačili najgori negativni rekord tima, a završili su na pretposlednjem mjestu u konferenciji, sa 27 pobjeda i 55 poraza i nisu se plasirali u plej of prvi put nakon 2005.[273]

Vratio se na teren na početku sezone 2014/15, što mu je bila 19 sezona u Lejkersima,[276] a za trenera, umjesto D'Antonija postavljen je Brajantov bivši saigrač — Bajron Skot.[277] Na dan 30. novembra 2014. u pobjedi od 129:122 protiv Toronta, nakon produžetka, ostvario je 20 tripl dabl u karijeri sa 31 poenom, 12 asistencija i 11 skokova.[278] Sa 36 godina, postao je najstariji igrač u NBA koji je postigao tripl dabl sa 30 poena, 10 asistencija i 10 skokova, srušivši rekord Larija Birda, koji je 1992. sa 35 godina, postigao 49 poena, uz 14 skokova i 12 asistencija.[279] Na dan 14. decembra, došao je na treće mjesto liste najboljih strijelaca NBA lige svih vremena, preskočivši Džordana, u pobjedi od 100:94 protiv Minesote.[280] Igrao je prvih 27 utakmica u sezoni,[281] na kojima je prosječno bilježio 26,4 poena za 35,4 minuta, a bio je lider lige sa prosječno 22,4 šuta po utakmici.[282][283] Ipak, trener ga je izostavio iz tima na tri utakmice zaredom, kako bi se odmorio nakon jedne od najlošijih igara u sezoni, kada je, u porazu od 108:101 protiv Sakramento kingsa, imao devet izgubljenih lopti, postigavši 25 poena, uz šut iz igre 8 od 30.[282][284] Bio je osjetljiv na bol u koljenima, stopalu, leđima i Ahilovoj tetivi, a Skot je planirao da smanji njegovo opterećenje u napadu.[285][286] Na tri utakmice u sezoni, igrao je preko 40 minuta,[287] a trener je krivio sebe jer ga je preopteretio nakon što je počeo sezonu u dobroj formi.[288] Na početku sezone, imao je samo 37 posto šuta iz igre, a Lejkersi su ostvarili samo osam pobjeda, uz 19 poraza.[281][283] Na drugoj utakmici nakon pauze kako bi odmorio, u pobjedi od 111:103 protiv Denvera, postigao je tripl dabl, sa 23 poena, 11 asistencija i 11 skokova, postavši tako tek treći igrač u istoriji NBA lige, stariji od 36 godina, nakon Čejmberlena i Kida, koji je ostvario tripl dabl više puta u sezoni.[289] Na dan 21. januara 2015. zadobio je povredu mišića desnog ramena na utakmici protiv Nju Orleans pelikansa.[290] Iako je bio dešnjak, vratio se u igru, gdje je šutirao, driblao i dodavao sa lijevom rukom.[291] Prije povrede, odmarao je na osam od 16 utakmica,[287] a zbog povrede, morao je na operaciju, zbog koje je završio sezonu, sa prosjekom od 22,3 poena i procentom šuta 37,3%, što mu je bio najgori procenat u karijeri, dok je na početku sezone imao procenat šuta 45,4%..[292] Procijenjeno je da će morati da pauzira devet mjeseci, a povratak na teren se očekivao u narednoj sezoni.[293][294] Lejkersi su sezonu završili na poslednjem mjestu u Zapadnoj konferenciji, sa 21 pobjedom i 61 porazom, čime su postavili novi negativni rekord po broju poraza u sezoni, srušivši prethodni koji su postavili sezonu ranije.[295]

2015/16: Poslednja sezona[uredi | uredi izvor]

Brajant protiv Gerija Nila, na utakmici protiv Vašington vizardsa 2015.

Nakon što se oporavio od povrede u predsezoni,[296] zadobio je povredu lista, zbog koje je morao da propusti poslednje dvije egzibicione utakmice.[297] Ipak, oporavio se do početka sezone 2015/16. i startovao je svoju 20 sezonu u dresu Lejkersa, čime je oborio rekord Džona Stoktona od 19 sezona u jednom klubu.[298] Na dan 24. novembra 2015, Lejkersi su izgubili od Golden Stejta 111:77, čime su došli do učinka od dvije pobjede i 12 poraza; Brajant je postigao samo četiri poena, uz šut iz igre 1 od 14, što mu je bila najgora šuterska utakmica u karijeri, računajući utakmice na kojima je uputio najmanje pet šuteva.[299][300] Na dan 1. decembra 2015. igrao je poslednji put protiv tima iz svog grada — Filadelfija seventisiksersa, a Lejkersi su izgubili 103:91.[301]

Na dan 29. novembra 2015, objavio je preko platforme The Players' Tribune, da će završiti karijeru na kraju sezone. U poemi „Draga košarko“, napisao je da se zaljubio u košarku sa šest godina, dodavši: „ljubav je bila tako duboka da sam dao sve od sebe, od uma i tijela, do mog duha i duše. Sezona 2015/16. je sve što mi je ostalo da dam. Moje srce može da lupa, moj um može da melje, ali moje tijelo zna da je vrijeme da kažem zbogom. I to je u redu, spreman sam da vas pustim.“[302] U pismu poslatom navijačima Lejkersa pred početak utakmice protiv Indijana pejsersa, napisao je: „ono što ste vi uradili za mene, daleko je više od onoga što sam ja uradio za vas... Moja ljubav prema ovog gradu, ovom timu i prema svakome od vas nikada neće izblijediti. Hvala vam na ovom nevjerovatnom putovanju.“[302]

U trenutku kada je objavio povlačenje, bio je na drugom mjestu u timu po broju minuta po utakmici, sa 30,8 prosječno, iza Džordana Klarksona, dok je imao 16,7 šuteva, uz samo 15,7 poena, sa procentom šuta 31,5%.[300][303] Procenat ubačenih slobodnih bacanja mu je opao u odnosu na prosjek koji je imao u karijeri, dok se njegova igra oslanjala na lažne pasove i šuteve sa daljine, a zabilježio je učinak od 19,5 procenata šuta za tri, od prosječno sedam šuteva, što mu je bio najgori učinak u karijeri.[303][304] Na konferenciji za novinare nakon što je objavio da završava karijeru, izjavio je: „iako igram kao govno, radio sam veoma, veoma naporno da ne bih igrao tako i uradio sam sve što sam mogao. I osjećam se dobro zbog toga.“[305][306]

Brajant protiv Lebrona Džejmsa, na utakmici protiv Klivlend kavalirsa 2016.

Tražio je od timova protiv kojih bude igrao utakmice na gostovanju, da ne prave nikakve ceremonije na terenu u njegovu čast i da mu ne daju nikakve poklone u javnosti.[307] Prije nego što je najavio kraj karijere, bio je nepokolebljiv u tome da ne želi buku oko inscenirane oproštajne turneje, više je volio da čuje povike i zviždanje umjesto navijanja.[308][309] Ipak, pozdravljen je na utakmicama širom lige, sa video snimcima posvećenim njemu i ovacijama navijača,[307] uključujući arene u kojima su mu navijači stalno zviždali, kao što su TD garden u Bostonu, Vels Fargo centar u Filadelfiji, Slip trejn arena u Sakramentu i Vivijen smart arena u Solt Lejk Sitiju.[310][311][312] Prethodno, bio je poštovan, ali ne i obožavan[313][314] i bio je zapanjen navijanjem koje je sada dobijao.[314]

Na dan 3. februara, postigao je 38 poena, od čega sedam trojki, uključujući 14 od 18 poena Lejkersa u poslednjih pet minuta, za pobjedu od 119:115 protiv Minesote, čime su Lejkersi prekinuli niz od deset poraza zaredom, što je bio najduži niz poraza u istoriji tima.[315] Postao je četvrti igrač u istoriji lige stariji od 37 godina, nakon Malona, Abdul Džabara i Džordana, koji je postigao 35 poena, uz pet skokova i pet asistencija.[315] Dobio je 1,9 miliona glasova za Ol-star, što je bilo najviše od svih igrača, ispred Stefa Karija sa 1,6 milion. Pošto se premjestio na poziciju krila, po prvi put je na toj poziciji startovao Ol-star.[316] Na prvom Ol-staru nakon 2013, postigao je deset poena, uz šest skokova i sedam asistencija.[317] Saigrači su htjeli da mu dodaju lopte kako bi još jednom bio MVP, ali je odbio.[317][318]

Na poslednjoj utakmici u NBA ligi, 13. aprila, u pobjedi od 101:96 protiv Juta džeza, postigao je 60 poena, što mu je bilo najviše u sezoni, a u poslednjoj četvrtini, postigao je 22 poena, dok je cijeli tim Jute postigao 21.[319][320] Sa 37 godina i 234 dana, postao je najstariji igrač koji je postigao 60 poena u istoriji NBA lige.[321] Lejkersi su sezonu završili sa 17 pobjeda i 65 poraza, ponovo postavivši novi negativni rekord.[322]

Reprezentativna karijera[uredi | uredi izvor]

Brajant na utakmici protiv Kine na Olimpijskim igrama 2008.

Odbio je da igra na Olimpijskim igrama 2000. jer se ženio nakon završetka NBA sezone.[323] Takođe je odlučio da ne igra na Svjetskom prvenstvu 2002,[324] a prvobitno je uključen u tim za Američko prvenstvo 2003, ali se povukao zbog operacije koljena i ramena.[325] Naredne godine, odlučeno je da ne igra na Olimpijskim igrama 2004. zbog tužbe za seksualni napad koja je bila u toku.[326] Zajedno sa Lebronom Džejmsom, bio je uvršten u preliminarni spisak reprezentacije za period od 2006. do 2008.[327] ali je ponovo morao da se povuče zbog operacije koljena i propustio je Svjetsko prvenstvo 2006[328]

Karijeru u reprezentaciji Sjedinjenih Američkih Država počeo je 2007, kada je učestvovao na Američkom prvenstvu, na kojem je SAD osvojila zlatnu medalju, sa svih deset pobjeda i kvalifikovala se za Olimpijske igre 2008. Bio je starter na svakoj utakmici na prvenstvu, a prosječno je bilježio 15,3 poena, 2,9 asistencija, 2,0 skokova i 1,6 ukradenih lopti po utakmici.[329]

Na dan 23. juna 2008, uvršten je u spisak reprezentacije za Olimpijske igre 2008. što mu je bilo prvo učešće na Igrama.[330] Na dan 24. avgusta 2008, u pobjedi od 118:107 protiv Španije u finalu, postigao je 20 poena, od čega 13 u četvrtoj četvrtini i osvojio je prvu zlatnu medalju, a to je takođe bila prva zlatna medalja za SAD nakon 2000.[331]

U reprezentaciju se vratio na Olimpijske igre 2012,[332] gdje je osvojio još jednu zlatnu medalju, nakon čega je odlučio da završi reprezentativnu karijeru.[333] Karijeru u reprezentaciji, završio je sa skorom od 26 pobjeda i bez poraza na tri turnira, osvojivši zlatnu medalju svaki put.[334]

Profil i stil igre[uredi | uredi izvor]

Brajant na šutu preko Šejna Batjea 2009.

Brajant je primarno igrao na poziciji beka. Bio je visok 1,98 m, a težak 98 kg,[335] dok je tokom karijere, bio označen kao jedan od najboljih šutera.[336][337] Često je upoređivan sa Džordanom, po kome je i formirao stil igre.[338][339][340] Kao i Džordan, postao je prepoznatljiv po šutu na skoku uz korak nazad.[341] Kris Balard, iz časopisa Sports Illustrated, opisao je njegov drugi poznati potez kao „ubodni korak i pauza“. Brajant je nogu isturao naprijed, kako bi se odbrambeni igrač opustio, ali umjesto da je vrati nazad, odgurnuo bi se od nje, prošao pored igrača i dolazio do koša.[342]

Stekao je reputaciju igrača koji uzima šuteve u odlučujućim trenucima neizvjesnih utakmica,[343][344][345] čak iako ga čuvaju dvojica ili trojica igrača,[346] a takođe je označen kao jedan od najboljih igrača u NBA kada je u pitanju odlučujući šut.[346][347] Godine 2012, u godišnjoj anketi među trenerima, po deseti put zaredom je izabran za igrača koga bi voljeli da šutira odlučujući šut.[348][349] Uživao je u tome da bude negativac i da mu navijači zvižde, nakon čega bi utišavao publiku svojim igrama.[92][314][350] Njegove sposobnosti da uzima teške šuteve, dovele su do kritika zbog njegove selekcije šuta.[340][351] Tokom karijere, kritikovan je zbog toga što je sebičan i uzima veliki broj šuteva;[349][352][353] promašio je više šuteva iz igre nego bilo koji drugi igrač u istoriji NBA lige, a 2014. je oborio rekord Havličeka od 13,417 promašenih šuteva,[354] dok je karijeru završio sa 14,481 promašajem iz igre.[355] Fil Džekson, koji mu je bio trener više godina, izjavio je: „ima tendenciju da forsira akciju, posebno kada igra ne ide njegovim tokom. Kada je njegov udarac isključen, Kobi će nemilosrdno udarati dok mu se sreća ne preokrene.“[356] Brajant je sam izjavio: „išao bih na 0 od 30 prije nego što bih 0 od 9; 0 od 9 znači da ste pobijedili sebe, izbacili se iz igre.“[127]

Pored sposobnosti u napadu, takođe je bio poznat kao dobar odbrambeni igrač.[357] Rijetko je pravio faulove prilikom blokada, za šta je izjavio da vjeruje da je doprinjelo da poštedi tijelo i doprinjelo njegovoj dugovječnosti.[358] Mnogi su kritikovali njegovu igru u kasnijim godinama, navodeći da je njegov status kao dobrog odbrambenog igrača više bilo zbog njegove reputacije nego stvarne igre.[359][360][361]

Često je hvaljen zbog svoje radne etike.[362] Tokom prvih 16 godina, njegovo tijelo je bilo elastično,[293] a prešao je prag bola jer je često igrao pod povredama.[363][364] Kao žestok takmičar, Brajant je protivnike i saigrače podjednako učinio predmetima svoje poruge.[365][366] Mnogi igrači su smatrali da je sa njim teško igrati zbog visokog nivoa posvjećenosti i performansi.[367][368][369] Prema novinaru časopisa Forbes — Marku Hajsleru, bio je najotuđenija zvijezda NBA lige koju je ikad vidio.[370] Nakon odlaska O'Nila, predvodio je Lejkerse do dvije titule, a u tom periodu, bio je više mentor saigračima nego što je bio ranije u karijeri.[367][370] Fil Džekson je izjavio da je najveća razlika između prvog i drugog perioda kada je bio trener Lejkersa ta u obraćanju Brajanta saigračima. Izjavio je da je tokom prvog perioda Brajant obično govorio saigračima: „daj mi prokletu loptu“, dok se kasnije više družio sa njima, zvao ih kad su bili na putu, a takođe ih je pozivao na večeru, jer je počeo da ih smatra partnerima, a ne njegovim ličnim nosačima koplja.[371]

Zaostavština[uredi | uredi izvor]

Brajant 2014, kada je postao prvi igrač u NBA sa 30,000 poena i 6,000 asistencija.[372]

Komesar NBA — Adam Silver, nazvao ga je jednim od najboljih košarkaša svih vremena,[373] a časopis The New York Times, papisao je da je on imao jednu od najodlokovanijih karijera u istoriji sporta.[373] Reuters ga je nazvao neosporno najboljim igračem svoje generacije,[346] dok su ga Sporting News i TNT, proglasili njihovim igračem decenije 2000-te.[374][375] Godine 2008. i ponovo 2016, ESPN ga je svrstao na drugo mjesto najboljih bekova svih vremena, iza Džordana.[351][376] Igrači, uključujući Kevina Duranta,[377] Dirka Novickog,[378] Dvejna Vejda[313] i Derika Rouza, nazvali su ga verzijom Džordana iz njihove generacije.[379][380] Časopis The Press-Enterprise, opisao ga je kao možda najboljeg igrača u istoriji Lejkersa.[381] Najbolji je strijelac u istoriji Lejkersa, a sa pet titula, izjedačen je na prvom mjestu sa najviše titula jednog igrača kluba.[382] Na dan 18. decembra 2017, dresovi sa brojevima 8 i 24, koje je nosio u karijeri, povučeni su iz upotrebe u Lejkersima.[383]

Sa prosjekom u karijeri od 25,0 poena, 5,2 skoka, 4,7 asistencija i 1,4 ukradene lopte po utakmici,[335] smatran je jednim od najkompletnijih igrača u istoriji NBA lige.[384] Postao je prvi igrač u istoriji NBA koji je došao do 30,000 poena i 6,000 asistencija,[372] a takođe je jedan od četvorice igrača sa 25,000 poena, 6,000 skokova i 6,000 asistencija.[385] Bio je najbolji strijelac lige u sezonama 2005. i 2006;[14] njegovih 81 poen na utakmici protiv Toronta 2006. bio je drugi najveći broj poena koje je igrač postigao na jednom meču u istoriji NBA, iza Čejmberlena sa 100 poena.[386] Minimum 50 poena na utakmici postigao je 24 puta u karijeri, po čemu je na trećem mjestu u ligi, iza Čejmberlena koji je to uspio 118 puta i Džordana koji je to uspio 31 put;[303] po minimum 60 poena postigao je šest puta u karijeri.[387] Postao je treći igrač u istoriji NBA koji je u jednom mjesecu imao prosjek od 40 poena po utakmici, što je uspio da uradi četiri puta, iza Čejmberlena koji je to uspio 15 puta i Bejlora koji je to ostvario jednom.[137] Proglašen je za MVP-ija lige 2008. kada je predvodio Lejkerse do finala sa prvog mjesta zapadne konferencije.[388] Na Olimpijskim igrama 2008. osvojio je zlatnu medalju sa reprezentacijom Sjedinjenih Američkih Država, a tim je često nazivan „okupljeni tim“, jer većina zvijezda NBA nije igrala.[389] Osvojio je zlatnu medalju i na Olimpijskim igrama 2012,[390] a predvodio je Lejkerse do osvajanja titule 2009. i 2010, a oba puta je dobio nagradu MVP za najkorisnijeg igrača finala.[391]

Na Ol-star meču igrao je 18 puta, po čemu je na drugom mjestu, iza Abdul Džabara sa 19.[392] Izabran je rekordnih 18 puta zaredom, svaki put u startnoj postavi,[291][387][392] a četiri puta — 2003. 2011. 2013. i 2016, osvojio je najviše glasova navijača.[392] Za najkorisnijeg igrača Ol-stara proglašen je četiri puta, po čemu je rekorder, zajedno sa Petitom.[387] Ukupno je 15 puta izabran u prva tri idealna tima lige, po čemu je na drugom mjestu, zajedno sa Abdul Džabarom i Timom Dankanom, iza Lebrona Džejmsa;[393] ukupno je 11 puta izabran u prvi tim, po čemu je izjedačen na drugom mjestu sa Karlom Malonom, takođe iza Lebrona Džejmsa.[394] Ukupno je 12 puta izabran u prva dva idealna odbrambena tima, po čemu je na drugom mjestu, zajedno sa Kevinom Garnetom, iza Dankana koji je izabran 15 puta; takođe, izabran je devet puta u prvi odbrambeni tim, po čemu je izjedačen sa Džordanom, Garnetom i Pejtonom sa najviše izbora ikada.[382][387] Postao je prvi bek koji je igrao 20 sezona u NBA,[382] a takođe je pobijedio na takmičenju u zakucavanju 1997, postavši tako najmlađi pobjednik.[395] Tokom karijere, postigao je 40 ili više poena na 121 utakmici, dok je 21 put ostvario tripl dabl.[303]

Tokom plej ofa 2020, Lejkersi su igrali u dresovima na kojima je pisalo „Crna mamba“, u počast Brajantu. Dresove je dizajnirao sam Brajant, a u obrascu su zmijske kože sa žutim akcentom i 16 zvijezda, koje su predstavljale 16 titula Lejkersa u to doba. Na drugoj utakmici, u pobjedi protiv Denver nagetsa u finalu konferencije, Entoni Dejvis je pogodio trojku sa zvukom sirene, nakon čega je uzvikivao Brajantovo ime, dok su nosili dresove „Crna mamba“.[396] Nakon pobjede u drugoj utakmici, Lebron Džejms je o majicama koje su nosili izjavio:

„Uvijek je posebno predstavljati nekoga ko je toliko značio, ne samo za igru, već i za organizaciju Lejkersa više od 20 godina. Da bismo ga počastili, nalazeći se na podu, o tome se i radi.“[397]

Van terena[uredi | uredi izvor]

Privatni život[uredi | uredi izvor]

Brajant na premijeri filma Pirati sa Kariba: Na kraju svijeta, 2007.

Brajant je bio najmlađi od troje djece. Odrastao je sa dvije starije sestre — Šerijom i Šajom, a bio je u bliskim odnosima sa njima do njegove smrti.[13][398][399]

U novembru 1999, tada 21-godišnji Brajant upoznao je Vanesu Lejn, koja je imala 17 godina, dok je radila kao igračica u pozadini u za video spot za pjesmu G'd Up tria Tha Eastsidaz, koji su činili Snup Dog, Trej Di i Goldi Lok.[400] Brajant je bio u istoj zgradi, gdje je radio na svom prvom albumu; počeli su da izlaze i šest mjeseci kasnije, u maju 2000. vjerili su se,[400] dok je Lejnova i dalje bila u srednjoj školi Marina, u Hantington Biču. Kako bi izbjegli medijsku pažnju, srednju školu je završila putem samostalnog učenja.[400] Prema rođaci Vanese Lejn — Lajli Lejn, nisu potpisali predbračni ugovor; Lajla je izjavila da je Brajant volio Vanesu previše da bi sklopio ugovor.[401]

Vjenčali su se 18. aprila 2001, u katoličkoj crkvi Sent Edvard, u Delta Pojntu, u Kaliforniji.[402][403] Vjenčanju nisu prisustvovali njegovi roditelji, njegove dvije sestre, dugogodišnji savjetnik i agent — Arn Telem, kao ni njegovi saigrači iz Lejkersa. Njegovi roditelji nisu prisustvovali iz brojnih razloga, a kao glavni, navedeno je to što Vanesa nije Afroamerikanka; Vanesin otac je meksičko—italijanskog porijekla, a majka meksičko—filipinskog.[404][400] To je dovelo do zategnutih odnosa prve dvije godine, koji su se popravili nakon što su Kobi i Vanesa dobili prvu ćerku.[405]

Njegova prva ćerka rođena je u januaru 2003,[406] a sa njenim rođenjem, Brajant se pomirio sa roditeljima. Godine 2005, Vanesa je imala vanmateričnu trudnoću zbog čega je imala spontani pobačaj. Njihova druga ćerka — Đijana Marija Onore, kojoj su dali nadimak Điđi, rođena je u maju 2006.[407] Na dan 16. decembra 2011, Vanesa je podnijela zahtjev za razvod, pozivajući se na nepomirljive razlike, a par je zatražio zajedničko starateljstvo nad ćerkama.[408][409] Na dan 11. januara 2013, oboje su objavili na društvenim mrežama da su odustali od razvoda.[410] Početkom decembra 2016, dobili su treću ćerku,[411][412][413] a u januaru 2019. objavili su da čekaju četvrtu ćerku,[414] koja je rođena u junu 2019.[415][416]

Brajant je katolik, a izjavio je da su mu vjera i svještenik pomogli tokom teških trenutaka, kao što je bilo nakon što je optužen za silovanje. Vođa u crkvenom horu, izjavila je da je inspirisana Brajantovom vjerom i poštovanjem koje joj pokazuje.[16][17][18] Zajedno sa porodicom, redovno je posjećivao crkvu Naša gospa kraljica od anđela, u Njuport biču. Zajedno sa ćerkom Đijanom, primio je evharistiju nekoliko sati prije nego što su poginuli.[417][418]

Brajant je bio poliglota, pričao je engleski, italijanski i španski jezik.[16][419][420][421][422] Sebi je dao nadimak „Crna mamba“, zbog želje da svojim košarkaškim vještinama oponaša zmiju crna mamba i njen napad sa 99% preciznosti pri maksimalnoj brzini, više puta uzastopno.[423][424] Tokom sezone 2012/13, nazvao je sebe „vino“, kako bi opisao svoju igru, za koju je rekao da je sve bolja što je stariji, kao vino.[425][426]

U januaru 2002, kupio je kuću u mediteranskom stilu, za oko četiri miliona dolara, u Njuportu,[427] a prodao je u maju 2015.[428]

Godine 2013, imao je pravnih nesuglasica sa aukcijskom kućom oko suvenira iz početnih godina karijere, koje je njegova majka dala na aukciju. Brajantova majka je od aukcijske kuće za predmete dobila 450,000 dolara i tvrdila je da joj je Brajant dao prava na predmete koji su ostali u njenom domu. Međutim, Brajantovi advokati zatražili su od aukcijske kuće da vrate predmete.[429] Prije zakazanog suđenja, postignuta je nagodba kojom se aukcijskoj kući omogućava prodaja manje od 10% predmeta. Brajantovi roditelji su mu se u pisanoj izjavi izvinili zbog nesporazuma i cijenili finansijsku podršku koju im je pružao tokom godina.[430][431][432]

Bio je dugogodišnji navijač NFL tima iz njegovog grada — Filadelfija iglsa.[433] Takođe, bio je navijač Barselone, Milana i Mančester Sitija.[434][435]

Prema časopisu Forbes, tokom karijere zaradio je oko 680 miliona dolara, što je bilo, u tom trenutku, više od bilo kojeg drugog sportiste iz timskih sportova.[55]

Optužba za seksualni napad[uredi | uredi izvor]

Na ljeto 2003, šerifova kancelarija u Iglu, uhapsila je Brajanta u vezi sa istragom tužbe za seksualno zlostavljanje koju je podnijela 19-godišnja radnica hotela. Brajant se prijavio u hotelu „The Lodge and Spa“, u Kordiljeri u Iglu, prije nego što je operisan u blizini. Djevojka je izjavila da ju je Brajant silovao u svojoj hotelskoj sobi noć prije nego što je trebalo da ode na operaciju. Brajant je priznao preljubu i da je imao seksualne odnose sa devojkom, ali je negirao njene navode o seksualnom zlostavljanju.[436][437]

Optužba je narušila Brajantovu reputaciju, a percepcija javnosti o njemu je naglo pala; raskinuti su sponzorski ugovori koje je imao sa kompanijama McDonald's i Nutella, a prodaja njegovog replika dresa je značajno opala.[438] Međutim, u septembru 2004. tužioci su odustali od slučaja napada nakon što je djevojka koga ga je tužila odlučila da ne svjedoči na suđenju. Poslije toga, Brajant je pristao da joj se izvini za incident, uključujući i javno izvinjenje, u kojem je rekao:

„Iako zaista vjerujem da je ovaj susret između nas bio sporazuman, sada prepoznajem da ona nije i ne gleda ovaj incident na isti način kao i ja. Poslije mjeseci preispitivanja otkrića, slušanja njenog advokata, pa čak i ličnog svjedočenja, sada shvatam kako ona osjeća da nije pristala na ovaj čin.“[439][440]

Djevojka je podnijela zasebnu tužbu protiv Brajanta, koju su dvije strane riješile privatno.[441]

Sponzorstva[uredi | uredi izvor]

Brajant na ceremoniji otvaranja kompanije Nike, u Tajpeju 2007.

Prije početka sezone 1996/97, potpisao je šestogodišnji ugovor sa kompanijom Adidas, vrijedan 48 miliona dolara.[442][443] Prve patike sa njegovim potpisom bio je model Equipment KB 8.[444] Prije toga, pojavio se u reklami za kompaniju The Coca-Cola Company, kako bi promovisao sprajt, novo piće kompanije; takođe, učestvovao je u reklami za McDonald's, promovisao je novu loptu u NBA kompanije Spalding, a pojavio se i u reklamama za kompanije Upper Deck, Ferrero SpA i Russell Corporation, a pojavio se u sopstvenoj seriji video igara od strane kompanije Nintendo.[445] Mnoge kompanije, kao što su McDonald's i Ferrero SpA, raskinuli su ugovore sa njim nakon optužbi za silovanje.[446] Bitan izuzetak je bila kompanija Nike, Inc., koja je potpisala petogodišnji ugovor sa njim prije incidenta, vrijedan od 40 do 45 miliona dolara.[447][448] Međutim, odbili su da koriste njegovu sliku ili plasiraju novi model njegovih cipela tokom godine, ali su počeli da ga promovišu nakon što se njegov imidž popravio, dvije godine kasnije.[448] Nakon toga, obnovio je ugovor sa kompanijom The Coca-Cola Company, preko njihove pomoćne kompanije — Energy Brands, kako bi promovisao njihov brend pića vitaminske vode.[449] Pojavio se na naslovnici za video igru NBA '07: Featuring the Life Vol. 2, a učestvovao je u reklami za video igru Guitar Hero World Tour, sa Tonijem Hokom, Majklom Felpsom i Aleksom Rodrigezom 2008, kao i za video igru Call of Duty: Black Ops, zajedno sa Džimijem Kimelom 2010.[450]

U video promociji za model cipela kompanije Nike — Hyperdunk, izgledalo je kao da skače preko Aston Martina koji ubrzava. Smatrano je da je akrobacija lažna, a Los Angeles Times je napisao da bi, da je akrobacija prava, to vjerovatno bilo kršenje ugovora sa Lejkersima.[451] Nakon promocije, izašlo je četvrto izdanje cipela sa njegovim potpisom — Zoom Kobe IV, dok je 2010. Nike promovisao peto izdanje — Nike Zoom Kobe V.[452] Godine 2009, potpisao je ugovor sa kompanijom Nubeo, koja je pokrenula proizvodnju edicije sportskih luksuznih satova — „Black Mamba collection“, koji koštaju od 25,000 do 285,000 dolara.[453] Na dan 9. februara 2009, našao se na naslovnoj strani časopisa ESPN The Magazine, ali ne zbog košarke, već zbog toga što je veliki navijač Barselone.[454] CNN je 2007. procijenio vrijednost njegovih ugovora na oko 16 miliona dolara godišnje.[455] Godine 2010, Forbes ga je svrstao na treće mjesto po zaradi u konkurenciji sportista, iza Tajgera Vudsa i Džordana, sa ukupnom zaradom od 488 miliona dolara.[456]

Brajant sa predsjednikom SAD-a — Džordžom V. Bušom, Džejsonom Kidom i Deronom Vilijamsom na Olimpijskim igrama 2008.

Na dan 13. decembra 2010. potpisao je dvogodišnji ugovor sa turskom avio kompanijom Turkish Airlines. Učestvovao je u promotivnom video spotu za kompaniju, koji je prikazan u preko 80 država, a pored toga, njegov lik korišćen je u digitalnim, štampanim i reklamama na bilbordima.[457][458][459]

U septembru 2012, učestvovao je u reklami za kompaniju Turkish Airlines, zajedno sa fudbalerom Barselone — Lionelom Mesijem, a u reklami, njih dvojica su se nadmetali za pažnju mladog momka.[460] Godine 2013, časopis Forbes ga je svrstao na peto mjesto najplaćenijih sportista, iza Flojda Mejvedera, Kristijana Ronalda, Lebrona Džejmsa i Lionela Mesija.[461]

Tokom karijere, pojavio se na omotu za više video igara:

Bio je jedan od globalnih ambasadora Svjetskog prvenstva u košarci 2019, u Kini, uz Dirka Novickog i Jao Minga.[469]

Muzika[uredi | uredi izvor]

U srednjoj školi, bio je dio rep grupe po imenu CHEIZAW, nazvanoj po bandi „Chi Sah“ iz filma Dječak sa gvozdenom rukom. Grupa je potpisala ugovor sa kompanijom Sony Entertainment, čiji je cilj bio da ugasi grupu i da Brajant snima sam. Nastupio je na koncertu grupe Sway & King Tech i snimio je stih za remiks pjesme Brajana Meknajta — „Hold Me”. Pojavio se i u albumu Šakila O'Nila — Respect, gdje je učestvovao u pjesmi „3 X's Dope“, ali njegovo ime nije spomenuto u zaslugama.[23]

Kompanija Sony ga je odvukla od rep muzike koju je pjevao, prema više otvorenoj muzici za radio. Objavljivanje njegovog debitantskog albuma — Visions je bilo zakazano za 2000. Prvi singl — "K.O.B.E'", objavljen je u januaru 2000. i izvođen je na Ol-star vikendu tog mjeseca; u pjesmi učestvuje i supermodel — Tajra Benks, koja pjeva gut muziku. Pjesma nije ostvarila dobar uspjeh, zbog čega je Sony odustao od planova za album, koji nije nikad objavljen, a kasnije tokom godine, raskinuli su ugovor sa Brajantom. Predsjednik kompanije, koji je potpisao ugovor sa Brajantom, već je bio otišao, a ostali članovi koji su mu pružali podršku, napustili su ga. Nakon toga, osnovao je sopstvenu izdavačku kuću — Heads High Entertainment, ali je ugašena nakon godinu dana.[23] Godine 1999, pojavio se u remiksu za pjesmu "Say My Name", od grupe Destiny's Child.[470]

Godine 2011, učestvovao je u singlu "The Heaven and Earth Challenge", tajvanskog pjevača — Džej Čoua.[471] Prihodi od preuzimanja singla i muzike, dinirani su siromašnim školama, za košarkaška postrojenja i opremu.[472] Takođe se pojavio u video spotu za singl, a spot je korišćen za promociju sprajta u marketinškoj kampanji 2011. u Kini.[473]

Godine 2009, američki reper — Lil Vejn, objavio je pjesmu pod nazivom "Kobe Bryant".[474] Takođe, 2010, američki reper — Po Baraka, objavio je pjesmu pod nazivom "Kobe Bryant On'em", koja je i uvrštena na njegov album — Lions and Liars.[475] Godine 2012, američki reper — Čif Kif, objavio je pjesmu pod nazivom "Kobe".[476][477][478] Pjesma se našla na njegovom debitantskom albumu — Finally Rich, kao dio deluks izdanja.[479]

Film i televizija[uredi | uredi izvor]

Debi kao glumac imao je 1996, kada se pojavio u epizodi druge sezone serije Moesha, gdje je glumio sa zvijezdom serije — Brendi Norvud, koja je nekoliko mjeseci ranije, u maju 1996. bila njegova pratilja na maturi.[480] Iste godine, pojavio se u epizodi serije Arli$$ — „What About the Fans?“ i u epizodi serije Sestro, sestro — „Kid-Napped“; u obje serije glumio je samoga sebe. Godine 1997, pojavio se u epizodi serije Vrijeme za druženje, nakon čega se pojavio u epizodi skeč serije mreže NickelodeonSve to, 1998. Iste godine, bio je prvi izbor Spajka Lija za ulogu Hesusa Šatlsvorta u filmu Dobio je igru, ali je odbio ulogu, izjavivši: „ovo ljeto je previše za mene“.[481] Ulogu je kasnije dobio Rej Alen, dok je u glavnoj ulozi Denzel Vošington.[482]

Godine 2009, Spajk Li je snimio dokumentarni film Kobi radi posao, koji je prikazivao Brajanta u sezoni 2007/08.[483]

Godine 2018, postao je prvi Afroamerikanac koji je dobio Oskara za najbolji animirani kratkometražni film, kao i prvi bivši profesionalni sportista koji je bio nominovan i dobio Oskara u bilo kojoj kategoriji, za film Draga košarko.[9] Film je takođe dobio nagradu Emi za najbolji sportski film i nagradu Eni za najbolji kratkometražni animirani film.[484] Film je producirala njegova produkcijska kompanija — Granity Studios.[485] Razgovarao je sa Brusom Smitom, oko budućih animiranih projekata, poslednjih šest mjeseci prije smrti, a plan mu je bio da pokrene sopstveni studio za animacije.[486]

Početkom 2018, napisao je, producirao i ugostio seriju Detail, koja je snimljena u više sezona, a prikazivana je na kanalima ESPN i ESPN+. Sastoji se od njegovih od njegovih uputa u košarku, kao i analiza utakmica i igrača.[487][488] Godine 2019, učestvovao je u zabavnom šouu kanala MTVRidiculousness.[489]

Filmografija[uredi | uredi izvor]

Godina Naziv filma Uloga Napomene
1996. Moesha Teri Hajtauer
1996. Arli$$ Sebe Epizoda: "What About the Fans?"
1996. Sestro, sestro Epizoda: "Kid-Napped"
1997. Vrijeme za druženje
1998. Sve to
2000. Beti
2009. Kobi radi posao
2010. Moderna porodica
2014. Novicki, savršeni šut
2015. Tata je kući
2015. Muza Kobija Brajanta Takođe izvršni producent
2017. Draga košarko Takođe pisac i izvršni producent; dobitnik Oskara za najbolji animirani kratkometražni film.
2017. Musecage Takođe kreator i pisac, producent i Granity Studios za ESPN i ESPN+
2018. Detail Takođe kreator i pisac; 18 epizoda kao domaćin, 16 epizoda kao pisac; producent i Granity Studios za ESPN i ESPN+
2020. Poslednji ples Epizoda 5

Filantropija[uredi | uredi izvor]

Bio je zvanični ambasador za neprofitnu organizaciju — After-School All-Stars (ASAS), koja obezbjeđuje vanškolske aktivnosti za djecu u 13 američkih država.[490] Takođe, pokrenuo je dobrotvorni fond Kobi Brajant, u Kini, u saradnji sa fondacijom Song Čing Ling, koju podržava kineska vlada.[491] Fond je prikupljao novac širom Kine, za obrazovanje i zdravstveni program.[491] Na dan 4. novembra 2010, bio je na ceremoniji predstavljanja video igre Call of Duty: Black Ops, na aerodromu Santa Monika, zajedno sa Zakom Brafom, a na ceremoniji, njih dvojica su uručili ček od milion dolara neprofitnoj organizaciji Call of Duty Endowment, koja pomaže veteranima da se prilagode svakodnevnom životu nakon završetka služenja u vojsci.[450]

Zajedno sa ženom, osnovao je porodični fond Kobi i Vanesa (KVBFF), čiji ciljevi su „pomoć mladim ljudima u nevolji, podsticanje razvoja fizičkih i socijalnih vještina kroz sport i pomoć beskućnicima.“ Govorio je o nepravdi usmjerenoj prema beskućnicima koje ljudi smatraju krivim za svoju situaciju, rekavši da beskućništvo ne treba zanemariti ili mu dati mali prioritet. Takođe, rekao je da od života želi više od uspješne košarkaške karijere.[18]

Brajant i njegova žena su česti donori Nacionalnog muzeja afroameričke istorije i kulture, kojem je donirao opremu koju je nosio u finalu NBA lige 2008, kada je dobio nagradu za MVP-ija.[492][493] Tokom života, ispunio je preko 200 zahtjeva fondacije Zamisli želju.[492][494]

Biznis[uredi | uredi izvor]

Osnovao je kompaniju Kobe Inc. za posjedovanje brendova u sportskoj industriji. Početna investicija u bilo mu je 10% udjela u kompaniji Bodyarmor SuperDrink, za 6 miliona dolara, u martu 2014. Sjedište kompanije je u Njuport Biču.[495] U kompaniji The Coca-Cola Company, kupio je dionice za minimalni ulog, u avgustu 2018, a vrijednost dionica porasla je na oko 200 miliona dolara.[496]

Godine 2013, osnovao je produkcijsku kuću — Granity Studios, koja je razvijala različite medije, od filmova do televizijskih šouova i romana.[485]

Na dan 22. avgusta 2016, zajedno sa biznis partnerom — Džefom Stibelom, pokrenuo je preduzetnički kapital — Brajant—Stibel, a kompanija je bila orijentisana na različite oblasti, uključujući medije, podatke, igre i tehnologiju, sa kapitalom od 100 miliona dolara.[497][498] Godine 2018, zajedno sa kompanijom Sports Academy, pokrenuo je kompaniju — Mamba Sports Academy, zajednički atletsko trenažni biznis poduhvat, a akademija je otvorena u Tauzand Ouksu i Redondo Biču.[499]

Knjige[uredi | uredi izvor]

Na dan 23. oktobra 2018, njegova knjiga — Mentalitet mambe: Kako ja igram, sa fotografijama i pogovorom Endrua Bernstajna, uvodom Fila Džeksona i predgovorom Pau Gasola, objavljena je od strane izdavačke kuće MCD / Farrar, Straus and Giroux. Knjiga je o njegovoj karijeri, sa slikama i njegovim osvrtima.[500][501]

Prije smrti, radio je sa brazilskim piscem — Paulom Koeljom, na dječijoj knjizi koja je imala cilj da nadahne siromašnu djecu. Poslije Brajantove smrti, Koeljo je nacrt izbrisao, rekavši u intervjuu da „nema smisla objavljivati bez njega“. Nije rekao koliko je stranica napisano niti da li je knjiga imala naslov.[502]

Takođe, bio je koautor i producent nekoliko romana za mlade odrasle osobe, preko kompanije: Vizenard serija: Trening kamp, Legat i kraljica i Epoka: Drvo Ekrofa. Četvrti roman — Vizenard serija: Sezona jedan, objavljen je posthumno, u martu 2020.[503] Roman se našao na vrhu liste romana sa tvrdim povezom u srednjim školama.[504]

Smrt[uredi | uredi izvor]

Nesreća[uredi | uredi izvor]

Navijači ispred Stejpls centra na dan Brajantove smrti.

Na dan 26. januara 2020, u 9:06 ujutru, po pacifičkom standardnom vremenu (UTC-8), helikopter Sikorsky S-76 poletio je sa aerodroma Džon Vejn iz okruga Orindž, u Kaliforniji, sa ukupno devet putnika: Brajant, njegova 13-godišnja ćerka Đijana, šest porodičnih prijatelja i pilot.[505][506][507][508] Helikopter je registrovan u korporaciji Island Express Holding Corp., u Filmoru, prema podacima mreže Sekretarijata Kalifornije.[509] Grupa je putovala na aerodrom Kamariljo, u Okrugu Ventura na košarkašku utakmicu u okviru sportske akademije Mamba, u Tauzand Ouksu.[510]

Zbog slabe kiše i magle tog jutra, helikopteri policije Los Anđelesa i većina drugih komercijalnih helikoptera i aviona bili su prizemljeni.[508][511] Tragač leta pokazao je da je helikopter kružio iznad zoološkog vrta Los Anđelesa, zbog gustog vazdušnog saobraćaja na tom području. U 9:30 ujutru, pilot je kontaktirao kontrolni toranj aerodroma Burbank,[511] obavijestivši ih o situaciji i rečeno mu je da leti prenisko da bi ga radar pratio i da mora da se uzdigne više.[512] U to doba, helikopter se našao u velikoj magli i okrenuo se ka jugu prema planinama. U 9:40 ujutru, helikopter se brzo popeo sa 370 na 610 m nadmorske visine.[511]

U 9:45 ujutru, helikopter se srušio na bok planine u Kalabasasu, oko 48 km sjeverozapadno od centra Los Anđelesa i počeo je da gori. Brajant, njegova ćerka i ostalih sedam putnika su poginuli.[511] Prvobitni izvještaji pokazivali su da se helikopter srušio u brda iznad Kalabasasa, zbog velike magle.[513][514] Svjedoci su izjavili da su čuli helikopter koji je bio u problemima prije pada.[505]

Istraga[uredi | uredi izvor]

Uzrok pada nije poznat, jer helikopter nije bio opremljen sa crnom kutijom. Savezna uprava za vazduhoplovstvo, Nacionalni odbor za bezbjednost saobraćaja i FBI[508] pokrenuli su istrage o padu.[515][516][517] Na dan 28. januara, Brajantov identitet je zvanično potvrđen pomoću otisaka prstiju. Sledećeg dana, Odjeljenje medicinskog ispitivača—patologa okruga Los Anđelesa, izjavilo je da je zvanični uzrok smrti za njega i još osam osoba u helikopteru, trauma tupe sile.[518]

Godinu dana nakon pada, 9. februara 2021, NTSB, otkrio je da je loša vidljivost vjerovatno dovela do toga da je pilot — Ara Zobajan postao toliko dezorijentisan u gustoj magli sjeverno od Los Anđelesa da nije mogao da opazi gdje idu odozdo. Pet članova odbora, takođe je reklo da je Zobajan, koji je takođe poginuo u nesreći, ignorisao svoju obuku i prekršio savezne propise tokom 40-minutnog leta.[519]

Počast i pogrebne usluge[uredi | uredi izvor]

Na dan 7. februara, Brajant i njegova ćerka sahranjeni su na privatnoj sahrani u naselju Korona del Mar u Njuport Biču.[520] Javni pomen održan je 24. februara, a brojevi 2 i 24 predstavljaju brojeve na dresovima koje su nosili Kobi i Đijana. Pomen je održan u Stejpls centru, a Džimi Kimel je bio domaćin; govorili su Vanesa Brajant, Džordan, O'Nil, Dijana Taurasi i Đeno Aurijema.[521][522][523]

NBA je odložila utakmicu Lejkersa protiv Klipersa, koja je trebalo da se igra dva dana nakon pada helikoptera, 28. januara, što je bio prvi put da je neka utakmica NBA lige bila otkazana iz bilo kog razloga od bombaškog napada na Bostonskom maratonu 2013, zbog kojeg je otkazana utakmica Boston seltiksa.[524] Na dan 30. januara, odigrana je prva utakmica u Stejpls centru nakon nesreće, između Klipersa i Sakramento kingsa; Klipersi su odali počast Brajantu prije početka meča, dok je Pol Džordž bio narator videa. Narednog dana, Lejkersi su odali počast Brajantu i svima koji su poginuli u nesreći: ceremonija je održana na poluvremenu, Ašer je pjevao pjesmu „Amazing Grace“, grupa Boyz II Men je izvodila nacionalnu himnu, Viz Kalifa i Čarli Put su zajedno izvodili pjesmu „See You Again“, koju su prvobitno izvodili kako bi odali počast Polu Vokeru, koji je poginuo dok je snimao film Paklene ulice 7. Takođe, prije početka utakmice, Lebron Džejms je održao govor, a svaki igrač u timu najavljen je sa Brajantovim imenom.[525] Utakmica je bila druga najgledanija u istoriji kanala ESPN, sa oko 4,41 milionom gledalaca.[526]

Takođe, na utakmica između San Antonija i Toronta, na dan pada aviona, igrali su odali počast Brajantu tako što su namjerno kršili pravila na prvom posjedu, ili pravilo od 24 sekunde za napad ili pravilo od 8 sekundi za prenos lopte preko pola terena, zbog brojeva koje je nosio u karijeri.[527] Na dan 15. februara, komesar NBA — Adam Silver, objavio je da će MVP nagrada za najkorisnijeg igrača Ol-stara biti preimenovana u MVP Kobi Brajant, u njegovu čast.[528] U maju 2020, sportska akademija Mamba preimenovana je u Sportska akademija; u znak poštovanja prema Brajantu, povučeno je iz upotrebe ime Mamba.[499]

Nagrada Gremi, održana je po planu u Stejpls centru, na dan pada helikoptera, gdje su mnogi izvođači i grupe odali počast Brajantu, uključujući uvodni oproštajni govor voditeljke — Ališe Kiz, koja je zajedno sa grupom Boyz II Men pjevala pjesmu „It's So Hard to Say Goodbye to Yesterday“.[529][530][531] Odata mu je počast i na otvaranju dodjele Oskara, a Spajk Li je nosio odijelo u njegovu čast.[532] Nije pomenut na dodjeli MTV nagrada i Emija, koji su održani kasnije tokom godine. Gledaoci su bili uznemireni zbog toga, naročito jer je na obje nagrade odata počast glumcima — Čedviku Bouzmanu i Naji Riveri;[533][534][535][536] nakon što su Rivera i Bouzman umrli u julu i avgustu 2020, a njih troje su nakon toga upoređivani i brojni mediji su objavili da je izostavljanje Brajanta bilo neopravdano.[537] Pro boul 2020, održan je takođe na dan nesreće, a prije početnog udarca, igrači, predvođeni kvoterbekom Raselom Vilsonom, održali su molitvu nakon što su čuli za pad aviona, a zatim je sprovedeno više počasti na terenu tokom utakmice.[538][539]

Nakon što su Lejkersi pobijedili Majami hit u šestoj utakmici finala NBA 2020, čime su Lejkersi osvojili 17 titulu i prvu od 2010. kada ih je predvodio Brajant, reper i navijač Lejkersa — Snup Dog, odao je priznanje Brajantu i Lejkersima sa tetovažom na podlaktici.[540]

U čast Brajantu, Dalas maveriksi su povukli broj 24 iz upotrebe.[541]


Statistika karijere[uredi | uredi izvor]

Legenda
  OU Odigrano utakmica   SU  Startovao utakmica  MPU  Minuta po utakmici
 PŠ%  Procenat šuta iz igre  3P%  Procenat šuta za tri  SB%  Procenat šuta slobodnih bacanja
 SPU  Skokova po utakmici  APU  Asistencija po utakmici  UPU  Ukradenih lopti po utakmici
 BPU  Bloka po utakmici  PPU  Poena po utakmici  Podebljano  Najbolje u karijeri
Godine kada je osvajao NBA ligu
Najbolji u ligi

Regularna sezona[uredi | uredi izvor]

Godina Tim OU SU MPU PŠ% 3P% SB% SPU APU UPU BPU PPU
1996/97. Los Anđeles lejkersi 71 6 15.5 .417 .375 .819 1.9 1.3 .7 .3 7.6
1997/98. 79 1 26.0 .428 .341 .794 3.1 2.5 .9 .5 15.4
1998/99. 50 50 37.9 .465 .267 .839 5.3 3.8 1.4 1.0 19.9
1999/00.† 66 62 38.2 .468 .319 .821 6.3 4.9 1.6 .9 22.5
2000/01.† 68 68 40.9 .464 .305 .853 5.9 5.0 1.7 .6 28.5
2001/02.† 80 80 38.3 .469 .250 .829 5.5 5.5 1.5 .4 25.2
2002/03. 82 82 41.5 .451 .383 .843 6.9 5.9 2.2 .8 30.0
2003/04. 65 64 37.6 .438 .327 .852 5.5 5.1 1.7 .4 24.0
2004/05. 66 66 40.7 .433 .339 .816 5.9 6.0 1.3 .8 27.6
2005/06. 80 80 41.0 .450 .347 .850 5.3 4.5 1.8 .4 35.4*
2006/07. 77 77 40.8 .463 .344 .868 5.7 5.4 1.4 .5 31.6*
2007/08. 82 82 38.9 .459 .361 .840 6.3 5.4 1.8 .5 28.3
2008/09.† 82 82 36.1 .467 .351 .856 5.2 4.9 1.5 .5 26.8
2009/10.† 73 73 38.8 .456 .329 .811 5.4 5.0 1.5 .3 27.0
2010/11. 82 82 33.9 .451 .323 .828 5.1 4.7 1.2 .1 25.3
2011/12. 58 58 38.5 .430 .303 .845 5.4 4.6 1.2 .3 27.9
2012/13. 78 78 38.6 .463 .324 .839 5.6 6.0 1.4 .3 27.3
2013/14. 6 6 29.5 .425 .188 .857 4.3 6.3 1.2 .2 13.8
2014/15. 35 35 34.5 .373 .293 .813 5.7 5.6 1.3 .2 22.3
2015/16. 66 66 28.2 .358 .285 .826 3.7 2.8 .9 .2 17.6
Karijera 1,346 1,198 36.1 .447 .329 .837 5.2 4.7 1.4 .5 25.0
Ol-star 15 15 27.6 .500 .324 .789 5.0 4.7 2.5 .4 19.3

Plej of[uredi | uredi izvor]

Godina Tim OU SU MPU PŠ% 3P% SB% SPU APU UPU BPU PPU
1997. Los Anđeles lejkersi 9 0 14.8 .382 .261 .867 1.2 1.2 .3 .2 8.2
1998. 11 0 20.0 .408 .214 .689 1.9 1.5 .3 .7 8.7
1999. 8 8 39.4 .430 .348 .800 6.9 4.6 1.9 1.3 19.8
2000.† 22 22 39.0 .442 .344 .754 4.5 4.4 1.5 1.5 21.1
2001.† 16 16 43.4 .469 .324 .821 7.3 6.1 1.6 .8 29.4
2002.† 19 19 43.8 .434 .379 .759 5.8 4.6 1.4 .9 26.6
2003. 12 12 44.3 .432 .403 .827 5.1 5.2 1.2 .1 32.1
2004. 22 22 44.2 .413 .247 .813 4.7 5.5 1.9 .3 24.5
2006. 7 7 44.9 .497 .400 .771 6.3 5.1 1.1 .4 27.9
2007. 5 5 43.0 .462 .357 .919 5.2 4.4 1.0 .4 32.8
2008. 21 21 41.1 .479 .302 .809 5.7 5.6 1.7 .4 30.1
2009.† 23 23 40.8 .457 .349 .883 5.3 5.5 1.7 .9 30.2
2010.† 23 23 40.1 .458 .374 .842 6.0 5.5 1.3 .7 29.2
2011. 10 10 35.4 .446 .293 .820 3.4 3.3 1.6 .3 22.8
2012. 12 12 39.7 .439 .283 .832 4.8 4.3 1.3 .2 30.0
Karijera 220 200 39.3 .448 .331 .816 5.1 4.7 1.4 .6 25.6

Uspjesi[uredi | uredi izvor]

Klub[uredi | uredi izvor]

Reprezentacija[uredi | uredi izvor]

Pojedinačni[uredi | uredi izvor]

Napomene[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Godine 2017, Vanesa Brajant je izjavila da je Kobi visok 1,95 m bez obuće, odnosno 1,98 m sa obućom. Godine 2006, Kobi je izjavio da je visok 1,93 m,[1] dok je 2008. izjavio da je „vjerovatno“ visok 1,96 m sa obućom.[2]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Mallozzi, Vincent (24. 12. 2006). „'Where's Kobe? I Want Kobe.'. The New York Times. Arhivirano iz originala na datum 21. 2. 2013. 
  2. ^ Ding, Kevin (8. 1. 2008). „Kobe Bryant's work with kids brings joy, though sometimes it's fleeting”. Orange County Register. Arhivirano iz originala na datum 21. 2. 2013. 
  3. ^ Sanchez, Ray. „Kobe Bryant was a living legend. In his final hours, he was an ordinary dad and friend”. CNN. Pristupljeno 2. 2. 2020. 
  4. ^ Lynch, Andrew (20. 10. 2017). „Ranking the 25 greatest players in NBA history”. FOX Sports. Pristupljeno 7. 10. 2017. 
  5. ^ Moonves, Leslie (17. 2. 2017). „50 greatest NBA players of all time”. CBS Sports. Pristupljeno 7. 10. 2017. 
  6. ^ Rasmussen, Bill (3. 3. 2016). „All-Time #NBArank: Counting down the greatest players ever”. ESPN. Pristupljeno 27. 2. 2020. 
  7. ^ McCallum, Jack (8. 2. 2016). „SI's 50 greatest players in NBA history”. Sports Illustrated. Pristupljeno 7. 10. 2017. 
  8. ^ Draper, Kevin (27. 1. 2020). „Kobe Bryant and the Sexual Assault Case That Was Dropped but Not Forgotten”. The New York Times. ISSN 0362-4331. Pristupljeno 14. 2. 2020. 
  9. ^ a b Schwartz, Dana (4. 3. 2018). „Kobe Bryant is officially an Oscar winner”. Entertainment Weekly. 
  10. ^ „Kobe Bryant helicopter crash post-mortem released”. BBC. 16. 5. 2020. Pristupljeno 16. 5. 2020. 
  11. ^ Research, CNN Editorial. „Kobe Bryant Fast Facts”. CNN. Pristupljeno 27. 2. 2020. 
  12. ^ „Kobe Bryant, former NBA star and Los Angeles Lakers legend, dies at 41”. NBC News. Pristupljeno 27. 2. 2020. 
  13. ^ a b v 'My name is Kobe Bryant' – (1996) Kobe gives a class presentation on NBA vs. college (na jeziku: engleski), Pristupljeno 24. 2. 2020 
  14. ^ a b v g NBA Staff (n.d). „Kobe Bryant Bio”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 6. 3. 2010. Pristupljeno 5. 8. 2007. 
  15. ^ „Kobe Bryant, one of the NBA's greatest”. 7NEWS.com.au (na jeziku: engleski). 26. 1. 2020. Pristupljeno 27. 2. 2020. 
  16. ^ a b v Klosterman, Chuck (18. 2. 2015). „Kobe Bryant Will Always Be an All-Star of Talking”. GQ. 
  17. ^ a b „The Catholic faith of Kobe Bryant”. Catholic News Agency. Pristupljeno 26. 1. 2020. 
  18. ^ a b v Kosloski, Philip (15. 4. 2016). „Remembering Kobe Bryant: Formed and saved by his Catholic faith”. Pristupljeno 26. 1. 2020. 
  19. ^ „Remembering Kobe Bryant at the Church Where He Prayed Before Helicopter Crash”. NBC Los Angeles (na jeziku: engleski). Pristupljeno 28. 1. 2020. 
  20. ^ Moshtaghian, Artemis; Melas, Chloe; Simon, Darran. „Kobe Bryant and his daughter, Gianna, among 9 killed in a helicopter crash in California”. CNN. Pristupljeno 2. 2. 2020. 
  21. ^ „Kobe Bryant, from the start, was an athlete like no other”. Los Angeles Times. 26. 1. 2020. Pristupljeno 2. 2. 2020. 
  22. ^ „'You made us dream': Kobe Bryant is mourned in Italy, where he first learned to play”. Los Angeles Times (na jeziku: engleski). 27. 1. 2020. Pristupljeno 2. 2. 2020. 
  23. ^ a b v Golianopoulos, Thomas (12. 4. 2013). „The Secret History of Kobe Bryant's Rap Career”. grantland.com. Arhivirano iz originala na datum 12. 4. 2013. 
  24. ^ a b „A view of Kobe Bryant from his childhood home in Italy”. NBC News (na jeziku: engleski). Pristupljeno 2. 2. 2020. 
  25. ^ „'My story began in this town': How Kobe Bryant learned to play basketball in Italy”. Stuff (na jeziku: engleski). Pristupljeno 2. 2. 2020. 
  26. ^ Arachi, Alessandra (28. 1. 2020). „Kobe Bryant, Reggio Emilia piange il suo figlio. Lui diceva: "Io qui mi sento in pace". corriere.it. 
  27. ^ „Kobe visits old childhood court in Italy”. ABS-CBN Sports. 25. 7. 2016. Arhivirano iz originala na datum 26. 01. 2020. Pristupljeno 16. 04. 2021. 
  28. ^ „Farewell to the Mamba: Kobe Bryant”. BBC Sport. 
  29. ^ „Kobe Bryant: Imitating greatness”. ESPN. 4. 6. 2010. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  30. ^ „From Ariel to Kobe Bryant: Disney legend Glen Keane takes us inside Oscar-nominated 'Dear Basketball'. www.yahoo.com. 
  31. ^ Faulconer, Matt. „Kobe Bryant: NBA Star Shows off Skills at Manchester Utd vs. Barcelona Game”. Bleacher Report. Pristupljeno 2. 2. 2020. 
  32. ^ „Kobe Bryant honored by AC Milan, his favorite soccer club as a kid (video)”. sports.yahoo.com (na jeziku: engleski). Pristupljeno 2. 2. 2020. 
  33. ^ Levin, Jason (mart 2001). „I Wish People Would Let Me Just Be Kobe”. Basketball Digest. 28 (5): 20. Arhivirano iz originala na datum 2. 12. 2013. 
  34. ^ „Lot Detail - Kobe Bryant Incredible Signed 1992 Middle School Yearbook with Prophetic Lakers Inscription Reference! (Beckett/BAS & PSA/DNA LOAs)”. www.iconicauctions.com. Pristupljeno 25. 2. 2020. 
  35. ^ a b v g d „Before they were stars: Kobe Bryant”. ESPN. 1. 6. 2010. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  36. ^ Doherty, Bill (20. 12. 1993). „Dixon Happy He Stayed With Aces (4–0)”. The Philadelphia Inquirer. Pristupljeno 14. 1. 2013. 
  37. ^ „HIGH SCHOOL BOYS BASKETBALL ALL-USA HONORABLE MENTIONS”. USA Today. 21. 4. 1995. str. 11C. 
  38. ^ a b „Kobe Bryant Biography”. JockBio.com. Arhivirano iz originala na datum 11. 03. 2017. Pristupljeno 15. 9. 2011. 
  39. ^ „1995 High School Basketball Awards”. RealGM. Pristupljeno 26. 12. 2019. 
  40. ^ „ABCD Camp”. Reebokabcdcamp.com. Arhivirano iz originala na datum 30. 3. 2010. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  41. ^ Jenkins, Lee (23. 3. 2009). „Another Sunny Day In Lamar's L.a.”. Sports Illustrated. Arhivirano iz originala na datum 22. 3. 2009. Pristupljeno 7. 5. 2010. 
  42. ^ Lazenby, Roland (2016). „Chapter 14: The Bad, Bad Boy”. Showboat: The Life of Kobe Bryant. Little, Brown and Company. ISBN 978-0-316-38727-9. 
  43. ^ a b v „Bryant continues to hold court”. USA Today. 7. 5. 2002. Pristupljeno 7. 5. 2010. 
  44. ^ „History”. Aces Hoops. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  45. ^ „#24 Kobe Bryant”. NBA.com. Turner Sports Interactive, Inc. Arhivirano iz originala na datum 8. 3. 2009. Pristupljeno 5. 8. 2008. 
  46. ^ „1996 High School Basketball Awards”. RealGM. Pristupljeno 26. 12. 2019. 
  47. ^ a b Lee, Michael (30. 11. 2015). „As Kobe returns home, his old coach urges Philadelphia to give him proper sendoff”. Yahoo! Sports. Arhivirano iz originala na datum 5. 12. 2015. 
  48. ^ Pak, SuChin. „Brandy On Growing Up: A Candid Chat”. MTV. Arhivirano iz originala na datum 14. 12. 2012. Pristupljeno 15. 1. 2009. 
  49. ^ Thomsen, Ian (1. 2. 2010). „Kobe may already be the greatest Laker ever – and he's not done yet”. SI.com. Arhivirano iz originala na datum 19. 2. 2014. 
  50. ^ „Wilkins Honored as One of 35 Greatest McDonald's All Americans”. NBA. 31. 1. 2012. Pristupljeno 9. 2. 2012. 
  51. ^ „Deals Are What Made The Lakers”. Long Beach Press-Telegram. 25. 2. 2000. 
  52. ^ Delong, John. „Lakers' trade for Bryant has been misconstrued”. Winston-Salem Journal. Arhivirano iz originala na datum 15. 10. 2008. Pristupljeno 30. 10. 2010. 
  53. ^ Howard-Cooper, Scott (1. 7. 1996). „Divac's OK Has Lakers Buzzing”. Los Angeles Times. 
  54. ^ a b „Kobe Bryant”. Complex.com. Arhivirano iz originala na datum 9. 10. 2010. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  55. ^ a b Badenhausen, Kurt (30. 11. 2015). „Kobe Bryant Will Retire With Record $680 Million In Career Earnings”. Forbes. 
  56. ^ Whicker, Mark (29. 11. 2015). „Kobe Bryant's farewell season has been painful to watch”. Los Angeles Daily News. Arhivirano iz originala na datum 30. 11. 2015. 
  57. ^ Rafferty, Scott (7. 7. 2015). „How Kobe, LeBron and other NBA stars fared in Summer League debuts”. Sporting News. Pristupljeno 5. 12. 2015. 
  58. ^ Henderson, Ashyia, ur. (2008). „Kobe Bryant.”. Contemporary Black Biography. Gale Group, 2001; Reproduced in Biography Resource Center. Farmington Hills, Mich.: Gale, 2008. 31. Arhivirano iz originalaNeophodna slobodna registracija na datum 24. 12. 2012. Pristupljeno 6. 12. 2008. 
  59. ^ Andrew Bynum Bio Arhivirano jun 15, 2007 na sajtu Wayback Machine, nba.com, accessed August 13, 2008.
  60. ^ „The Youngest NBA Basketball Player Records”. Basketball Daily. 30. 1. 2009. Arhivirano iz originala na datum 24. 1. 2010. 
  61. ^ „Kobe Bryant 1996–97 Game Log”. Basketball-Reference.com. Pristupljeno 18. 2. 2013. 
  62. ^ Holmes, Baxter (11. 2. 2016). „Kobe Bryant: Perfect time for All-Star break as 'everything' aches”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 12. 2. 2016. Pristupljeno 27. 2. 2020. 
  63. ^ „All-Rookie Teams”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 25. 7. 2008. Pristupljeno 27. 1. 2008. 
  64. ^ Medina, Mark (15. 1. 2016). „Kobe Bryant's 'airball game' in 1997 was as defining moment in his career”. Los Angeles Daily News. Arhivirano iz originala na datum 30. 1. 2016. 
  65. ^ Jackson, Scoop (11. 5. 2009). „Kobe Bryant's top ten moments”. ESPN. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  66. ^ „Kobe Bryant Career Stats Page”. NBA.com. 23. 8. 1978. Arhivirano iz originala na datum 22. 12. 2009. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  67. ^ „NBA Playoffs; A Dilemma for Kobe; NBA playoffs: The Lakers can still go small with Bryant in the frontcourt, but it could come at a price against the bigger Schrempf”. Los Angeles Times. 4. 5. 1998. Arhivirano iz originala na datum 22. 07. 2013. Pristupljeno 5. 12. 2009. 
  68. ^ Basketball-References Staff (n.d). „1997–98 NBA Awards Voting”. Basketball Reference. Pristupljeno 7. 12. 2008. 
  69. ^ NBA Staff (n.d). „All-Star Player Profile : Kobe Bryant”. NBA. Arhivirano iz originala na datum 28. 6. 2011. Pristupljeno 7. 12. 2008. 
  70. ^ a b „BASKETBALL: N.B.A. ROUNDUP – LOS ANGELES; Lakers' Bryant Signs for $71 million”. The New York Times. 30. 1. 1999. Pristupljeno 7. 5. 2010. 
  71. ^ Smith, Sam (27. 1. 2009). „KOBE BRYANT: THE AIR APPARENT?”. basketball-reference.com. Pristupljeno 27. 1. 2009. 
  72. ^ Thomsen, Ian (27. 1. 2009). „Showtime!”. Sports Illustrated. Arhivirano iz originala na datum 9. 7. 2008. Pristupljeno 27. 1. 2009. 
  73. ^ „1998–99 Los Angeles Lakers Statistics”. basketball-reference.com. Pristupljeno 23. 6. 2008. 
  74. ^ „1999–00 Los Angeles Lakers Statistics”. basketball-reference.com. Pristupljeno 23. 6. 2008. 
  75. ^ NBA Staff (1. 5. 2002). „Bryant, McGrady Highlight All-NBA Selections”. NBA. Arhivirano iz originala na datum 11. 5. 2010. Pristupljeno 7. 12. 2008. 
  76. ^ „Garnett, Bryant top NBA All-Defensive selections”. The Raw Story. Agence France-Presse. 12. 5. 2008. Arhivirano iz originala na datum 5. 9. 2008. 
  77. ^ „LAKERS: Los Angeles Lakers History”. NBA.com. Pristupljeno 23. 6. 2008. 
  78. ^ Martin, Susan (15. 10. 1999). „LAKERS LOSE BRYANT AT LEAST SIX WEEKS TO BROKEN HAND”. The Buffalo News. 
  79. ^ „LAKERS: Los Angeles Lakers History”. NBA. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  80. ^ „Portland Trail Blazers at Los Angeles Lakers Box Score, June 4, 2000”. Basketball-Reference.com. 4. 6. 2000. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  81. ^ Bresnahan, Mike (14. 3. 2013). „Kobe Bryant sprains left ankle in Lakers loss, out indefinitely”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 14. 3. 2013. 
  82. ^ Ryan, Chris (14. 3. 2013). „Jalen Rose on That Time He Intentionally Tried to Injure Kobe Bryant”. grantland.com. Arhivirano iz originala na datum 14. 3. 2013. 
  83. ^ „Los Angeles Lakers at Indiana Pacers Box Score, June 11, 2000”. basketball-reference.com. Pristupljeno 15. 4. 2021. 
  84. ^ „NBA Finals: Pacers vs. Lakers”. .indystar.com. Arhivirano iz originala na datum 6. 3. 2010. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  85. ^ Plaschke, Bill. That Was No Dream, That Was Kobe, Los Angeles Times, June 15, 2000. Retrieved June 19, 2010.
  86. ^ „Article: No doubt: It's Bryant's team.(Chicago Tribune) | AccessMyLibrary – Promoting library advocacy”. AccessMyLibrary. 22. 5. 2002. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  87. ^ „Los Angeles Lakers at Sacramento Kings Box Score, May 13, 2001”. Basketball-Reference. Pristupljeno 28. 10. 2019. 
  88. ^ a b „Year-by-year All-NBA Teams”. NBA.com. 23. 5. 2019. Pristupljeno 3. 12. 2019. 
  89. ^ a b „All-Defensive Teams”. nba.com. Arhivirano iz originala na datum 17. 7. 2008. Pristupljeno 15. 4. 2021. 
  90. ^ „Memphis Grizzlies at Los Angeles Lakers Box Score, January 14, 2002”. Basketball-Reference. Pristupljeno 28. 10. 2019. 
  91. ^ „Lou Williams-led 76ers spoil Kobe Bryant's milestone night”. ESPN. 6. 2. 2012. Arhivirano iz originala na datum 1. 12. 2015. 
  92. ^ a b Smallwood, John (6. 2. 2012). „Love him or not, Kobe Bryant a Philly player”. Philly.com. Arhivirano iz originala na datum 1. 12. 2015. 
  93. ^ Springer, Steve (3. 3. 2002). „Bryant Fight Remains a No Decision”. Los Angeles Times. Pristupljeno 24. 4. 2011. 
  94. ^ Beck, Howard (2. 3. 2002). „Punch-uation Mark”. Los Angeles Daily News. Pristupljeno 24. 4. 2011. 
  95. ^ „2001-02 Sacramento Kings Schedule and Results”. basketball-reference.com. Pristupljeno 15. 4. 2021. 
  96. ^ a b v „Bryant's heroics, deference pay off for Lakers”. USA Today. 14. 6. 2002. Pristupljeno 7. 5. 2010. 
  97. ^ Associated (2002-06-13). „Shaq, MJ only players to win three straight Finals MVPs”. Sports Illustrated. Pristupljeno 2009-05-16. 
  98. ^ „PLAYOFFS 2002”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 9. 8. 2010. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  99. ^ „San Antonio Spurs at Los Angeles Lakers Box Score, October 29, 2002”. Basketball-Reference. Pristupljeno 28. 10. 2019. 
  100. ^ „Los Angeles Lakers at Los Angeles Clippers Box Score, November 1, 2002”. Basketball-Reference. Pristupljeno 28. 10. 2019. 
  101. ^ „NBA Single Game Leaders and Records for 3-Pt Field Goals”. basketball-reference.com. Pristupljeno 8. 6. 2019. 
  102. ^ „NBA Playoffs 2003 – Los Angeles Lakers vs. San Antonio Spurs”. ESPN. Pristupljeno 23. 6. 2008. 
  103. ^ „Lakers Sign Free Agents Gary Payton and Karl Malone”. NBA. 16. 7. 2003. Pristupljeno 19. 6. 2010. 
  104. ^ „Kobe Bryant Arrested For Alleged Sexual Assault”. KMGH-TV. Associated Press. 6. 7. 2003. Arhivirano iz originala na datum 30. 4. 2008. Pristupljeno 19. 6. 2010. 
  105. ^ Saraceno, Jon (21. 4. 2004). „Bryant's, Lakers' survival go hand in hand”. USA Today. Pristupljeno 19. 6. 2010. 
  106. ^ a b Associated Press. Kobe sends game to OT, wins it in 2OT, ESPN, April 14, 2004. Retrieved June 19, 2010.
  107. ^ „Minnesota Timberwolves (1) vs. Los Angeles Lakers (2)”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 20. 6. 2007. Pristupljeno 23. 6. 2008. 
  108. ^ Bucher, Ric. Lakers' wrongs making things right, ESPN, June 15, 2004. Retrieved June 19, 2010.
  109. ^ „Finals 2004”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 21. 2. 2012. Pristupljeno 23. 6. 2008. 
  110. ^ „Rudy Tomjanovich Coach Info”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 29. 6. 2016. Pristupljeno 23. 6. 2008. 
  111. ^ DuPree, David (14. 7. 2004). „It's Official: Shaq traded to Heat for three players, draft pick”. USAToday. Pristupljeno 23. 6. 2008. 
  112. ^ Associated Press. Kobe remains with Lakers, ESPN, July 16, 2004. Retrieved February 27, 2020.
  113. ^ Beck, Howard (6. 5. 2006). „Coach and Star Savor Success in Collaboration”. The New York Times. Pristupljeno 5. 8. 2008. 
  114. ^ Associated Press. Decision was made Monday, ESPN, February 3, 2005. Retrieved February 27, 2020.
  115. ^ „Lakers Announce Coaching Change”. NBA. 2. 2. 2005. Pristupljeno 5. 8. 2008. 
  116. ^ Hoffman, Benjamin (12. 1. 2013). „Off the Dribble: Bryant Now Deals with Mediocrity”. The New York Times. Pristupljeno 14. 1. 2013. 
  117. ^ „Kobe Bryant Statistics”. basketball-reference.com. Pristupljeno 5. 8. 2008. 
  118. ^ Hughes, Frank. Allen primed for Kobe showdown, ESPN, December 14, 2004. Retrieved February 27, 2020.
  119. ^ Associated Press. Kobe 'upset' about Malone's comments to wife, ESPN, December 15, 2004. Retrieved February 27, 2020.
  120. ^ „Phil Jackson”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 1. 12. 2010. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  121. ^ „Basketball: Kobe Bryant Profile and Information”. authenticbasketball.com. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  122. ^ „How the Shaq-Kobe feud began”. NewsComAu. 30. 3. 2016. Pristupljeno 31. 1. 2020. 
  123. ^ „O'Neal Squashes Feud With Bryant”. The Washington Post. 18. 1. 2006. Pristupljeno 17. 1. 2009. 
  124. ^ Wurst, Matthew D. (19. 2. 2006). „55 Things About the 55th All-Star Game”. Nba.com. Arhivirano iz originala na datum 11. 4. 2010. Pristupljeno 28. 7. 2010. »What happened after Shaq and Kobe got entangled in the lane during the first quarter? Nothing but laughter all around.« 
  125. ^ basketball-reference.com, 2005–06 NBA Season Summary, accessed, December 8, 2007.
  126. ^ „Eighty-One! Bryant Erupts as Lakers Roll”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 25. 1. 2012. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  127. ^ a b Hoffman, Benjamin (30. 11. 2015). „In Most Areas, Good or Bad, Kobe Bryant Has Simply Done More”. The New York Times. Arhivirano iz originala na datum 4. 12. 2015. 
  128. ^ a b Helin, Kurt (2. 3. 2012). „What was more impressive: Chamberlain's 100 point game or Kobe's 81?”. Pro Basketball Talk. Arhivirano iz originala na datum 6. 12. 2015. 
  129. ^ Young, Royce (2. 3. 2012). „Better scoring night: Kobe's 81 or Wilt's 100?”. CBSSports.com. Arhivirano iz originala na datum 6. 12. 2015. 
  130. ^ Tramel, Barry (26. 1. 2006). „Kobe vs. Wilt”. The Oklahoman. Arhivirano iz originala na datum 6. 12. 2015. 
  131. ^ Chase, Chris (1. 12. 2015). „40 stats you won't believe about Kobe Bryant's historic NBA career”. USA Today. Arhivirano iz originala na datum 5. 12. 2015. 
  132. ^ NBA.com (February 1, 2006). Billups, Bryant Named Players of the Month Arhivirano jun 28, 2011 na sajtu Wayback Machine. Retrieved May 25, 2007
  133. ^ „Kobe's big month sets high expectations”. MSNBC. Arhivirano iz originala na datum 9. 6. 2008. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  134. ^ „Basketball: Kobe Bryant Profile and Information”. Authenticbasketball.com. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  135. ^ „LAKERS: #24 Kobe Bryant”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 8. 3. 2009. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  136. ^ Povtak, Tim (9. 4. 2006). „Billups brushes off MVP chatter”. Orlando Sentinel. Arhivirano iz originala na datum 9. 7. 2010. 
  137. ^ a b v „Bryant passes Jordan, has shot to be No. 1”. ESPN. 14. 12. 2014. Arhivirano iz originala na datum 15. 12. 2014. 
  138. ^ „Suns' Steve Nash Wins Second Consecutive MVP Award”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 16. 3. 2017. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  139. ^ „From 8 to 24”. Los Angeles Lakers. 16. 11. 2006. Pristupljeno 5. 1. 2016. 
  140. ^ a b Rovell, Darren. „Bryant will hang up his No. 8 jersey, sources say”. Pristupljeno 25. 5. 2007. 
  141. ^ a b „Phoenix Suns (2) vs. Los Angeles lakers (7)”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 24. 7. 2008. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  142. ^ McMenamin, Dave. „Unfounded stigma still following Bryant”. ESPN. Pristupljeno 19. 7. 2010. 
  143. ^ Kang, Jay Capian (23. 1. 2012). „Person of Interest: Kobe Bryant”. Grantland. Arhivirano iz originala na datum 12. 2. 2016. 
  144. ^ „NBA All-Star Game”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 16. 10. 2015. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  145. ^ a b v „Bryant assessed flagrant foul for elbow in Philly”. ESPN. Pristupljeno 27. 2. 2020. 
  146. ^ Sheridan, Chris (30. 1. 2007). „Kobe serves suspension against Knicks”. ESPN.com. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  147. ^ Sheridan, Chris (8. 3. 2007). „Kobe serves one-game suspension against Bucks”. ESPN.com. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  148. ^ „Bryant Scores NBA Season-Best 65 in Lakers Win”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 11. 5. 2008. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  149. ^ „Kobe Scores 50 to Lead Lakers Past Wolves”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 25. 6. 2008. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  150. ^ a b „Bryant Scores 60 as Lakers Defeat Grizzlies”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 23. 6. 2008. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  151. ^ Thomsen, Ian (24. 3. 2007). „Kobe's 50-point run more important because of wins”. SportsIllustrated.com. Arhivirano iz originala na datum 4. 11. 2012. Pristupljeno 1. 7. 2011. 
  152. ^ „Statistics”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 9. 4. 2008. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  153. ^ NBA.com. Kobe Bryant has Top-Selling Jersey in China Arhivirano avgust 9, 2010 na sajtu Wayback Machine, nba.com, March 20, 2007, Retrieved May 25, 2007.
  154. ^ Oller, Rob (12. 2. 2007). „A star is reborn: Bryant's stats, dunks have made him marketable again”. The Columbus Dispatch. Arhivirano iz originalaNeophodna novčana pretplata na datum 21. 9. 2014 — preko HighBeam. 
  155. ^ Denver Post (March 15, 2007). For Kobe, turnaround is flair play Arhivirano januar 13, 2009 na sajtu Wayback Machine. The Bonham Group. Retrieved May 25, 2007.
  156. ^ „Suns Top Lakers, Move On to Second Round”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 25. 6. 2008. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  157. ^ „Kobe wants West to return to Lakers with full authority”. 28. 5. 2007. Pristupljeno 27. 2. 2020. 
  158. ^ „Kobe says he's just suggesting West's return, not demanding it”. 30. 5. 2007. Pristupljeno 16. 10. 2007. 
  159. ^ „Bryant asks for trade, then backtracks slightly”. ESPN. 31. 7. 2007. Pristupljeno 27. 2. 2020. »...as a Lakers insider notes, it was Bryant's insistence on getting away from Shaquille O'Neal that got them in this mess.« 
  160. ^ „NBA: Kobe retracts his trade request”. 31. 5. 2007. Arhivirano iz originala na datum 28. 9. 2007. Pristupljeno 16. 10. 2007. 
  161. ^ Markazi, Arash (19. 7. 2007). „Playing the video game: Underground Kobe film ain't all it's cracked up to be”. SI.com. CNN. Arhivirano iz originala na datum 20. 9. 2007. Pristupljeno 18. 7. 2010. »Are you kidding me? Andrew Bynum? F—ing ship his ass out.« 
  162. ^ Witz, Billy (17. 5. 2010). „Suns Can Still Bring Out Snarl in Bryant and Lakers”. The New York Times. Pristupljeno 1. 8. 2010. »There was the infamous video by the self-described Kobe Video Guys when Bryant profanely vented to a couple of men at a Newport Beach shopping mall, who happened to be recording it, about the Lakers holding on to Andrew Bynum when they could have dealt him for Jason Kidd.« 
  163. ^ „Kobe Bryant youngest to hit 20,000 points”. CBC Sports. 23. 12. 2007. Pristupljeno 20. 2. 2012. 
  164. ^ „Los Angeles Lakers at New York Knicks Box Score, December 23, 2007”. Basketball Reference. 23. 12. 2007. Pristupljeno 17. 1. 2020. 
  165. ^ „Memphis Grizzlies at Los Angeles Lakers Box Score, March 28, 2008”. Basketball Reference. 28. 3. 2008. Pristupljeno 17. 1. 2020. 
  166. ^ „KOBE BRYANT INJURY UPDATE”. 14. 2. 2008. Pristupljeno 9. 5. 2008. 
  167. ^ „Bryant: No surgery on pinkie finger”. Associated Press. 9. 9. 2008. 
  168. ^ NBA Staff. Kobe Bryant Wins Most Valuable Player Award Arhivirano septembar 1, 2010 na sajtu Wayback Machine, nba.com, May 7, 2008. Retrieved June 19, 2010.
  169. ^ Jerry West attends Bryant's MVP press conference Arhivirano na sajtu Wayback Machine (11. maj 2008), Los Angeles Times, accessed May 7, 2008
  170. ^ Kobe's MVP award not a surprise to West, accessed May 9, 2008 Arhivirano jul 30, 2013 na sajtu Wayback Machine
  171. ^ Bryant, Garnett, Paul, Howard, James voted to first team, ESPN, Retrieved February 27, 2020
  172. ^ Kobe, Garnett Headline All-Defensive Team Arhivirano jul 26, 2010 na sajtu Wayback Machine, NBA. Retrieved January 17, 2009.
  173. ^ „NBA.com: Gasol Powers Lakers Past Nuggets”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 6. 3. 2019. Pristupljeno 18. 6. 2008. 
  174. ^ „Nuggets Put Up a Fight, but Lakers Get Sweep”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 24. 6. 2008. Pristupljeno 18. 6. 2008. 
  175. ^ „NBA.com: Bryant Scores 38 as Lakers Beat Jazz in Game 1”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 24. 6. 2008. Pristupljeno 18. 6. 2008. 
  176. ^ a b „NBA.com: Bryant Lifts Lakers Into Conference Finals”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 12. 6. 2008. Pristupljeno 18. 6. 2008. 
  177. ^ „NBA.com: Finals 2008 Spurs at Lakers Game Info”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 17. 6. 2008. Pristupljeno 18. 6. 2008. 
  178. ^ „Celtics Capture 17th NBA Title With Record Win Over Lakers”. NBA.com Kobe Bryant now holds four NBA titles. Arhivirano iz originala na datum 22. 1. 2012. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  179. ^ „Los Angeles Lakers – Schedule – NBA – Yahoo! Sports”. Sports.yahoo.com. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  180. ^ „Lakers equal best 19-game start in franchise history”. CBSSports.com. 8. 12. 2008. Arhivirano iz originala na datum 2. 10. 2011. Pristupljeno 25. 1. 2009. 
  181. ^ Kobe's steady pace lands him top spot in rankings Arhivirano mart 2, 2009 na sajtu Wayback Machine By Rob Peterson, NBA.com – March 2, 2009
  182. ^ „Lakers' Bryant, Magic's Howard named Players of the Week”. NBA.com. 12. 1. 2009. Arhivirano iz originala na datum 28. 6. 2011. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  183. ^ Mahoney, Brian. Garden party: Kobe's 61 sets MSG record Arhivirano decembar 14, 2013 na sajtu Wayback Machine, sports.yahoo.com, February 2, 2009. Retrieved September 9, 2009.
  184. ^ „Shaq, Kobe lead freestyling West All-Stars past East”. NBA.com. 16. 2. 2009. Arhivirano iz originala na datum 1. 5. 2010. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  185. ^ Official Release. James outdistances Bryant in winning Kia MVP award Arhivirano maj 7, 2009 na sajtu Wayback Machine, nba.com, May 4, 2009. Retrieved July 14, 2010.
  186. ^ Adande, J.A. Daily Dime: Kobe named MVP as Lakers win NBA title, ESPN, June 15, 2009. Retrieved February 27, 2020.
  187. ^ „Kobe Bryant 2008–09 Game Log”. Basketball-Reference.com. Pristupljeno 28. 5. 2011. 
  188. ^ Zillgitt, Jeff (14. 6. 2009). „Man on a mission: Bryant revels in victory, Finals MVP”. USA Today. Pristupljeno 15. 6. 2009. 
  189. ^ „Kobe Bryant Bio – NBA Finals”. Espndb.go.com. Arhivirano iz originala na datum 24. 4. 2011. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  190. ^ a b „Kobe Bryant, making the best of bad situations”. ESPN. Pristupljeno 9. 12. 2009. 
  191. ^ a b Beacham, Greg. Lakers win 11th straight, Bryant injures finger Arhivirano avgust 12, 2014 na sajtu Wayback Machine, sports.yahoo.com, December 12, 2009. Retrieved June 8, 2010.
  192. ^ Fly, Colin. Kobe's jumper at OT buzzer lifts Lakers over Bucks, sports.yahoo.com, December 17, 2009. Retrieved June 8, 2010.
  193. ^ Associated Press. Bryant joins 14 others with 25,000 points, ESPN, January 22, 2010. Retrieved February 27, 2020.
  194. ^ „Kobe's 3-pointer at buzzer gives Lakers win – NBA – Yahoo! Sports”. Sports.yahoo.com. 2. 1. 2010. Arhivirano iz originala na datum 19. 3. 2015. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  195. ^ Golen, Jimmy. Beat LA? Not this time for Celtics, sports.yahoo.com, December 17, 2009. Retrieved June 8, 2010.
  196. ^ Associated Press, Kobe passes West as Lakers' scoring leader in loss to Grizzlies, ESPN, February 1, 2010. Retrieved July 15, 2010.
  197. ^ Medina, Mark. Kobe Bryant's game winner in 99–98 victory over Memphis Grizzlies shows clutchness can't be duplicated Arhivirano na sajtu Wayback Machine (27. februar 2010), sports.yahoo.com, February 23, 2010. Retrieved June 21, 2010.
  198. ^ Beacham, Greg. Lakers snap 3-game skid on Bryant's late jumper, sports.yahoo.com, March 10, 2010. Retrieved June 8, 2010.
  199. ^ Markazi, Arash. Bryant signs for 3 years, nearly $90M, ESPN, April 3, 2010. Retrieved February 27, 2020.
  200. ^ Helin, Kurt. Lakers to Face Thunder in the First Round, NBC Los Angeles, April 13, 2010. Retrieved June 19, 2010.
  201. ^ Bresnahan, Mike. Follow Classic Arhivirano jun 11, 2010 na sajtu Wayback Machine, Los Angeles Times, May 1, 2010. Retrieved June 18, 2010.
  202. ^ Hughes, Frank. Fast Breaks: Lakers-Jazz, Game 4 Arhivirano maj 15, 2010 na sajtu Wayback Machine, sportsillustrated.cnn.com, May 11, 2010. Retrieved June 19, 2010.
  203. ^ McMenamin, Dave. Gasol plays closer with monster finish, ESPN, May 20, 2010. Retrieved February 27, 2020.
  204. ^ Associated Press. Lakers beat Suns to set up rematch with Boston, Sporting News, May 11, 2010. Retrieved June 19, 2010. Arhivirano jun 2, 2010 na sajtu Wayback Machine
  205. ^ Smith, Sekou. No Doubt About The MVP Arhivirano novembar 29, 2012 na sajtu WebCite, nba.com, June 18, 2010. Retrieved June 18, 2010.
  206. ^ Adande, J.A. 1. Lakers Capture Franchise Title No. 16, ESPN, June 18, 2010. Retrieved June 18, 2010.
  207. ^ McMenamin, Dave (27. 10. 2010). „Lakers' rings feature leather from Game 7 ball”. ESPN. Pristupljeno 27. 2. 2020. 
  208. ^ Wojnarowski, Adrian (30. 11. 2015). „Why Kobe Bryant decided it was time to retire”. Yahoo! Sports. Arhivirano iz originala na datum 5. 12. 2015. 
  209. ^ Beacham, Greg. Lakers hold off Timberwolves, improve to 8–0, San Diego Union-Tribune, November 10, 2010, Retrieved February 27, 2020. Arhivirano novembar 10, 2010 na sajtu Wayback Machine
  210. ^ Markazi, Arash. Youngest To 26K, ESPN, November 12, 2010, Retrieved February 27, 2020.
  211. ^ „Kobe's triple-double leads Lakers over Kings”. San Diego Union Tribune. 4. 11. 2010. Arhivirano iz originala na datum 10. 10. 2012. Pristupljeno 27. 2. 2020. 
  212. ^ „Celtics win Finals rematch despite Kobe Bryant's 41 points”. ESPN. Associated Press. 30. 1. 2011. Arhivirano iz originala na datum 5. 2. 2011. Pristupljeno 30. 1. 2011. »Bryant became the youngest player to reach 27,000 points on a 3-pointer late in the third quarter, but he frequently was a one-man show on offense.« 
  213. ^ Kobe in the giving mood on Tuesday, ESPN, February 2, 2011, accessed February 27, 2020.
  214. ^ „Kobe Bryant has big second half to help Lakers rally by Celtics”. ESPN. 10. 2. 2011. Arhivirano iz originala na datum 12. 2. 2011. 
  215. ^ Plaschke, Bill (11. 2. 2011). „Lakers win is something to yell about”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 12. 2. 2011. Pristupljeno 27. 2. 2020. 
  216. ^ „NBA.com: Kobe is top vote-getter in 2011 All-Star balloting”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 10. 2. 2011. Pristupljeno 7. 2. 2011. 
  217. ^ Bresnahan, Mike (20. 2. 2011). „Bryant feeds off energy as West beats East in All-Star game, 148–143”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 21. 2. 2011. 
  218. ^ „Rumorsandrants.com: Kobe Bryant Passes Moses Malone For Sixth On All-Time Scoring List”. Rumorsandrants.com. Arhivirano iz originala na datum 21. 7. 2011. Pristupljeno 23. 3. 2011. 
  219. ^ „How long can Kobe Bryant stay on top?”. ESPN. 14. 4. 2011. Pristupljeno 27. 2. 2020. 
  220. ^ Beacham, Greg (14. 4. 2011). „Kobe Bryant fined $100,000 for gay slur”. yahoo.com. Associated Press. Arhivirano iz originala na datum 15. 4. 2011. 
  221. ^ Wojnarowski, Adrian (14. 4. 2011). „Kobe's fury: blessing and curse”. yahoo.com. Arhivirano iz originala na datum 15. 4. 2011. 
  222. ^ Plaschke, Bill (13. 4. 2011). „Kobe Bryant needs to say more after slur”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 15. 4. 2011. 
  223. ^ Bresnahan, Mike (13. 4. 2011). „Lakers' Kobe Bryant is fined $100,000 by NBA for anti-gay slur to referee”. Los Angeles Times. Pristupljeno 24. 4. 2011. 
  224. ^ Litke, Jim (18. 4. 2011). „Kobe's $100K fine didn't buy Lakers' best effort”. Yahoo! Sports. Associated Press. Arhivirano iz originala na datum 18. 4. 2011. 
  225. ^ Amaechi, John (15. 4. 2011). „A Gay Former N.B.A. Player Responds to Kobe Bryant”. The New York Times. Arhivirano iz originala na datum 18. 4. 2011. Pristupljeno 9. 3. 2019. 
  226. ^ „Kobe Bryant sorry; Lakers make plan”. ESPN. 15. 4. 2011. Arhivirano iz originala na datum 15. 4. 2011. 
  227. ^ Falgoust, J. Michael (14. 4. 2011). „Bryant to appeal $100K fine for slur, but takes responsibility”. USA Today. Pristupljeno 24. 4. 2011. 
  228. ^ „Kobe Bryant, Lakers teammates appear in PSA touting diversity”. SportingNews.com. 21. 4. 2011. Pristupljeno 23. 4. 2011. 
  229. ^ „Dallas Mavericks sweep Lakers from NBA playoffs”. CBS News. Associated Press. 8. 5. 2011. Pristupljeno 27. 1. 2020. 
  230. ^ „Report: Kobe Bryant saw German doc”. ESPN. 25. 12. 2011. Arhivirano iz originala na datum 12. 1. 2012. 
  231. ^ Hale, Mark (29. 12. 2011). „Yankees say A-Rod had shoulder treatment, too”. New York Post. Arhivirano iz originala na datum 14. 8. 2012. 
  232. ^ Gordon, Jeremy (12. 1. 2011). „Kobe to the World: 'I'm Still Kobe'. The Wall Street Journal. Arhivirano iz originala na datum 12. 1. 2012. 
  233. ^ Arthur, Bruce (12. 1. 2012). „Lakers' Kobe Bryant won't give in to age”. National Post. Arhivirano iz originala na datum 12. 1. 2012. 
  234. ^ „Chris Paul-led Clips win L.A. clash despite Kobe Bryant's 42”. ESPN. Associated Press. 14. 1. 2012. 
  235. ^ Haberstroh, Tom (16. 1. 2012). „Can Kobe catch Kareem?”. ESPN. Pristupljeno 27. 2. 2020. (potrebna pretplata)
  236. ^ McCann, Zach (27. 2. 2012). „Kobe Bryant sets ASG points mark”. ESPN. Pristupljeno 27. 2. 2020. 
  237. ^ McMenamin, Dave (29. 2. 2012). „Kobe Bryant also has concussion”. ESPN. Pristupljeno 29. 2. 2012. 
  238. ^ CBSSports.com wire reports. „NBA Recap – Los Angeles Lakers at San Antonio Spurs – Apr 20, 2012”. CBSSports.com. Pristupljeno 14. 1. 2013. 
  239. ^ Bolch, Ben (27. 4. 2012). „Kobe Bryant chooses not to go for NBA scoring title”. Los Angeles Times. 
  240. ^ Beck, Howard (22. 5. 2012). „Bryant Raises Bar, but Thunder Clear It Easily”. The New York City. Pristupljeno 27. 1. 2020. 
  241. ^ „Chris Paul, Clippers deal Lakers third straight loss to open season”. ESPN. Associated Press. 2. 11. 2012. Arhivirano iz originala na datum 3. 11. 2012. 
  242. ^ Bresnahan, Mike (9. 11. 2012). „Lakers fire Mike Brown as coach”. Los Angeles Times. Pristupljeno 14. 1. 2013. 
  243. ^ Beck, Howard (12. 11. 2012). „The Lakers Change Direction and Hire D'Antoni as Coach”. The New York Times. Arhivirano iz originala na datum 12. 11. 2012. 
  244. ^ Bresnahan, Mike (12. 11. 2012). „Mike D'Antoni to be next coach of the Lakers”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 12. 11. 2012. 
  245. ^ Trudell, Mike (5. 12. 2012). „Kobe Bryant 30,000 Points”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 6. 12. 2012. 
  246. ^ „Kobe Bryant (30 pts.), Lakers need comeback to top woeful Bobcats”. ESPN. Associated Press. 18. 12. 2012. Pristupljeno 19. 12. 2012. 
  247. ^ „Dwight Howard powers surging Lakers past Blazers”. ESPN. Associated Press. 28. 12. 2012. Pristupljeno 3. 1. 2013. 
  248. ^ McMenamin, Dave (15. 1. 2013). „Bigger defensive role for Kobe Bryant”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 24. 1. 2013. 
  249. ^ a b Pincus, Eric (16. 1. 2013). „Kobe Bryant recognizes he's better defending on the ball”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 24. 1. 2013. 
  250. ^ Mahoney, Rob (14. 1. 2013). „Mike D'Antoni minces words when describing Kobe Bryant's defense”. SI.com. Arhivirano iz originala na datum 24. 1. 2013. 
  251. ^ McMenamin, Dave (26. 1. 2013). „Lakers found formula, can they repeat it?”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 1. 2. 2013. 
  252. ^ McMenamin, Dave (2. 2. 2013). „Bryant chasing triple-doubles?”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 6. 2. 2013. 
  253. ^ Schuhmann, John (24. 1. 2013). „L.A. Recovery Wouldn't Be Unprecedented”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 26. 1. 2013. Pristupljeno 24. 1. 2013. 
  254. ^ Verrier, Justin (30. 1. 2013). „1. Lakers Just Trying To Keep It Simple”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 1. 2. 2013. 
  255. ^ McMenamin, Dave (27. 1. 2013). „Lakers rise as D'Antoni's offense ditched”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 1. 2. 2013. 
  256. ^ Shelburne, Ramona (28. 1. 2013). „Have the Lakers found their groove?”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 1. 2. 2013. 
  257. ^ „Lakers hold on despite late surge from Hornets”. ESPN. Associated Press. 29. 1. 2013. Arhivirano iz originala na datum 1. 2. 2013. 
  258. ^ „Kobe Bryant, Steve Nash help Lakers hold on for 2nd straight win”. ESPN. Associated Press. 27. 1. 2013. Arhivirano iz originala na datum 1. 2. 2013. 
  259. ^ „Kobe Bryant's heroics help Lakers rally, edge Raptors in OT”. ESPN. Associated Press. 8. 3. 2013. Arhivirano iz originala na datum 9. 3. 2013. 
  260. ^ a b McMenamin, Dave (6. 5. 2013). „2012–13 Lakers Report Card: Starting five”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 7. 5. 2013. 
  261. ^ McMenamin, Dave (9. 4. 2013). „Metta World Peace details his recovery”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 10. 4. 2013. 
  262. ^ Plaschke, Bill (13. 4. 2013). „Lakers weren't strong enough to protect Kobe Bryant from himself”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 17. 4. 2013. 
  263. ^ „Kobe Bryant tears Achilles, sidelined for months”. CNN.com. 13. 4. 2013. Arhivirano iz originala na datum 13. 4. 2013. 
  264. ^ Cacciola, Scott (14. 4. 2013). „Bryant Goes Away, but Not Quietly”. The New York Times. Arhivirano iz originala na datum 17. 4. 2013. 
  265. ^ Pincus, Eric (28. 4. 2013). „Spurs sweep Lakers out of the playoffs”. Los Angeles Times. Pristupljeno 27. 1. 2020. 
  266. ^ Helin, Kurt (25. 11. 2013). „Lakers sign Kobe Bryant to two-year, $48.5 million contract extension”. NBC Sports. Pristupljeno 27. 11. 2013. 
  267. ^ Pincus, Eric (25. 11. 2013). „Lakers sign Kobe Bryant to a two-year contract extension”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 25. 11. 2013. 
  268. ^ Berger, Ken (14. 10. 2014). „Kobe Bryant does not want to hear that he is overpaid”. CBS Sports. Arhivirano iz originala na datum 14. 11. 2014. 
  269. ^ Dwyer, Kelly (13. 11. 2014). „Kobe Bryant on the difference between Tim Duncan's contract and his: 'It's a different market, man'. Yahoo! Sports. Arhivirano iz originala na datum 14. 11. 2014. 
  270. ^ Amick, Sam (13. 11. 2014). „As Kobe faces Duncan for 78th time, comparison unavoidable”. USA Today. Arhivirano iz originala na datum 14. 11. 2014. 
  271. ^ Shelburne, Ramona (20. 12. 2013). „Lakers lose Kobe Bryant again”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 23. 12. 2013. 
  272. ^ Joseph, Adi (20. 12. 2013). „Lakers' Kobe Bryant breaks bone in knee, out 6 weeks”. USA Today. Arhivirano iz originala na datum 27. 12. 2013. 
  273. ^ a b „Lakers: Kobe injury not healed”. ESPN. 12. 3. 2014. Arhivirano iz originala na datum 12. 3. 2014. 
  274. ^ McMenamin, Dave (23. 1. 2014). „Kobe: Won't play All-Star Game”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 29. 1. 2014. 
  275. ^ Helin, Kurt (7. 2. 2014). „Anthony Davis selected to fill Kobe Bryant's All-Star slot in West”. NBCSports.com. 
  276. ^ „Rockets rout Lakers 108–90 in Kobe's return”. USA Today. Associated Press. 29. 10. 2014. Arhivirano iz originala na datum 29. 10. 2014. 
  277. ^ Bresnahan, Mike (26. 12. 2014). „Byron Scott assured Kobe Bryant he had his best interests at heart”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 27. 12. 2014. 
  278. ^ Resnick, Joe (30. 11. 2014). „Bryant leads Lakers over Toronto 129–122 in OT”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 2. 12. 2014. Pristupljeno 1. 12. 2014. 
  279. ^ „ELIAS: TOP 5 QUESTIONS FROM SUNDAY, NOV. 30”. NBA.com. 30. 11. 2014. Arhivirano iz originala na datum 14. 12. 2014. 
  280. ^ Pincus, Eric (14. 12. 2014). „Kobe Bryant becomes NBA's No. 3 all-time scorer in Lakers' win”. Los Angeles Times. Pristupljeno 14. 12. 2014. 
  281. ^ a b Freeman, Eric (23. 12. 2014). „Kobe Bryant misses Lakers vs. Warriors for rest”. Yahoo.com. Arhivirano iz originala na datum 24. 12. 2014. 
  282. ^ a b Holmes, Baxter (23. 12. 2014). „Kobe Bryant to rest vs. Warriors”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 24. 12. 2014. 
  283. ^ a b Dwyer, Kelly (22. 12. 2014). „Kobe Bryant has to stop”. Yahoo.com. Arhivirano iz originala na datum 24. 12. 2014. 
  284. ^ „Suns win 6th straight by spoiling Kobe Bryant's return to Lakers lineup”. ESPN. Associated Press. 28. 12. 2014. Arhivirano iz originala na datum 29. 12. 2014. 
  285. ^ Oram, Bill (26. 12. 2014). „Bryant's ailments likely reflect new reality for Lakers”. Orange County Register. Arhivirano iz originala na datum 27. 12. 2014. 
  286. ^ Medina, Mark (23. 12. 2014). „Lakers' Byron Scott to handle Kobe Bryant's playing time on game-by-game basis”. Los Angeles Daily News. Arhivirano iz originala na datum 27. 12. 2014. 
  287. ^ a b Medina, Mark (27. 10. 2015). „How will Kobe Bryant fare in his 20th NBA season?”. Los Angeles Daily News. Arhivirano iz originala na datum 5. 12. 2015. 
  288. ^ Bresnahan, Mike (11. 1. 2015). „Kobe Bryant rests again, Lakers fall to Trail Blazers, 106–94”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 24. 1. 2015. 
  289. ^ „Kobe Bryant notches triple-double as Lakers hold off Nuggets”. ESPN. 30. 12. 2014. Arhivirano iz originala na datum 31. 12. 2014. 
  290. ^ „Lakers guard Kobe Bryant has torn rotator cuff in right shoulder”. Sports Illustrated. Pristupljeno 23. 1. 2015. 
  291. ^ a b Bresnahan, Mike (22. 1. 2015). „Lakers' Kobe Bryant has torn rotator cuff; severity to be determined”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 23. 1. 2015. 
  292. ^ Bresnahan, Mike (26. 1. 2015). „Kobe Bryant to undergo season-ending surgery for torn rotator cuff”. Deseret News. Arhivirano iz originala na datum 5. 12. 2015. 
  293. ^ a b „Kobe Bryant to have shoulder surgery”. ESPN. Associated Press. 26. 1. 2015. Arhivirano iz originala na datum 27. 1. 2015. 
  294. ^ Medina, Mark (28. 1. 2015). „Lakers star Kobe Bryant out for season after shoulder surgery”. Los Angeles Daily News. Arhivirano iz originala na datum 29. 1. 2015. 
  295. ^ Holmes, Baxter (16. 4. 2015). „Lakers, Knicks close out worst seasons in franchise history”. ESPN. Pristupljeno 24. 1. 2018. 
  296. ^ Holmes, Baxter (14. 10. 2015). „Byron Scott says Kobe Bryant likely OK for next game”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 9. 11. 2015. 
  297. ^ Helin, Kurt (2. 11. 2015). „Kobe Bryant on his play so far: "I freaking suck". NBCSports.com. Arhivirano iz originala na datum 9. 11. 2015. 
  298. ^ Beacham, Greg (29. 10. 2015). „Two decades in: Kobe Bryant clears another milestone with start of 20th Lakers season”. Star Tribune. Associated Press. Arhivirano iz originala na datum 9. 11. 2015. 
  299. ^ Holmes, Baxter (25. 11. 2015). „Kobe Bryant's possible farewell tour hits new low”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 25. 11. 2015. 
  300. ^ a b Holmes, Baxter (25. 11. 2015). „Kobe's shooting struggles not putting 'pretty defined' role in jeopardy”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 27. 11. 2015. 
  301. ^ „Game Recap: 76ers 103, Lakers 91”. Philadelphia 76ers. Pristupljeno 11. 12. 2015. 
  302. ^ a b „Kobe announces he will retire after this season”. ESPN. Pristupljeno 30. 11. 2015. 
  303. ^ a b v g „LOS ANGELES LAKERS (2–13) VS. INDIANA PACERS (10–5)” (PDF). Los Angeles Times. 29. 11. 2015. Arhivirano (PDF) iz originala na datum 30. 11. 2015. 
  304. ^ Bresnahan, Mike; Turner, Broderick (26. 11. 2015). „Kobe Bryant's struggles cause some in NBA circles to say it's time he retires”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 27. 11. 2015. 
  305. ^ Ding, Kevin (30. 11. 2015). „With Flair for the Dramatic, Kobe Spins Frustrating End into Emotional Final Act”. Bleacher Report. Arhivirano iz originala na datum 8. 12. 2015. 
  306. ^ Helin, Kurt (30. 11. 2015). „Kobe Bryant: 'Do I want to play again or don't I... the reality is no, I don't.'. Pro Basketball Talk. Arhivirano iz originala na datum 8. 12. 2015. 
  307. ^ a b Cacciola, Scott (16. 12. 2015). „Kobe Bryant's Long Goodbye”. The New York Times. Arhivirano iz originala na datum 4. 2. 2016. 
  308. ^ Berger, Ken (8. 1. 2016). „Kobe Bryant's last night in Sacramento hit him right in the heart”. CBSSports.com. Arhivirano iz originala na datum 4. 2. 2016. 
  309. ^ Holmes, Baxter (4. 12. 2015). „Kobe requests no more gifts, on-court ceremonies during farewell tour”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 4. 2. 2016. 
  310. ^ Jones, Jason (7. 1. 2016). „Sacramento sends Kobe Bryant off with rousing ovation”. The Sacramento Bee. Arhivirano iz originala na datum 4. 2. 2016. 
  311. ^ Bontemps, Tim (1. 12. 2015). „In Philadelphia, Kobe Bryant finally gets love from his home town”. The Washington Post. 
  312. ^ Jones, Tony (28. 3. 2016). „Utah Jazz: Bryant feels the love from fans in final SLC appearance”. The Salt Lake Tribune. Arhivirano iz originala na datum 28. 3. 2016. 
  313. ^ a b Jackson, Scoop (2. 2. 2016). „Dwyane Wade: 'I never thought I'd be Top 100 all time'. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 4. 2. 2016. 
  314. ^ a b v Brewer, Jerry (2. 12. 2015). „During strange farewell tour, Kobe Bryant rediscovers greatness for one night in D.C.”. The Washington Post. Arhivirano iz originala na datum 4. 2. 2016. 
  315. ^ a b Holmes, Baxter (3. 2. 2016). „Kobe shrugs off 38-point effort: 'You've seen it for 20 years'. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 3. 2. 2016. 
  316. ^ Bresnahan, Mike (21. 1. 2016). „Kobe Bryant is selected as an All-Star for the 18th time”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 23. 1. 2016. 
  317. ^ a b „Defense in record-setting short supply in West's rout of East”. ESPN. Associated Press. 15. 2. 2016. Arhivirano iz originala na datum 15. 2. 2016. 
  318. ^ Cacciola, Scott (14. 2. 2016). „Kobe Bryant, in His Final Lap, Is Happy to Surrender the Midseason Stage”. The New York Times. Arhivirano iz originala na datum 15. 2. 2016. 
  319. ^ Acosta-Delacruz, Angelo (13. 4. 2016). „Kobe finishes his two-decade-long career in a fashionable way as Lakers eliminate Jazz, 101–96”. powcast.net. Powcast Sports Hub. 
  320. ^ „Kobe Bryant goes out in a flurry of jump shots and glory”. ESPN. 
  321. ^ Beacham, Greg (28. 4. 2016). „Kobe scores 60 points in unbelievable farewell victory”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 31. 8. 2017. Pristupljeno 30. 8. 2017. 
  322. ^ „Magic Johnson has great expectations for Los Angeles Lakers rookie Lonzo Ball”. News.com.au. 15. 10. 2017. Pristupljeno 24. 1. 2018. 
  323. ^ Mike Wise Bryant Sets His Priorities, The New York Times, June 19, 2000.
  324. ^ AP U.S. ends losing streak at World Championship, The Seattle Times, September 7, 2002.
  325. ^ Vince Carter Added to Olympic Qualifying Team, InsideHoops NBA, July 29, 2003.
  326. ^ Olympic Basketball, InsideHoops NBA, 2008.
  327. ^ „Kobe will play for U.S. at worlds, '08 Olympics”. ESPN. 21. 1. 2006. Pristupljeno 27. 2. 2020. 
  328. ^ „Kobe won't play for Team USA after knee surgery”. ESPN. 15. 7. 2006. Pristupljeno 27. 2. 2020. 
  329. ^ „USA Basketball”. USABasketball.com. Arhivirano iz originala na datum 2. 7. 2008. Pristupljeno 18. 6. 2008. 
  330. ^ „James, Bryant to lead US team”. ESPN. Pristupljeno 25. 6. 2008. 
  331. ^ Mahoney, Brian (24. 8. 2008). „US hoops back on top, beats Spain for gold medal”. USA Today. 
  332. ^ „Kobe commits to Team USA”. Fox Sports. Associated Press. 2. 11. 2010. Pristupljeno 5. 11. 2010. 
  333. ^ „USA Basketball Wins Gold Over Spain, Rio Next in 2016”. Fox News. 13. 8. 2012. 
  334. ^ Whitfield, Nick (31. 10. 2018). „Kobe Bryant and USA Basketball – Whatever It Takes”. Sporting News. Pristupljeno 6. 2. 2020. 
  335. ^ a b „Kobe Bryant NBA”. Basketball Reference. Pristupljeno 12. 10. 2013. 
  336. ^ DuPree, David (24. 1. 2006). „Anyone up for 100?”. USA Today. Pristupljeno 7. 5. 2010. 
  337. ^ Pelton, Kevin. „Los Angeles Lakers: 2013–14 roster (Subscription Required)”. ESPN Insider. Pristupljeno 12. 10. 2013. 
  338. ^ „Michael Jordan eases off talk”. ESPN. Pristupljeno 12. 10. 2013. 
  339. ^ Stein, Marc (29. 10. 2001). „Kobe, Hill deal with being the next Michael”. ESPN.com. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  340. ^ a b Hoffman, Benjamin (13. 12. 2014). „Kobe Bryant Is Nearly an Equal of Michael Jordan, Except in Fan Adoration”. The New York Times. Pristupljeno 14. 12. 2014. 
  341. ^ Holmes, Baxter (14. 12. 2014). „Kobe Bryant rises up before falling away”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 15. 12. 2014. 
  342. ^ Ballard, Chris. Kobe's well-honed killer instinct Arhivirano februar 17, 2010 na sajtu Wayback Machine, sportsillustrated.cnn.com, May 28, 2008, Retrieved February 27, 2020.
  343. ^ Holmes, Baxter (20. 12. 2014). „Kobe Bryant delivers the final miss again”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 22. 12. 2014. 
  344. ^ Harper, Zach (20. 12. 2014). „Lakers' Jeremy Lin on game winners: 'I would love to shoot some'. CBSSports.com. Arhivirano iz originala na datum 22. 12. 2014. 
  345. ^ Jenkins, Bruce (20. 12. 2014). „Jenkins on NBA: Bryant becomes more gunner than top gun”. SFGate.com. Arhivirano iz originala na datum 22. 12. 2014. 
  346. ^ a b v Pingue, Frank (30. 11. 2015). „Kobe Bryant to retire at end of season”. Reuters. Arhivirano iz originala na datum 30. 11. 2015. 
  347. ^ McMenamin, Dave. Shots heard 'round the world, ESPN, March 11, 2010, Retrieved February 27, 2020.
  348. ^ „2011–12 NBA.com GM Survey Results”. NBA.com. 17. 1. 2012. Arhivirano iz originala na datum 7. 5. 2012. 
  349. ^ a b Abbott, Henry. „The truth about Kobe Bryant in crunch time”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 21. 12. 2011. Pristupljeno 12. 10. 2013. 
  350. ^ Beck, Howard (9. 11. 2015). „Amid the Points and Applause, One Single Shot Ignited Love Story of Kobe, NYC”. Bleacher Report. Arhivirano iz originala na datum 1. 12. 2015. 
  351. ^ a b „All-Time #NBArank: Michael Jordan tops list of best shooting guards”. ESPN. 19. 1. 2016. Arhivirano iz originala na datum 12. 2. 2016. 
  352. ^ Lowe, Zach. „Top 100 NBA Players — Nos. 1–10”. Sports Illustrated. Arhivirano iz originala na datum 5. 10. 2013. Pristupljeno 12. 10. 2013. 
  353. ^ Moore, Tom (30. 11. 2015). „Kobe Bryant set to play final game in Philadelphia”. The Morning Call. Arhivirano iz originala na datum 1. 12. 2015. 
  354. ^ Holmes, Baxter (11. 11. 2014). „Misses add up to big part of Kobe's legacy”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 12. 11. 2014. 
  355. ^ „NBA & ABA Career Leaders and Records for Field Goals Missed”. basketball-reference.com. Pristupljeno 27. 2. 2020. 
  356. ^ Bresnahan, Mike. „Phil Jackson throws the book at Kobe Bryant”. The Los Angeles Times. Pristupljeno 27. 2. 2020. 
  357. ^ Pelton, Kevin (7. 11. 2005). „Every Play Counts: Kobe Bryant”. 82games.com. Arhivirano iz originala na datum 23. 12. 2014. 
  358. ^ McMenamin, Dave (17. 5. 2012). „Kobe Bryant: Charges carry big risk”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 11. 7. 2012. 
  359. ^ Medina, Mark (9. 5. 2011). „Kobe Bryant named to NBA's all-defensive first team for ninth time”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 23. 12. 2014. 
  360. ^ Lowe, Zach (26. 5. 2013). „An Open Letter to Kobe Bryant About His Defense”. Grantland. Arhivirano iz originala na datum 23. 12. 2014. 
  361. ^ Paine, Neal (12. 12. 2014). „Once And For All: Michael Jordan Was Way Better Than Kobe Bryant”. FiveThirtyEight. Arhivirano iz originala na datum 23. 12. 2014. 
  362. ^ Shelburne, Ramona (13. 4. 2013). „Kobe and L.A. tradition will be tested”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 13. 4. 2013. 
  363. ^ Adande, J. A. (26. 1. 2015). „Kobe Bryant pays price for greatness”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 27. 1. 2015. 
  364. ^ Ballard, Chris (26. 8. 2014). „Examining Kobe Bryant's legendary pain tolerance and road to recovery”. Sports Illustrated. Arhivirano iz originala na datum 27. 1. 2015. 
  365. ^ Phillips, Brian (8. 1. 2015). „Wolf on the Rock: The Ludicrous, Glorious Doom of Kobe Bryant”. Grantland. Arhivirano iz originala na datum 12. 2. 2016. 
  366. ^ Ryan, Chris; Concepcion, Jason (17. 2. 2015). „Six Seconds to Perfection: The Best NBA Vines of the Season”. Grantland. Arhivirano iz originala na datum 12. 2. 2016. 
  367. ^ a b Ding, Kevin (22. 10. 2014). „Julius Randle's Development Poses Final Leadership Test for Kobe Bryant”. BleacherReport.com. Arhivirano iz originala na datum 24. 10. 2014. 
  368. ^ Markazi, Arash (12. 10. 2014). „Long a tough, chilly teammate, Kobe Bryant has mellowed and now is a mentor”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 24. 10. 2014. 
  369. ^ Abbott, Henry (20. 10. 2014). „Kobe”. ESPN The Magazine. Arhivirano iz originala na datum 24. 10. 2014. 
  370. ^ a b Heisler, Mark (22. 10. 2014). „Who Killed Lakers? ESPN Says It Was Someone on Inside With the Initials Kobe Bryant”. Forbes.com. Arhivirano iz originala na datum 24. 10. 2014. 
  371. ^ Bresnahan, Mike (16. 5. 2013). „Phil Jackson's new book focuses a lot on (who else?) Kobe Bryant”. Los Angeles Times. 
  372. ^ a b Holmes, Baxter (30. 11. 2014). „Kobe gets milestone on 6,000th assist”. ESPN. Pristupljeno 1. 12. 2014. 
  373. ^ a b Keh, Andrew (29. 11. 2015). „Kobe Bryant Announces Retirement”. The New York Times. Arhivirano iz originala na datum 30. 11. 2015. 
  374. ^ „Kobe Bryant Elected As The NBA Player Of The Decade”. Thaindian.com. 15. 2. 2010. Arhivirano iz originala na datum 09. 06. 2010. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  375. ^ „Sporting News' NBA Athlete of the Decade: Kobe Bryant, SG, Lakers”. Sporting News. Arhivirano iz originala na datum 12. 4. 2010. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  376. ^ „Special Dime: Greatest shooting guards of all time”. ESPN. 11. 3. 2008. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  377. ^ Young, Royce (1. 12. 2015). „Kevin Durant frustrated by media's handling of Kobe Bryant”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 29. 1. 2016. 
  378. ^ Holmes, Baxter (27. 1. 2016). „Kobe will miss talking trash with Dirk Nowitzki”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 29. 1. 2016. 
  379. ^ Friedell, Nick (28. 1. 2016). „Rose: Kobe is the Jordan of our generation”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 29. 1. 2016. 
  380. ^ Hoffman, Benjamin (15. 11. 2014). „To the End, Kobe Bryant Is a Shooting Guard, Hot or Cold”. The New York Times. Arhivirano iz originala na datum 29. 1. 2016. 
  381. ^ Woike, Dan (29. 11. 2015). „Kobe Bryant announces plans to retire following this season”. The Press-Enterprise. Arhivirano iz originala na datum 30. 11. 2015. 
  382. ^ a b v „Top stats to know: Kobe Bryant's statistical legacy”. ESPN. 29. 11. 2015. Arhivirano iz originala na datum 30. 11. 2015. 
  383. ^ Arnovitz, Kevin (19. 12. 2017). „Kobe Bryant has numbers 8 and 24 retired by the Lakers”. ESPN. Pristupljeno 19. 12. 2017. 
  384. ^ HoopsHype.com. NBA Players – Kobe Bryant. Accessed May 8, 2007
  385. ^ Holmes, Baxter (30. 11. 2015). „Kobe Bryant says he knew from onset that 2015–16 would be final season”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 5. 12. 2015. 
  386. ^ „Kobe's 81-point game second only to Wilt”. ESPN. 12. 1. 2006. Pristupljeno 20. 9. 2008. 
  387. ^ a b v g Martin, Brian (29. 11. 2015). „KOBE BY THE NUMBERS”. NBA.com. Arhivirano iz originala na datum 1. 12. 2015. 
  388. ^ „Kobe Bryant Wins Most Valuable Player Award”. NBA.com. Turner Sports Interactive, Inc. 6. 5. 2008. Arhivirano iz originala na datum 1. 9. 2010. Pristupljeno 6. 5. 2008. 
  389. ^ Sheridan, Chris (25. 8. 2008). „Redeem Team proves worthy of Dream Team comparison”. ESPN. Pristupljeno 6. 12. 2008. 
  390. ^ „Zlato za SAD, Španci ubacili 100”. b92.net. 17. 8. 2012. Pristupljeno 15. 4. 2021. 
  391. ^ „Kobi MVP finala, MJ neprikosnoven”. b92.net. 18. 6. 2010. Pristupljeno 15. 4. 2021. 
  392. ^ a b v „Kobe Bryant top vote-getter for 18th and final All-Star Game”. ESPN. 21. 1. 2016. Arhivirano iz originala na datum 22. 1. 2016. 
  393. ^ „All-Time #NBArank: Players 11–15”. ESPN. 10. 2. 2016. Arhivirano iz originala na datum 12. 2. 2016. 
  394. ^ Trudell, Mike (23. 5. 2013). „Kobe Named All-NBA First Team ... Again”. Lakers.com. Arhivirano iz originala na datum 24. 5. 2013. 
  395. ^ „Kobe Bryant”. basketball-reference.com. Pristupljeno 19. 9. 2008. 
  396. ^ „Anthony Davis yelled 'Kobe' after he sank game winner”. sports.yahoo.com. Pristupljeno 21. 9. 2020. 
  397. ^ „Lakers switch to Kobe Bryant-designed 'Black Mamba' jerseys for potential NBA Finals finisher”. sports.yahoo.com. Pristupljeno 8. 10. 2020. 
  398. ^ Terrell, Ashley (1. 2. 2020). „Kobe Bryant's sisters issue statement after tragic death: 'Our lives are forever changed'. TheGrio (na jeziku: engleski). Pristupljeno 24. 2. 2020. 
  399. ^ Nathan, Sara; Sheehy, Kate (28. 1. 2020). „Kobe Bryant's sister posts touching photo tribute to late brother”. New York Post (na jeziku: engleski). Pristupljeno 24. 2. 2020. 
  400. ^ a b v g „Everything You Need to Know About Kobe Bryant”. Arhivirano iz originala na datum 19. 2. 2006. Pristupljeno 16. 10. 2007.  – Wayback Machine cache from February 19, 2006
  401. ^ Hubler, Shawn. „Kobe's costar Vanessa Laine was just another sheltered teenager in Orange County. Then she fell in love with a phenomenon.”. Arhivirano iz originala na datum 6. 4. 2007. Pristupljeno 16. 10. 2007.  – Wayback Machine cache from April 6, 2007
  402. ^ Keown, Tim (1. 9. 2003). „Isolation Play”. ESPN. Pristupljeno 25. 4. 2017. 
  403. ^ Hubler, Shawn (15. 2. 2005). „Kobe's costar”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 27. 4. 2017. Pristupljeno 25. 4. 2017. 
  404. ^ Cupcake Magazine interview with Vanessa Bryant Arhivirano jul 1, 2013 na sajtu Wayback Machine July 17, 2012
  405. ^ „Kobe Bryant Divorce: Kobe and Vanessa Through the Years [PHOTOS]”. International Business Times. 17. 12. 2011. Pristupljeno 22. 8. 2019. 
  406. ^ Cardoza, Riley (26. 1. 2020). „Kobe Bryant's Sweetest Moments With His Wife Vanessa Bryant and 4 Daughters: Pics”. US Magazine. 
  407. ^ „Shaq is a Dad Six Minutes After Kobe”. Contact Music. 2. 5. 2006. Pristupljeno 25. 5. 2007. 
  408. ^ Kim, Victoria (16. 12. 2011). „Kobe Bryant divorce: Vanessa cites 'irreconcilable differences'. Los Angeles Times. Pristupljeno 16. 12. 2011. 
  409. ^ „L.A. Now”. Los Angeles Times. 16. 12. 2011. 
  410. ^ „Kobe Bryant, wife Vanessa call off their divorce”. CBS News. Pristupljeno 12. 1. 2013. 
  411. ^ Drysdale, Jennifer (8. 12. 2016). „Kobe Bryant and Wife Vanessa Welcome Third Child”. Yahoo!. 
  412. ^ Harris, Sarah Jane (8. 12. 2016). „Kobe Bryant welcomes his third child”. sportingnews.com. 
  413. ^ „Kobe Bryant Shares Adorable First Pic of Newborn Daughter Bianka”. Entertainment Tonight. 21. 12. 2016. 
  414. ^ Chiu, Melody (1. 1. 2019). „'Mambacita!' Kobe Bryant Announces Fourth Daughter on the Way with Wife Vanessa”. People. Pristupljeno 2. 2. 2019. 
  415. ^ Adams, Char (4. 7. 2019). „Meet Baby 'KoKo!' Kobe Bryant Officially Introduces His 'Little Princess' — Daughter Capri Kobe”. People. 
  416. ^ „Kobe Bryant's Wife Vanessa Gives Birth, Welcomes Fourth Daughter”. Us Weekly. 21. 6. 2019. 
  417. ^ „Before fatal flight, Kobe and daughter attended California church, took communion, priest says”. ABC7 San Francisco (na jeziku: engleski). 28. 1. 2020. Pristupljeno 28. 1. 2020. 
  418. ^ „Kobe Bryant's private funeral service likely at same Catholic church he went before boarding chopper”. meaww.com. 
  419. ^ Una scuola di basket per futuri campioni: la promessa di Kobe Bryant nell'intervista a Reggio Emilia (na jeziku: engleski), Pristupljeno 29. 1. 2020 
  420. ^ Kobe Bryant agradece a los latinos en español, Pristupljeno 29. 1. 2020 
  421. ^ Aguirregomezcorta, Gonzalo (decembar 2014). „Kobe: "No imaginé este nivel". ESPN Mexico. Pristupljeno 30. 11. 2015. 
  422. ^ Aguirregomezcorta, Gonzalo (30. 11. 2015). „Kobe Bryant tras anunciar su retiro: "Ahora me siento relajado". ESPN Mexico. Pristupljeno 30. 11. 2015. 
  423. ^ Crowe, Jerry (23. 5. 2008). „Text messages from press row ...”. Los Angeles Times. Pristupljeno 2. 8. 2010. 
  424. ^ Olivarez-Giles, Nathan (31. 1. 2011). „Kobe Bryant and, Robert Rodriguez talk about Black Mamba Nike ads, six-minute film”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 23. 10. 2018. 
  425. ^ McMenamin, Dave (11. 4. 2013). „Rapid Reaction: Lakers 113, Trail Blazers 106”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 11. 4. 2013. 
  426. ^ Bresnahan, Mike (3. 3. 2013). „Kobe Bryant and Lakers soar to new heights (or at least .500)”. Los Angeles Times. Arhivirano iz originala na datum 11. 4. 2013. 
  427. ^ „Kobe Bryant Buys Home For More Than $4 million”. Pristupljeno 16. 6. 2011. 
  428. ^ „Kobe Bryant sets price record with Newport Coast home sale”. Los Angeles Times. 29. 5. 2015. 
  429. ^ „Kobe Bryant, mom in court battle”. ESPN. 3. 5. 2013. Arhivirano iz originala na datum 4. 5. 2013. 
  430. ^ Stamm, Dan. „Kobe Wins Battle to Prevent Mom From Auctioning His Stuff”. NBC 10 Philadelphia. Associated Press. Pristupljeno 10. 6. 2013. 
  431. ^ Rovell, Darren (10. 6. 2013). „Deal reached in Kobe Bryant case”. ESPN. Arhivirano iz originala na datum 10. 6. 2013. 
  432. ^ „Kobe auction suit settled; parents apologize”. ESPN.com (na jeziku: engleski). 10. 6. 2013. Pristupljeno 28. 1. 2020. 
  433. ^ „Kobe: I'm staying an Eagles fan despite L.A. team | PhillyVoice”. 17. 1. 2016. 
  434. ^ Ahmed, Sahahan (9. 1. 2016). „Kobe Bryant credits soccer for his extraordinary basketball court vision”. sports.yahoo.com. Yahoo. 
  435. ^ „Mamba Mentality”. twitter.com. Manchester City. 
  436. ^ SI Staff (23. 12. 2003). „Bryant distracted, scared amid sex assault case”. Sports Illustrated. Associated Press. Arhivirano iz originala na datum 6. 9. 2004. Pristupljeno 25. 2. 2007. 
  437. ^ Moore, David Leon (12. 2. 2004). „Shaq, Kobe still main keys to Lakers' fortunes”. USA Today. Pristupljeno 25. 2. 2007. 
  438. ^ „Fans Shunning Kobe Bryant's Jersey – Celebrity Gossip | Entertainment News | Arts And Entertainment”. Fox News. 7. 1. 2005. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  439. ^ Reid, T.R. (2. 9. 2004). „Bryant rape case ends in dismissal”. San Francisco Chronicle. Pristupljeno 16. 10. 2007. 
  440. ^ Johnson, Kirk (2. 9. 2004). „Prosecutors Drop Kobe Bryant Rape Case”. The New York Times. Pristupljeno 2. 7. 2011. 
  441. ^ „Suit Settlement Ends Bryant Saga”. Associated Press viaNBC Sports. 3. 3. 2005. Arhivirano iz originala na datum 26. 1. 2012. Pristupljeno 19. 12. 2011. 
  442. ^ Jensen, Mike (16. 6. 2000). „Article: Basketball Star Leaps into Global Ventures”. AccessMyLibrary. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  443. ^ „Information and results for 'Adidas, Basketball Star Kobe Bryant Part Ways.'. AccessMyLibrary. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  444. ^ „Adidas Airs Out New Kobe Bryant Shoe, Ad Campaign”. Sportsbusinessdaily.com. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  445. ^ Badenhausen, Kurt (9. 3. 2004). „Kobe Bryant's Sponsorship Will Rebound”. Forbes. Pristupljeno 6. 12. 2008. 
  446. ^ Johnson, Greg (22. 6. 2008). „Bryant will lose out again to Big Three”. Los Angeles Times. Pristupljeno 7. 5. 2010. 
  447. ^ „Kobe Bryant's Endorsement Deals”. Advertising.about.com. 15. 4. 2010. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  448. ^ a b „Kobe Bryant resumes endorsement career”. USA Today. 10. 7. 2005. Pristupljeno 2. 7. 2011. 
  449. ^ Salazar-Moreno, Quibian (12. 5. 2008). „Endorsements Coming Back to Kobe Bryant”. Blackvoices. Arhivirano iz originala na datum 27. 07. 2013. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  450. ^ a b Devine, Dan (5. 11. 2010). „Kobe Bryant shoots 'em up in new 'Call of Duty' ad”. Sports.Yahoo.com. Pristupljeno 2. 7. 2011. 
  451. ^ „No, Kobe Bryant Did Not Jump Over a Car”. U.S. News & World Report. rankingsandreviews.com. 15. 4. 2008. Arhivirano iz originala na datum 20. 4. 2011. 
  452. ^ „Nike launches Nike Zoom Kobe V with Kobe Bryant”. TradingMarkets.com. 9. 12. 2009. Arhivirano iz originala na datum 18. 12. 2010. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  453. ^ „Kobe Bryant Wearing Nubeo Black Mamba MVP Watch "UpscaleHype”. Upscalehype.com. 19. 10. 2009. Arhivirano iz originala na datum 23. 6. 2010. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  454. ^ „Kobe Bryant ESPN The Magazine Fan Issue”. ESPN The Magazine. Arhivirano iz originala na datum 31. 5. 2009. Pristupljeno 15. 5. 2009. 
  455. ^ „Top 10 endorsement superstars”. CNN. 31. 12. 2008. Pristupljeno 7. 5. 2010. 
  456. ^ Kritchever, Patrick. The Forbes Celebrity 100, Forbes, June 28, 2010, Retrieved July 13, 2010.
  457. ^ Rovell, Darren. „Kobe Bryant To Endorse Turkish Airlines”. CNBC.com. Arhivirano iz originala na datum 15. 10. 2012. Pristupljeno 23. 2. 2011. »It's a two-year deal that will involve Bryant starring in a promotional film that will be aired on international television channels and in movie theatres in more than 80 countries next year.« 
  458. ^ Li, Shan (16. 12. 2010). „Kobe Bryant's Turkish Airlines deal outrages Armenian Americans”. Los Angeles Times. Pristupljeno 23. 2. 2011. 
  459. ^ „The first Kobe Bryant Turkish Airlines commercial has landed”. NBC Sports. 28. 2. 2011. Arhivirano iz originala na datum 3. 3. 2011. Pristupljeno 23. 2. 2011. 
  460. ^ „Kobe vs Messi: Legends on Board – Turkish Airlines”. Turkish Airlines. 6. 12. 2012. Pristupljeno 6. 12. 2012. 
  461. ^ "LeBron James: Cleveland Cavaliers return for NBA star". BBC. Retrieved July 11, 2014
  462. ^ „Kobe Bryant in NBA Courtside for Nintendo 64”. MobyGames. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  463. ^ „NBA Courtside 2 Featuring Kobe Bryant”. CNN. Pristupljeno 7. 5. 2010. 
  464. ^ „NBA Courtside 2002 (cube) reviews at”. Metacritic.com. 14. 1. 2002. Arhivirano iz originala na datum 1. 11. 2009. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  465. ^ „NBA 3 on 3 Featuring Kobe Bryant for GBC”. Gamespot.Com. 7. 12. 1999. Arhivirano iz originala na datum 7. 5. 2005. Pristupljeno 8. 6. 2010. 
  466. ^ Surette, Tim (21. 8. 2006). „Kobe covers Sony's NBA 07”. GameSpot. Arhivirano iz originala na datum 23. 1. 2013. Pristupljeno 20. 2. 2012. 
  467. ^ „Sony Debuts SIX Cover Athletes for NBA 09: The Inside”. DailyGame. 18. 8. 2008. Arhivirano iz originala na datum 17. 11. 2008. 
  468. ^ a b S. Good, Owen (13. 4. 2016). „NBA 2K17 honors Kobe Bryant with 'Legend Edition' this fall”. Polygon. Pristupljeno 27. 1. 2020. 
  469. ^ „FIBA Basketball World Cup 2019: Dirk Nowitzki named as third global ambassador joining Kobe Bryant and Yao Ming”. NBA.com. 16. 5. 2019. Pristupljeno 24. 5. 2019. 
  470. ^ „Revisiting Kobe Bryant's (Super Brief) Rap Career, Including That Time He Remixed Destiny's Child”. Billboard. 
  471. ^ „CRI.com: Kobe Bryant Works with Jay Chou in New Song”. 23. 2. 2011. Pristupljeno 16. 6. 2011. 
  472. ^ „Jay Chou releases MV with Kobe Bryant”. PopAsia. Arhivirano iz originala na datum 24. 3. 2012. Pristupljeno 16. 6. 2011. 
  473. ^ Gilroy, Daniel (23. 2. 2011). „ChinaSmack: Sprite China – Kobe Bryant and Jay Chou music video " 天地一鬥 " ("Tian Di Yi Dou") with Jay Chou feat. Kobe Bryant”. Advertising.chinasmack.com. Pristupljeno 16. 6. 2011. 
  474. ^ P, Anthony (5. 6. 2009). „Lil Wayne Releases New Song Titled 'Kobe Bryant'. TotalProSports.com. Pristupljeno 23. 6. 2012. »Just in time for the championship matchup between the Los Angeles Lakers and the Orlando Magic, Lil' Wayne has released a song titled "Kobe Bryant."« 
  475. ^ „Kobe Bryant On'em- Sho Baraka”. Lecrae. 16. 7. 2010. Pristupljeno 23. 6. 2012. 
  476. ^ „Chief Keef's "Kobe" Saw A 13,000 Percent Increase In Genius Pageviews After Kobe Bryant's Death”. Genius (na jeziku: engleski). Pristupljeno 4. 3. 2021. 
  477. ^ News, A. B. C. „Hip-hop mourns Kobe Bryant — an icon in rap lyrics for decades”. ABC News (na jeziku: engleski). Pristupljeno 4. 3. 2021. 
  478. ^ „Chief Keef Thinks He's 'Kobe' in New Video”. Spin. 12. 11. 2012. Pristupljeno 4. 3. 2021. 
  479. ^ Chief Keef – Finally Rich (2012, Best Buy Deluxe Edition, CD) (na jeziku: engleski), Pristupljeno 4. 3. 2021 
  480. ^ Brandy Mourns Death of Kobe Bryant, Her Prom Date, by Corinne Heller (January 31, 2020)
  481. ^ Fromal, Adam. „Kobe Bryant Declined Jesus Shuttlesworth Role Before It Was Given to Ray Allen”. Bleacher Report. 
  482. ^ „Full Cast & Crew: He Got Game (1998)”. imdb.com. Pristupljeno 16. 4. 2021. 
  483. ^ Breznican, Anthony. „Kobe Bryant Was Building an Entertainment Empire”. Vanity Fair (na jeziku: engleski). Pristupljeno 24. 2. 2020. 
  484. ^ America, Good Morning. „Kobe Bryant honored at 2020 Oscars”. Good Morning America (na jeziku: engleski). Pristupljeno 25. 2. 2020. 
  485. ^ a b Littleton, Cynthia (28. 1. 2020). „Kobe Bryant's Death Cuts Short a Promising Second Act in Entertainment”. Variety. 
  486. ^ Wit, Alex Dudok de (18. 2. 2020). „Kobe Bryant Was Planning To Launch An Animation Studio; Sergio Pablos And Bruce Smith Involved”. Cartoon Brew. 
  487. ^ „Jazz's Mitchell taking analysis of Kobe to heart”. ESPN.com (na jeziku: engleski). 2. 5. 2018. Pristupljeno 25. 2. 2020. 
  488. ^ „Kobe Bryant explains his 'Detail' show on ESPN”. 247Sports.com (na jeziku: engleski). Pristupljeno 25. 2. 2020. 
  489. ^ Bryant, Kobe [Kobebryant] (13. 3. 2019). „Catch me on a NEW episode of #Ridiculousness tonight at 8/7c on @mtv! You don't want to miss it!” (tvit) — preko Твитер-a. 
  490. ^ „Kobe Bryant's Charity Work, Events and Causes”. looktothestars.org. Pristupljeno 1. 4. 2010. 
  491. ^ a b Paul, Alan (16. 7. 2009). „Kobe Bryant Conquers China”. The Wall Street Journal. Pristupljeno 21. 10. 2009.