Miloš Vučković

Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
MILOŠ VUČKOVIĆ
Miloš Vučković.jpg
Miloš Vučković
Datum rođenja(1914-09-04)4. septembar 1914.
Mesto rođenjaUlcinj
 Kraljevina Crna Gora
Datum smrti25. avgust 1992.(1992-08-25) (77 god.)
Mesto smrtiBeograd, Srbija Srbija
Savezna Republika Jugoslavija SR Jugoslavija
Profesijavojno lice
Član KPJ odoktobra 1941.
Učešće u ratovimaAprilski rat
Narodnooslobodilačka borba
SlužbaNOV i PO Jugoslavije
Jugoslovenska narodna armija
Čingeneral-major
Narodni heroj od20. decembra 1951.
Odlikovanja
Orden narodnog heroja
Orden partizanske zvezde
Orden za hrabrost
Orden zasluga za narod sa srebrnim vencem
Orden bratstva i jedinsta
Orden narodne armije
Partizanska spomenica 1941.

Miloš Vučković (Ulcinj, 4. septembar 1914Beograd, 25. avgust 1992), učesnik Aprilskog rata i Narodnooslobodilačke borbe, general-major JNA i narodni heroj Jugoslavije.

Biografija[uredi]

Rođen je 4. septembra 1914. godine u Ulcinju, gdje je njegova porodica odselila sa Prekornice-Cetinje. Ostao je rano bez oca, pa se je majka trudila da svojim sinovima stvori makar minimalne uslove za život. Pohađao je Vojnu muzičku školu u Vršcu od 1928. do 1932. godine. Zatim je službovao u Beogradu, gdje se družio i sarađivao sa komunistima.

Napad na Jugoslaviju 1941. godine zatekao ga je u Užicu, odakle je njegov puk bio prebačen na Kosovo. Izbegao je zarobljavanje u Aprilskom ratu, nakon čega je boravio na Kopaoniku i kao civil se prebacio u Beograd. U Srbiji je od početka oružanog ustanka bio u ustaničkim redovima, a nakon povezivanja sa Slobodanom Penezićem Krcunom dobio je zadatak da se ubaci u četničke redove i izvještava o njihovoj politici prema Narodnooslobodilačkom pokretu. Nakon odlaska sa Ravne gore, priključio se Valjevskom partizanskom odredu. U jesen 1941. godine, postao je komandir partizanske čete i učestvovao u oslobađanju Krupnja, u napadu na Šabac i u borbama oko Valjeva.

Član Komunističke partije Jugoslavije postao je u oktobru 1941. godine. Nekoliko dana nakon formiranja Prve proleterske brigade, u čijim je redovima od dana formiranja, imenovan je za komandira čete Četvrtog bataljona. Kasnije je stupio na dužnost zamjenika komandanta Kraljevačkog bataljona.

Od sredine 1943. godine vršio je sledeće dužnosti u NOV Jugoslavije:

Učestvovao je u borbama protiv ustaša na Oraovici, iznad Prače 1942. godine, u borbi za Livno, u borbi protiv italijanskih vojnika kod Posušja, u borbi za Jajce, u borbama protiv četnika na Tesliću, Bradini, u Sandžaku i kod Šuica. Tokom rata je bio ranjavan četiri puta.

Po nalogu KPJ 1944. godine, ušao je u okupirani Beograd tri nedjelje prije oslobođenja. Iz Beograda je slao izvještaje, organizovao borbene grupe, izvodio napade na njemačke vojnike, sve do konačnog oslobođenja grada. Kao glavni obavještajac Prve armije, davao je podatke iz okupiranog Beograda za dejstva jedinica Prve armije i sovjetskih jedinica, da je bio lično kod generala Milana Nedića i zahtijevao da on omogući pobjedu jugoslovensko-sovjetskih snaga.

Poslije rata obavljao je dužnost načelnika obavještajnog odjeljenja Armije i armijske oblasti i predavača na Višoj vojnoj akademiji JNA. Penzionisan je u činu general-majora.

Umro je 25. avgusta 1992. godine u Beogradu i sahranjen u Aleji narodnih heroja na Novom groblju.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i više jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 20. decembra 1951. godine.

Literatura[uredi]